บทที่ 79สัญชาตญาณและการคาดเดา

ตำรวจสืบสวนรุ่นน้องจากสถานีตำรวจสาขาคนหนึ่งพูดขึ้น “หัวหน้าถานครับ ทางเราติดต่อเหลยกวงได้แล้ว ครอบครัวของเขาอยู่ที่เขตเฟิ่งซาน เมื่อไม่กี่วันก่อนเขาเพิ่งขาหักจนเจ็บหนัก แต่บอกว่าจะรีบมาที่บ้านเหลยเหยี่ยนเดี๋ยวนี้ ต่อให้ต้องคลานมาก็จะมาครับ”

คำพูดนั้นปฏิเสธความคิดของเซี่ยชิงไปโดยปริยาย

เซี่ยชิ่งไม่ใส่ใจ เธอเพียงพยักหน้าให้ถานอี้ แสดงว่าตนไม่มีอะไรจะพูดต่อแล้ว

ถานอี้ถาม “ทุกคนมีความเห็นอื่นอีกไหม”

“ไม่มีแล้วครับ” ตำรวจสืบสวนรุ่นน้องที่แย้งเซี่ยชิงชิงตอบแทนทุกคน

ถานอี้จึงสั่งการ “เหลยเซิ่ง เพื่อนบ้านตระกูลเหลย เหลยกวง และคนที่ดื่มเหล้ากับเหลยเหยี่ยน ล้วนกำหนดเป็นเป้าหมายในการสืบสวนได้ หัวหน้าหลี่ ทางคุณช่วยตรวจสอบเหลยเซิ่ง เพื่อนบ้าน และคนที่ดื่มเหล้ากับเหลยเหยี่ยน ส่วนเหลยกวงให้หัวหน้าฟู่พาคนไปดูเอง”

“อีกเรื่อง ประวัติการใช้โทรศัพท์บ้านตระกูลเหลยกับเพจเจอร์ของเหลยเหยี่ยนก็ต้องตรวจสอบด้วย เราจะพยายามไม่ปล่อยให้คนที่อาจรู้ว่าบ้านตระกูลเหลยได้เงินเวนคืนก้อนใหญ่หลุดรอดไปแม้แต่คนเดียว”

สำนักงานตำรวจตั้งอยู่ในเขตเฟิ่งซาน การไปสืบเรื่องเหลยกวงจึงสะดวกกว่า

หัวหน้าหลี่ไม่มีข้อคัดค้านและเห็นพ้องทันที

เมื่อการประชุมเลิก ทุกคนต่างแยกย้ายกันกลับบ้าน

คนของสำนักงานตำรวจส่วนใหญ่พักอยู่ในเขตเฟิ่งซาน มีเพียงเซี่ยชิงกับถานอี้ที่อยู่เขตพัฒนา

ฟู่ต๋าพูดขึ้น “เสี่ยวเซี่ยนั่งรถของหัวหน้าไปสิ พวกเธออยู่เขตพัฒนาเหมือนกันพอดี”

เซี่ยชิ่งไม่อาจปฏิเสธข้อเสนอนี้ จึงจำต้องขึ้นไปนั่งตรงเบาะข้างคนขับ

หลิวเฟิงและตู้จุ่นก็นั่งรถของถานอี้ด้วยเช่นกัน ทั้งสองคนพักอยู่หมู่บ้านเดียวกัน ซึ่งเป็นทางผ่านไปเขตพัฒนาพอดี

พอรถแล่นออกไป ตู้จุ่นก็เปิดประเด็นคุยจ้อทันที “เสี่ยวเซี่ย ทำไมเธอถึงคิดว่าคนร้ายคือเหลยกวงล่ะ”

เซี่ยชิ่งตอบ “หลักฐานก็อย่างที่ฉันพูดในที่ประชุมนั่นแหละค่ะ แล้วก็มีเรื่องสัญชาตญาณด้วย”

ตู้จุ่นเบ้ปาก “พวกผู้หญิงอย่างเธอนี่นะ เอะอะก็สัญชาตญาณ” เขาผลักหลิวเฟิงที่กำลังหลับตาพักผ่อน “ถ้าคนร้ายเป็นเหลยกวงจริง มันก็โหดเหี้ยมเกินไปแล้ว นั่นพ่อแม่แท้ๆ กับพี่ชายคนโตเลยนะ!”

หลิวเฟิงตอบ “ก็จริง ใครจะคิดล่ะ” เขาเอื้อมมือไปบีบขาตู้จุ่นทีหนึ่ง เป็นเชิงปรามไม่ให้พูดมาก

ตู้จุ่นเหลือบมองถานอี้แวบหนึ่ง ในที่สุดก็ยอมหุบปาก เอาหัวพิงกระจกหน้าต่าง ไม่นานเสียงกรนก็ดังขึ้น

เซี่ยชิ่งไม่อยากคุย จึงหลับตาพักผ่อนเช่นกัน

ยี่สิบนาทีต่อมา ตู้จุ่นกับหลิวเฟิงก็ลงจากรถ ภายในรถเหลือเพียงเซี่ยชิ่งกับถานอี้

เซี่ยชิ่งนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็เอ่ยปากถาม “ทำไมหัวหน้าถานถึงยืนกรานจะตรวจเหลยกวงคะ”

ถานอี้ถามกลับ “แล้วเธอล่ะ เพราะอะไร”

เซี่ยชิ่งคิดจะตอบว่าเธอถามก่อน แต่เขาเป็นหัวหน้า การต่อล้อต่อเถียงแบบนั้นจะทำให้ดูสนิทสนมกันเกินไป ซึ่งเธอไม่ได้ต้องการแบบนั้น

เธอจึงตอบ “เหตุผลของฉันยังไม่หนักแน่นพอค่ะ อีกทั้งยังเป็นการคาดเดาเอาเองเสียส่วนใหญ่”

ถานอี้เอ่ย “เพราะรูปถ่ายพวกนั้นเหรอ ฉันเห็นเธอหยิบขึ้นมาดู”

เซี่ยชิ่งพยักหน้า “เหตุผลของฉันเรียบง่ายมากค่ะ เหลยเหยี่ยนมีลูกสาวแค่คนเดียว แต่เหลยกวงมีลูกชายถึงสองคน ภรรยาของเขารักสวยรักงาม แต่เสื้อผ้าเครื่องประดับกลับดูไม่มีราคา น่าจะกำลังขัดสนเรื่องเงินอย่างหนักค่ะ”

ถานอี้ตอบ “ฉันเห็นด้วยกับเธอนะ เหตุผลยังไม่หนักแน่นพอจริงๆ และเป็นการคาดเดาเอาเองเสียส่วนใหญ่”

เซี่ยชิ่ง “…”

ผ่านไปครู่หนึ่ง ถานอี้ก็พูดต่อ “แต่ว่า ฉันเห็นตรงกับเธอ ความน่าสงสัยของเหลยกวงมีสูงมากจริงๆ”

เซี่ยชิ่ง “…”

เซี่ยชิ่งเข้าใจความหมายของถานอี้ดี

เขาไม่เห็นด้วยกับการคาดเดาลอยๆ ของเธอ แต่เขายอมรับว่าเหลยกวงมีพิรุธ

เอาเถอะ ขอน้อมรับคำติ

ถึงอย่างนั้น เซี่ยชิ่งก็ยังไม่สบอารมณ์อยู่ดี หมดอารมณ์จะคุยต่อในทันที

เธอหันมองออกไปนอกกระจกรถ ดูผู้คนที่ปั่นจักรยานฝ่าความมืด ดูใบไม้ร่วงที่ปลิวว่อนตามแรงลม และเสาไฟข้างทางที่แล่นผ่านสายตาไปต้นแล้วต้นเล่า

แม่หนูคนนี้เหมือนจะโกรธเข้าแล้ว

ถานอี้เพิ่งรู้สึกตัว เขาทบทวนตัวเองและคิดว่าน้ำเสียงเมื่อครู่อาจจะดู ‘หยอกเย้า’ เกินไป จนเหมือนไม่ให้เกียรติเธอไปหน่อยกระมัง