บทที่ 277รสชาติของการฆ่า

“ยัยปัญญานิ่มนั่นถึงจะสติไม่ดี แต่หน้าตาสะสวย รูปร่างดีเลิศ ดีกว่าพวกเพื่อนนักเรียนหญิงของผมทุกคนเสียอีก ตอนนั้นผมก็ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ ถึงได้แอบปีนกำแพงห้องส้วม…”

“แล้วไฟราคะมันก็พลุ่งพล่าน กดเท่าไรก็กดไม่ลง พอเธอเดินออกมาจากห้องส้วม ผมเลยเรียกเธอไว้ บอกว่าพ่ออาการไม่ค่อยดี ผมอารมณ์ไม่ดี อยากให้เธอมาอยู่เป็นเพื่อน ปกติเธอชอบเล่นกับผมอยู่แล้ว ก็เลยเดินลัดเลาะผ่านประตูด้านข้างมาทันที ผมล่อเธอเข้าไปในห้องฝั่งตะวันตก กลัวว่าเธอจะร้อง ก็เลยเอาอิฐฟาดหัวจนสลบ แล้วกดลงบนเตียงเตาจัดจนเสร็จเรื่อง”

“ยังไม่ทันเสร็จดีเธอก็ตื่นขึ้นมา คิดดูแล้วพวกเรายังนับญาติกันได้ไม่เกินห้าชั่วรุ่น ผมกลัวพ่อจะเสียหน้า ก็เลยบีบคอเธอจนตาย”