บทที่ 51สกัดจับฟ่านเสี่ยวซาน

ตู้จุ่นตอบกลับ “รับทราบ”

หวงเจิ้นอี้สั่งหลี่จี้ “ไปเถอะ เลี้ยวตรงหัวมุมข้างหน้านั่น”

…

ราวสามถึงห้านาทีต่อมา รถก็มาถึงสี่แยกที่ตู้จุ่นอยู่

ตู้จุ่นตั้งป้ายขนาดใหญ่สำหรับจุดตรวจชั่วคราวไว้เรียบร้อยแล้ว ตำรวจสายสืบสองสามคนกำลังสกัดรถยนต์ส่วนบุคคลไว้สองคันเพื่อตรวจค้นสอบถาม

หลี่จี้กับหลีเข่อลงจากรถไป ส่วนเซี่ยชิงยังคงนั่งนิ่งอยู่

หวงเจิ้นอี้ใช้วิทยุสื่อสารเรียกฟู่ต๋า “ตามมาทันหรือยัง”

ฟู่ต๋าตอบ “ใกล้จะถึงแล้วครับ”

“เสี่ยวเซี่ย อย่าเพิ่งรีบลงมาล่ะ” หวงเจิ้นอี้สั่งก่อนปิดประตูรถ แล้วหนีบกระเป๋าเอกสารเดินไปยืนอยู่ริมถนน

รถของฟ่านเสี่ยวซานมาถึงแล้ว และตู้จุ่นก็โบกสกัดเขาไว้ได้อย่างราบรื่น

ทั้งสองพูดคุยกันไม่กี่ประโยค ฟ่านเสี่ยวซานก็ลงมาจากรถ เขาเป็นชายหนุ่มหน้าตาหมดจดสะอ้านสะอ้าน ใบหน้าเรียวยาว ตาเรียวหางตาชี้ ริมฝีปากบาง ดูหล่อเหลากว่าหลี่จี้อยู่หลายส่วน รูปร่างสันทัด แม้จะไม่ล่ำสันแต่ก็ไม่ได้ผอมแห้งอย่างแน่นอน

ฟ่านเสี่ยวซานหยิบบุหรี่หนึ่งซองออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ตู้จุ่น “ดึกป่านนี้ยังตั้งด่านตรวจอีก ลำบากแย่เลยนะครับ”

“หัวหน้ามองอยู่ ไม่กล้ารับหรอก” ตู้จุ่นดันซองบุหรี่กลับไปแล้วเปิดประตูรถ “ในรถมีของผิดกฎหมายไหม”

ฟ่านเสี่ยวซานยิ้ม “ผมเป็นคนขับแท็กซี่หาเช้ากินค่ำ วิ่งรถทั้งวันทั้งคืน จะไปเอาของผิดกฎหมายมาจากไหนล่ะครับ ในเมืองช่วงนี้เกิดเรื่องใหญ่เหรอครับ ถึงได้มาตั้งด่านตรวจกันเนี่ย”

ตู้จุ่นรื้อค้นในรถไปพลางเอ่ย “พวกนายทำอาชีพนี้ก็น่าจะหูตากว้างขวางไม่ใช่เหรอ”

ฟ่านเสี่ยวซานถาม “คุณตำรวจหมายถึงเรื่องที่ถนนจิ่นหัวนั่นเหรอครับ”

ตู้จุ่นถอยออกมาจากตัวรถแล้วหันไปสบตากับหวงเจิ้นอี้แวบหนึ่ง

หวงเจิ้นอี้ก้าวเข้าไปหา “เปิดกระโปรงท้ายรถดูซิ”

ฟ่านเสี่ยวซานมีท่าทีลังเล “คุณตำรวจครับ ผมก็แค่คนขับแท็กซี่ ในรถไม่มีอะไรจริงๆ นะครับ”

หวงเจิ้นอี้ยิ้มน้อยๆ “ไม่กล้าเปิด แสดงว่ามีพิรุธงั้นสิ?”

“ไม่ใช่แน่นอนครับ ไม่ใช่แน่นอน” ฟ่านเสี่ยวซานโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน “แค่ของท้ายรถมันรกไปหน่อยน่ะครับ ผมจะเปิดเดี๋ยวนี้แหละครับ เปิดเดี๋ยวนี้เลย”

เขาดึงกุญแจออกมาไขเปิดกระโปรงท้ายรถ

ของในท้ายรถเยอะมากจริงๆ มีถุงใส่เสื้อผ้าหนึ่งใบ รองเท้าผ้าใบซักสะอาดเอี่ยมหนึ่งคู่ กล่องเครื่องมือซ่อมรถ ไม้กวาดอันเล็ก เศษผ้าขี้ริ้ว และของจิปาถะอื่นๆ

ทว่ากลับไม่มีก้อนอิฐ!

ฟ่านเสี่ยวซานยืนอยู่ด้านข้าง แอบลอบสังเกตหวงเจิ้นอี้อย่างแนบเนียน สีหน้าไม่มีทั้งความประจบเอาใจและไม่มีแววตื่นตระหนกแม้แต่น้อย

หวงเจิ้นอี้เปิดกล่องเครื่องมือ อุปกรณ์ข้างในจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย มองปราดเดียวก็ทะลุปรุโปร่ง

ตู้จุ่นค้นดูในถุงใส่เสื้อผ้า ก็คว้าน้ำเหลวเช่นกัน

หลี่จี้กับหลีเข่อสบตากันด้วยความกังวล

ฟ่านเสี่ยวซานเอ่ยถาม “คุณตำรวจครับ ยังต้องตรวจอะไรอีกไหมครับ”

หวงเจิ้นอี้ยืนอยู่หน้ากระโปรงท้ายรถ ชั่วขณะนั้นเกิดความลังเลขึ้นมา “นายเป็นคนขับแท็กซี่ จะพกเสื้อผ้ากับรองเท้าติดรถมาเยอะแยะทำไม”

ฟ่านเสี่ยวซานตอบ “ก็เผื่อต้องวิ่งทางไกลตอนไหนไม่รู้นี่ครับ เลยเตรียมสำรองไว้” พลางยื่นมือขวาไปจับฝากระโปรงท้ายรถเตรียมจะกดปิดลงมา

หวงเจิ้นอี้คิดจะห้าม แต่ไม่รู้จะหาเหตุผลอะไร จึงได้แต่มองมันถูกปิดลงต่อหน้าต่อตา

ตอนนั้นเอง เซี่ยชิงก็เดินมาถึง เธอเปิดประตูหลัง คลำหาอะไรบางอย่างข้างเบาะนั่งครู่หนึ่ง แล้วพับพนักพิงเบาะลง

ฟ่านเสี่ยวซานร้อนใจขึ้นมาทันที “เฮ้ คุณเป็นใคร ทำอะไรน่ะ! ห้ามแตะต้องรถผมนะ”

หวงเจิ้นอี้ขยับตัวก้าวไปขวางไว้ “ตรวจค้นตามด่าน ก็ต้องตรวจให้ละเอียดสิ”

ฟ่านเสี่ยวซานหน้าถอดสี ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ตู้จุ่นจึงอ้อมไปขวางข้างหลังเพื่อปิดทางหนีทันที

เซี่ยชิงโน้มตัวเข้าไปตรงเบาะหลังแล้วควานหาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะดึงอิฐสีเหลืองก้อนหนึ่งออกมาจากซอกระหว่างเบาะนั่งกับกระโปรงท้ายรถ เมื่ออาศัยแสงไฟริมทางส่องดู ก็เห็นคราบสกปรกสีดำเป็นปื้นใหญ่ติดอยู่บนก้อนอิฐอย่างชัดเจน “หัวหน้าหวง หาเจอแล้วค่ะ ฉันจะเอากลับไปตรวจที่ห้องนิติวิทยาศาสตร์เดี๋ยวนี้”

ใบหน้าของฟ่านเสี่ยวซานซีดเผือด แววตาเหม่อลอย ขาเริ่มสั่นจนแทบทรงตัวไม่อยู่

ตู้จุ่นรวบข้อมือของเขาแล้วใส่กุญแจมือดังแกร๊ก “ฟ่านเสี่ยวซาน พวกเราสงสัยว่านายมีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีฆาตกรรมหลายคดี ไปกับพวกเราสักรอบเถอะ”