บทที่ 276คำสารภาพของเหยียนนั่ว

สายตาของเหยียนนั่วจดจ้องอยู่ที่ถุงพลาสติกใบนั้นเขม็ง…

เนิ่นนานผ่านไป จู่ๆ เขาก็หัวเราะขึ้นมา “ฝีมือไม่เบานี่”

ถานอี้เอ่ย “พูดมาสิ ทำไมต้องฆ่าพวกเธอ”