บทที่ 345รอยแผลเป็นกลางทุ่งนา

“ได้” หลี่จี้ตอบตกลงอย่างฉับไว

ความจริงก็ใช่ เซี่ยชิงไม่ได้ขัดสนเงินทอง ไม่ได้ต้องการเศษเงินเล็กๆ น้อยๆ เพื่อแสดงความขอบคุณจากพ่อเขา แค่รับรู้ถึงน้ำใจก็พอแล้ว

ทั้งสองคนเดินมุ่งหน้าไปยังอาคารสำนักงานด้วยกัน และบังเอิญเจอถานอี้ที่สะพายกระเป๋าใบใหญ่กำลังรีบร้อนเดินมาตรงหน้าประตูอาคาร