บทที่ 308ความจริงที่น่าสะพรึงกลัว

เซี่ยชิงวางตะเกียบลงแล้วสบตากับเฉินเยว่หัวตรงๆ “ถ้าคนเราตั้งแง่รังเกียจใครสักคน อีกฝ่ายจะทำอะไรมันก็ผิดไปหมดนั่นแหละ วันนี้ฉันไม่รินเหล้าก็ผิด พอรินเหล้าให้ก็ยังผิดอยู่ดี…”

เฉินเยว่หัวเอ่ย “ถ้าแก…”

เซี่ยชิงดักคอ “แม่ไม่ต้องอธิบายหรอก ยิ่งอธิบายก็ยิ่งเหมือนแก้ตัว พวกเราสี่คนดื่มเหล้าจนหมดแก้วแล้ว แต่แม่ไม่แตะเลยสักอึก มันก็ฟ้องทุกอย่างชัดเจนอยู่แล้ว เพื่อไม่ให้เกะกะสายตาแม่ ฉันก็ตัดสินใจแยกออกไปอยู่คนเดียวแล้วไง แม่ยังต้องการอะไรอีก จะตัดขาดไม่เผาผีกันไปเลยไหมล่ะ ถ้าแม่ต้องการแบบนั้น ฉันยอมทำให้ก็ได้นะ แค่พูดมาคำเดียว จะมาคอยหาเรื่องสร้างความรำคาญใจให้ทุกคนกินข้าวไม่ลงทำไมกัน”