บทที่ 52ปิดคดีฆาตกรรมต่อเนื่อง

ผลการตรวจพิสูจน์ยืนยันว่า เลือดบนก้อนอิฐเป็นของเหยื่อหลายรายจริง ทั้งหวงฉี กู่เต๋อเฉิง เหยียนลี่เฟิน กู้ต้าเฉียง และคนอื่นๆ

ฟ่านเสี่ยวซานไม่คิดปฏิเสธ เขาสารภาพออกมาอย่างหมดเปลือก ไม่เพียงแต่สังหารคนเหล่านั้น แต่เขายังฆ่าคนเร่ร่อนที่มีความบกพร่องทางสติปัญญาไปอีกสามคน

ในห้องสอบสวน

หวงเจิ้นอี้เอ่ยถาม “ทำไมถึงฆ่าคน”

ฟ่านเสี่ยวซานตอบ “ผมฆ่าแต่คนเลว นั่นคือปณิธานที่ผมตั้งไว้ตั้งแต่เด็ก แล้วผมก็ทำสำเร็จแล้วด้วย ผมจะบอกให้เอาบุญนะ ผมไม่เหมือนแม่กับน้องสาวหรอก ผมเป็นคนดี เป็นคนมีอุดมการณ์”

หวงเจิ้นอี้แย้ง “คนดีหรือคนเลว กฎหมายเป็นตัวตัดสิน ไม่ใช่นาย”

ฟ่านเสี่ยวซานกล่าว “คุณตำรวจ คุณปฏิเสธไม่ได้หรอกว่าโลกนี้มีคนชั่วที่กฎหมายเอาผิดไม่ได้อยู่จริง การที่มีคนอย่างผมคอยผดุงความยุติธรรมแทนฟ้า มันไม่ดีตรงไหนกัน”

หวงเจิ้นอี้ตอบโต้ “ย่อมไม่ดีอยู่แล้ว แกเหยียบย่ำกฎหมาย ละเมิดสิทธิของเหยื่อ เนื้อแท้แล้วแกก็ไม่ได้ต่างอะไรจากคนพวกนั้นเลย อีกอย่าง แกยอมเอาชีวิตตัวเองมาทิ้งเพื่อคนที่ไม่เกี่ยวข้อง ทำให้ลูกตัวเองต้องกำพร้าพ่อตั้งแต่ยังเล็ก มันดีตรงไหนล่ะ แกบอกฉันมาซิว่ามันดีตรงไหน”

ฟ่านเสี่ยวซานตบโต๊ะฉาดใหญ่ ตะโกนลั่นราวกับคนเสียสติ “ถ้าไม่ใช่เพราะพวกสวะอย่างพวกแกมาจับฉัน แล้วฉันจะตายได้ยังไง ลูกฉันจะต้องกำพร้าพ่อได้ยังไง ทั้งหมดเป็นเพราะพวกแก เป็นเพราะพวกแกทั้งนั้น ฮือๆ…”

การที่เด็กใหม่สามคนร่วมมือกันคลี่คลายคดีฆาตกรรมต่อเนื่องสะเทือนขวัญที่มีผู้เสียชีวิตถึงเจ็ดรายได้สำเร็จ กลายเป็นข่าวฮือฮาไปทั่วทั้งสำนักงานตำรวจเมือง

พอถึงวันจันทร์ที่ต้องเข้าทำงาน เซี่ยชิงก็ได้รับการต้อนรับเยี่ยงวีรบุรุษ อย่าว่าแต่หวงเจิ้นอี้หรือฟู่ต๋าที่แสดงออกอย่างกระตือรือร้นและอบอุ่นเลย แม้แต่รองฯ เหยียนยังมองเธอ หลีเข่อ และหลี่จี้ด้วยความชื่นชมเป็นพิเศษ

เรื่องนี้ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดไม่น้อย พอถึงตอนเที่ยงจึงรีบกลับมาที่หอพัก กระทั่งข้าวกลางวันก็ยังเป็นหลีเข่อที่ซื้อกลับมาให้

เซี่ยชิงแบ่งข้าวสวยออกเป็นสองส่วนเท่าๆ กัน เทมะเขือยาวผัดหมูสับลงบนส่วนหนึ่ง แล้วคลุกเคล้าให้เข้ากัน…

หลีเข่อนั่งลงตรงข้ามเธอ “ชิงชิง เธอว่าจริงๆ แล้วฟ่านเสี่ยวซานก็นับว่าบัวพ้นน้ำเหมือนกันไหม”

เซี่ยชิงตอบ “ฉันไม่คิดแบบนั้นนะ”

หลีเข่อแปลกใจเล็กน้อย “ทำไมล่ะ”

เซี่ยชิงอธิบาย “ด้านหนึ่งเขาขับรถแท็กซี่ที่แม่ขายตัวหาเงินมาซื้อให้อย่างสบายอกสบายใจ แต่อีกด้านกลับใช้วิธีฆ่าคนที่ตัวเองตราหน้าว่าเป็นคนชั่วเพื่อขีดเส้นแบ่งแยกระหว่างตัวเองกับแม่ ฉันว่าโคลนตมที่พอกพูนอยู่ในใจเขาน่ะหนากว่าใครเพื่อนเลยล่ะ จิตใจเขาผิดปกติ”

“อืม ก็จริงของเธอ” หลีเข่อหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบหมูตุ๋นน้ำแดงชิ้นหนึ่งเข้าปาก “จี๋เก๋อไปถามฟ่านเสี่ยวซานมาแล้ว เขาบอกว่าตอนฆ่ากู้ต้าเฉียงน่ะถูกกระตุ้นประสาทเข้าจริงๆ ถึงได้เปลี่ยนมาใช้อิฐในคดีต่อๆ มา ชิงชิง เธอเดาถูกแทบทั้งหมดเลยนะ ทั้งที่พวกเราอายุเท่ากันแท้ๆ แถมฉันยังเรียนสายสืบสวนคดีอาญามาโดยตรงด้วย ทำไมถึงต่างกันลิบลับขนาดนี้นะ”

น้ำเสียงของเธอเจือแววชื่นชมอย่างเห็นได้ชัด และหากสังเกตให้ดี ก็อาจมีประกายของความอิจฉาปนอยู่บางเบา

ทว่านั่นเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์

เซี่ยชิงชอบความไร้เดียงสาและเปิดเผยของหญิงสาวคนนี้ จึงเอ่ยขึ้น “ฉันโตมากับปู่ย่าในชนบทน่ะ ปู่ฉันเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย ค่อนข้างเข้มงวดกับฉันมาก วันๆ แทบไม่ได้วิ่งเล่น ได้แต่อ่านหนังสือ ก็เลยเข้าใจโลกและเรื่องราวรอบตัวค่อนข้างเยอะ แล้วก็ช่างสังเกตจิตใจคนมากกว่าคนอื่นหน่อย”

แน่นอนว่าเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องโกหก เรื่องอ่านหนังสือเยอะน่ะใช่ แต่ที่จริงแล้วเป็นผลจากการเรียนรู้และประสบการณ์ในชาติก่อนเสียมากกว่า

“การอ่านหนังสือมันช่วยได้ขนาดนั้นจริงเหรอ” หลีเข่อขมวดคิ้ว “ฉันไม่ชอบอ่านหนังสือเอาเสียเลย”

เซี่ยชิงยิ้ม “ของแบบนี้ขึ้นอยู่กับแต่ละคน ฉันว่าเธอเหมาะกับการค่อยๆ สั่งสมประสบการณ์จากการทำงานจริงมากกว่า ยังไงพวกเราก็ยังอายุน้อย ยังมีเวลาอีกเยอะ”

หลีเข่อหัวเราะคิกคัก “พูดจาเข้าหูจัง งั้นเอาล่ะ กินข้าวกันเถอะ!”

พอกินเสร็จ ทั้งสองก็ถือน้ำยาล้างจานไปที่ห้องน้ำรวมเพื่อล้างกล่องข้าว

หลีเข่อเทเศษต้นหอมกับขิงลงในถังขยะ “หอพักเรายังรักษาความสะอาดได้ดีแฮะ ห้องน้ำชั้นสองที่ทำงานนี่สุดจะทนจริงๆ”