บทที่ 81ความสุขสบายที่บ้าน

เธอพูดขึ้น “หนูเห็นด้วยค่ะ แต่คิดว่าแม่คงไม่ยอมแน่”

เซี่ยซวินลังเลไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะเบาๆ “งั้นพรุ่งนี้พ่อเริ่มจัดการเลยดีไหม พยายามติดให้เสร็จก่อนแม่แกจะกลับมา?”

เซี่ยชิงก็หัวเราะเช่นกัน “ถ้าอย่างนั้นพ่อต้องระวังตัวให้ดีแล้วล่ะค่ะ”

เซี่ยซวินพยักหน้า ก่อนจะรีบแก้ตัว “พ่อไม่ได้กลัวแม่แกหรอกนะ แค่ไม่อยากทะเลาะด้วย ปรองดองกันไว้เงินทองจะได้ไหลมาเทมาไงล่ะ”

เซี่ยชิงพูดเสริม “ถ้าพ่อไม่เสียดายเงิน จะซื้อห้องชุดดูเพล็กซ์ใหญ่ๆ สักห้องก็ได้นะคะ ไม่สะดุดตา ปลอดภัย แถมมูลค่าไม่ตกด้วย”

เซี่ยซวินมองเธออย่างประหลาดใจ “แกรู้เรื่องพวกนี้ด้วยเหรอ ฟังมาจากพี่สาวแกล่ะสิ?”

ช่วงแรกที่เซี่ยจวินเกิดใหม่เคยเกลี้ยกล่อมให้เซี่ยซวินซื้อหุ้นไปตั้งเยอะ แต่ยังไม่สามารถหว่านล้อมให้เขาซื้ออสังหาริมทรัพย์ได้

การลงทุนกับอสังหาริมทรัพย์ต้องใช้เงินทุนหมุนเวียนก้อนใหญ่ ทั้งยังไม่รู้ว่าจะปล่อยขายง่ายไหม เซี่ยซวินระมัดระวังตัวไว้ก่อนจึงไม่ใช่เรื่องผิด

แต่เรื่องราวในเนื้อเรื่องเดิมเป็นอย่างไร เซี่ยชิงรู้กระจ่างแก่ใจดี

อีกทั้งหากบ้านตระกูลเซี่ยอยู่ดีมีสุข เธอก็พลอยได้อานิสงส์ไปด้วย การช่วยผลักดันเซี่ยซวินสักนิดจึงเป็นเรื่องที่สมควรทำ

เธอเอ่ยว่า “หัวหน้าถานขับรถมาส่งหนู ระหว่างทางได้คุยเรื่องอสังหาริมทรัพย์กันนิดหน่อย เขาเป็นคนปักกิ่ง ไม่ยอมพักหอพัก แต่ไปซื้อบ้านอยู่ที่จุ้ยหลงวานค่ะ”

“หัวหน้าถาน?” เซี่ยซวินไม่เคยได้ยินชื่อคนคนนี้มาก่อน เขาเลื่อนแก้วน้ำไปให้เซี่ยชิง “นั่งสิ ทำไมไม่ดื่มน้ำล่ะ”

เซี่ยชิงตอบ “หนูเพิ่งกลับมาจากข้างนอก ขอขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนค่อยลงมานั่งค่ะ”

เซี่ยซวินเข้าใจในทันที “ติดนิสัยนี้ไว้ก็ดี จะได้ไม่ขัดหูขัดตาแม่กับพี่สาวแก”

เซี่ยชิงไม่อยากคุยเรื่องเฉินเยว่หัว จึงวกกลับเข้าหัวข้อเดิม “หัวหน้าถานก็คือถานอี้ไงคะ เขาสนิทกับพี่ไฉ งานเลี้ยงวันเกิดพี่ใหญ่พวกเขาก็มาร่วมด้วย”

“อ้อ…” เซี่ยซวินพยักหน้ารับรู้ “ถ้าเป็นอย่างนั้น ความเห็นของเขาก็พอจะรับฟังได้อยู่นะ”

…

ปกติแล้วเซี่ยซวินเข้านอนแต่หัวค่ำและตื่นเช้า สองพ่อลูกคุยกันได้ไม่กี่ประโยค เขาก็เริ่มหาวหวอดๆ ติดกัน

เซี่ยชิงบอกราตรีสวัสดิ์แล้วขึ้นชั้นบนไปอาบน้ำล้างหน้า

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้นอนในห้องของเจ้าของร่างเดิม รู้สึกคุ้นเคยอยู่บ้าง แต่ก็ยังแปลกตาอยู่ไม่น้อย

ที่นอนเป็นฟูกสปริงนำเข้า หนานุ่มสบายตัว ดีกว่าเตียงนอนในยุคปัจจุบันของเธอเสียอีก

นี่คงเป็นเสน่ห์ของอำนาจเงินสินะ

จู่ๆ เธอก็เริ่มตั้งตารอเม็ดเงินมหาศาลที่จะพุ่งทะยานขึ้นในตลาดหุ้นเข้าแล้ว

…

พอไม่มีเฉินเยว่หัวอยู่บ้าน เซี่ยชิงก็รู้สึกปลอดโปร่งสบายใจเป็นที่สุด

ทุกเช้าเธอจะออกไปวิ่งริมทะเลกับเซี่ยซวิน ขากลับก็แวะซื้ออาหารทะเลสดๆ ที่ท่าเรือ แล้วกลับมาทำกินกันอย่างเอร็ดอร่อยที่บ้าน

ชีวิตดำเนินไปอย่างสุขสำราญ

วันที่ 3 ตุลาคม ถึงเวรเข้ากะของเซี่ยชิง เซี่ยซวินขับรถไปบริษัทจึงแวะส่งเธอระหว่างทาง

ทันทีที่ก้าวเข้าห้องทำงาน หลีเข่อก็สะบัดมือที่เปียกชุ่มเดินเข้ามาหา “ฉันว่าแล้วเชียวว่าเธอต้องมา”

เซี่ยชิ่งถาม “เธอมาถึงนานหรือยัง”

หลีเข่อตอบ “ฉันก็เพิ่งถึงเนี่ย เดี๋ยวก็จะออกไปข้างนอกแล้ว เธอจะไปด้วยกันไหม”

“ฉันติดเข้าเวร ออกไปไม่ได้หรอก” เซี่ยชิ่งหยิบผ้าขี้ริ้วออกมาฉีดน้ำใส่ให้เปียกหมาด “วันนี้พวกเธอจะไปสืบคดีไหนกันล่ะ”

ถานอี้เริ่มลุยคดีของเสิ่นอี้แล้ว ได้ยินมาว่าช่วงสองสามวันก่อนประชุมกันแทบไม่ได้หยุด เกาะติดคดีนี้อย่างใกล้ชิดมาก

หลีเข่อบอก “คดีตระกูลเหลยน่ะ ผ่านไปสามวันครึ่งแล้ว พวกผู้ต้องสงสัยถ้าไม่ถูกตัดชื่อทิ้ง ก็หาหลักฐานเอาผิดไม่ได้เลยสักนิด หัวหน้าถานเริ่มจะร้อนใจแล้ว ช่วงนี้เลยคอยนั่งคุมเชิงอยู่ที่สำนักงานตลอดเลย”

เซี่ยชิ่งเคยสอบถามความคืบหน้ากับหลี่จี้มาบ้างแล้ว

เพื่อนบ้านทั้งฝั่งซ้ายและขวาของบ้านตระกูลเหลยต่างไม่มีบันได หากจะใช้ก็ต้องไปหยิบยืมจากคนอื่น เรื่องนี้เพื่อนบ้านทุกคนรู้ดี ข้อสันนิษฐานของหานเฟิงจึงถูกปัดตกไปในทันที

ส่วนคู่สามีภรรยาที่ดื่มเหล้ากับเหลยเหยี่ยนเองก็ดื่มไปไม่น้อยเหมือนกัน ฝ่ายชายพอกลับถึงบ้านก็อาเจียนไปหลายรอบ ฝั่งนั้นเขามีพยานยืนยันที่อยู่ชัดเจน

ข้อสันนิษฐานของเซี่ยชิ่งกับฟู่ต๋าจึงถูกปัดตกไปเช่นกัน

เหลยเซิ่งไม่มีพยานยืนยันที่อยู่ ตอนนี้ยังอยู่ระหว่างการตรวจสอบ

ส่วนเหลยกวงก็ถูกตัดออกจากรายชื่อผู้ต้องสงสัยแล้ว

เขาเป็นช่างไฟฟ้า ทำงานซ่อมบำรุงอยู่ที่การไฟฟ้า ไม่กี่วันก่อนเกิดอุบัติเหตุตกบันไดจนกระดูกหน้าแข้งร้าว จึงเก็บตัวอยู่แต่ในบ้านมาหลายวันแล้ว