บทที่ 80ใจหญิงอย่าไปเดา

เขาอยากจะพูดอะไรสักหน่อยเพื่อคลี่คลายบรรยากาศ แต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี หรือควรพูดยังไง จึงปล่อยเลยตามเลยไป

เขาเปิดวิทยุ เสียงทุ้มต่ำลุ่มลึกราวกับเชลโลของดีเจรายการเพลงก็ดังขึ้น “ขอบคุณสายจากคุณผู้ฟังท่านนี้ด้วยนะครับ ขอมอบเพลง 《ใจหญิงอย่าไปเดา》 ให้กับคุณ ขอให้ความรักสมหวัง คิดสิ่งใดก็ได้ดั่งใจปรารถนานะครับ”

“ใจหญิงเด็กหนุ่มเอยอย่าได้เดา”

“อย่าเดาเลย อย่าเดา”

“เดาไปเดามาก็ไม่เข้าใจหรอก”

“ไม่เข้าใจหรอก”

…

ถานอี้ยังมีอารมณ์ฟังเพลงแบบนี้ด้วยเหรอ

เซี่ยชิงหันขวับไปด้วยความประหลาดใจ

เด็กสาวเบิกตากลมโตขึ้น

ถานอี้เองก็ไม่คิดว่าจะเป็นเพลงทำนองนี้ จึงอดกระอักกระอ่วนไม่ได้ เขารีบหมุนเปลี่ยนคลื่นทันที

“ฉันจะหนุนชื่อเธอหลับใหลไปทุกคืน สลักดาวดวงที่สว่างที่สุดไว้ตรงขอบฟ้า…”

นี่มันยิ่งชวนให้คิดเตลิดไปกันใหญ่ ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด

ถานอี้กดปิดวิทยุดัง “แป๊ก” พลางพูดแก้เก้อ “อยากฟังอะไรก็หมุนเลือกเอาเองแล้วกัน”

เซี่ยชิงเอ่ย “ไม่ฟังแล้วล่ะค่ะ ทนอีกนิดก็ถึงแล้ว”

ทน…

อืม ใช้คำได้ดีจริงๆ

แม้ถานอี้จะไม่เคยมีความรัก แต่รอบกายเขาก็ไม่เคยขาดสาวๆ เข้ามาตามจีบ นี่นับเป็นครั้งแรกในชีวิตเลยที่เขาถูกผู้หญิงที่ไม่ใช่คนในครอบครัวปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยแบบนี้

ความจริงเซี่ยชิงไม่ได้มีเจตนาอย่างอื่น เธอแค่ง่วงนอนนิดหน่อยเท่านั้น เพราะเพิ่งกลับจากการไปปฏิบัติราชการต่างพื้นที่ แล้วยังต้องวิ่งวุ่นมายังจุดเกิดเหตุ เหน็ดเหนื่อยมาตลอดทั้งวัน

แต่เมื่อเห็นถานอี้ไม่มีท่าทีอะไรเป็นพิเศษ เธอจึงไม่ได้เก็บมาใส่ใจอีก

ยี่สิบนาทีต่อมา รถก็แล่นมาจอดหน้าหมู่บ้านว่อหลง

เซี่ยชิงเอ่ยขอบคุณแล้วสะพายกระเป๋าก้าวลงจากรถ เดินไปได้เพียงสองก้าวก็ได้ยินเสียงเปิดประตูดังขึ้นอีกครั้ง

เธอหันกลับไปมองตามสัญชาตญาณ เห็นถานอี้ก้าวลงมาจากรถเช่นกัน

ถานอี้เอ่ยขึ้น “ดึกมากแล้ว คุณขึ้นรถเถอะ ผมขับเข้าไปส่งข้างใน”

สี่ทุ่มยังไม่ถือว่าดึกเท่าไร และในหมู่บ้านก็มีไฟทางสว่างไสว ปลอดภัยดีอยู่แล้ว

เซี่ยชิงคิดจะปฏิเสธ แต่ท่าทีของถานอี้บ่งบอกชัดเจนว่าไม่ได้คิดจะขอความเห็น เขายืนนิ่งอยู่ที่เดิมอย่างเด็ดขาดพลางชี้ไปที่เบาะข้างคนขับ

“ขอบคุณค่ะ” เซี่ยชิงเดินกลับมาเปิดประตูขึ้นรถไปอีกครั้ง

ผู้ฉลาดรู้กาลย่อมปรับตัวตามสถานการณ์ คดีของเสิ่นอี้ยังปิดไม่ลง ระมัดระวังตัวไว้ก่อนย่อมไม่เสียหาย

ถานอี้ปลดเบรกมือ “ไม่เป็นไร เรื่องที่ควรทำอยู่แล้ว”

หมู่บ้านว่อหลงเป็นโครงการระดับหรู พื้นที่กว้างขวางมาก บ้านพักตากอากาศอยู่ใกล้ริมทะเล จึงค่อนข้างห่างจากซุ้มประตูทางเข้าด้านหน้า

แม้ขับด้วยความเร็วราวสามสิบกว่ากิโลเมตรต่อชั่วโมง ก็ยังใช้เวลาราวสองนาทีกว่า

เซี่ยชิงลงจากรถตรงหน้าบ้าน เธอกล่าวขอบคุณอีกครั้งก่อนจะเดินเข้าลานบ้านไป

รถกลับลำเรียบร้อย ทว่ายังไม่ได้แล่นออกไปทันที

เซี่ยชิงหยิบกุญแจออกมาไขแม่กุญแจ พลางหันกลับไปมองแวบหนึ่ง เห็นประกายไฟสีแดงวาบไหวอยู่ในรถ

ที่แท้ก็อยากสูบบุหรี่นี่เอง

เธอผลักประตู ก้าวเข้าไปข้างใน แล้วลงกลอนประตูกลับตามเดิม

คราวนี้มีเสียงเครื่องยนต์รถแล่นจากไปที่หน้าบ้าน

“ชิงชิงเหรอ” เสียงเซี่ยซวินตะโกนถามมาจากในห้องนอน

“หนูเองค่ะ” เซี่ยชิงตะโกนตอบ “พ่อไปนอนเถอะ หนูถึงบ้านแล้ว”

เซี่ยซวินสวมเสื้อคลุมทับชุดนอนเดินออกมา “ที่สำนักงานตำรวจนี่งานยุ่งขนาดนี้เชียวเหรอ”

เซี่ยชิงตอบ “เป็นคดีที่เขตเฟิงอันค่ะ มีคนตายรวดเดียวสี่ศพ ตำรวจเราเลยต้องเข้าไปช่วยสืบสวนด้วย”

“สี่ศพเลยเหรอ!” เซี่ยซวินตกใจ “แล้วจับคนร้ายได้หรือยังล่ะ”

เซี่ยชิงส่ายหน้า “คนร้ายฉลาดมากค่ะ ตอนนี้เรายังไม่มีเบาะแสมากนัก ต้องปูพรมสืบสวนหาข่าวอีกเยอะเลย”

เซี่ยซวินรินน้ำใส่แก้วสองใบ ใบหนึ่งยื่นให้เซี่ยชิง อีกใบเป็นของตัวเอง ก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะอาหาร “ช่วงนี้เมืองอันไห่ดูเหมือนจะไม่ค่อยสงบเลยแฮะ หลังจบช่วงวันชาติ พ่อว่าจะไปจ้างคนมาติดเหล็กดัดแบบเปิดปิดได้สักหน่อย”

เซี่ยชิงไม่ค่อยชอบเหล็กดัดพวกนี้เพราะมันบดบังทัศนียภาพ แต่ระบบรักษาความปลอดภัยของหมู่บ้านยังไม่สมบูรณ์แบบ มันจึงมีช่องโหว่เรื่องความปลอดภัยอยู่จริงๆ

อีกอย่าง ภายใต้การดูแลจัดการของเซี่ยจวิน ฐานะการเงินของบ้านตระกูลเซี่ยก็ดีขึ้นวันดีคืน ในเนื้อเรื่องเดิม บ้านหลังนี้เคยถูกโจรขึ้นงัดถึงสองครั้งสองครา จนสูญเสียทรัพย์สินไปไม่น้อยเลย