บทที่ 53เบาะแสในกล้องวงจรปิด

เซี่ยชิงบอก “ชั้นสองผู้ชายเยอะ เธอขึ้นไปชั้นสามของพวกเราสิ ความสะอาดยังพอไหวอยู่นะ”

หลีเข่อเปิดน้ำล้างกล่องข้าว “อืม ต่อไปฉันยอมเดินขึ้นไปอีกชั้นดีกว่า กลิ่นเหม็นจนปวดหัวจะแย่”

“จริงสิ” ในหัวของเซี่ยชิงพลันมีความคิดแวบขึ้นมา เสิ่นอี้จะแวะเข้าห้องน้ำที่ชั้นสองหรือชั้นหนึ่งตอนที่กำลังจะกลับหรือเปล่านะ?

เสิ่นอี้ เซี่ยจวิน และคนอื่นๆ เดินออกจากห้องส่วนตัวบนชั้นสามตอนตีหนึ่งสองนาที แล้วพวกเขาเดินพ้นประตูใหญ่ของจินกุ้ยตอนกี่โมงกี่นาทีกันล่ะ?

ถ้าหากมีช่วงเวลาที่คลาดเคลื่อน ก็แสดงว่าเสิ่นอี้อาจจะไปเข้าห้องน้ำที่ชั้นสอง และพวกเซี่ยจวินก็ยืนรอเขาอยู่ที่ชั้นสองครู่หนึ่ง

หลีเข่อถาม “เป็นอะไรเหรอ นึกอะไรออกงั้นเหรอ?”

“เมื่อกี้ได้ยินเธอทักเลยสะกิดใจขึ้นมา ฉันนึกถึงรายละเอียดบางอย่างในคดีของเสิ่นอี้ได้น่ะ” เซี่ยชิงถูทำความสะอาดกล่องข้าวรอบหนึ่งแล้วนำไปเปิดน้ำล้างผ่านก๊อก

หลีเข่อถาม “จริงเหรอ?”

เซี่ยชิงตอบ “แน่นอนสิ เดี๋ยวเธอจะไปห้องประชุมกับฉันสักหน่อยไหมล่ะ?”

หลีเข่อส่ายหน้า “ไม่ล่ะ คดีของเขาค่อนข้างละเอียดอ่อน พ่อฉันสั่งไว้ว่าห้ามไปสอดรู้สอดเห็นส่งเดช”

เซี่ยชิงพยักหน้า “พ่อเธอพูดถูกแล้วล่ะ”

…

เซี่ยชิงพักผ่อนที่หอพักสี่สิบนาที พอบ่ายโมงครึ่งก็รีบกลับมาที่ห้องทำงาน

เฉาไห่เซิงกับเฉินเชียนมาถึงกันแล้ว กำลังนั่งจิบชาอยู่ตรงข้ามกัน

เฉินเชียนเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม “นึกไม่ถึงจริงๆ เลยนะ เสี่ยวเซี่ยจะเก่งกาจขนาดนี้ เพิ่งมาอยู่สำนักงานเรายังไม่ถึงเดือนเลยใช่ไหม”

“โชคช่วยเท่านั้นแหละครับ” เฉาไห่เซิงถ่อมตัวแทน “เสี่ยวเซี่ยอย่าเพิ่งได้ใจไปล่ะ”

“ฮ่าๆ” เฉินเชียนหัวเราะร่า “เสี่ยวเฉาเอ๊ย นายนี่ระมัดระวังเกินเหตุไปแล้ว เด็กคนนี้เจียมตัวยิ่งกว่าฉันเสียอีก”

เฉาไห่เซิงพลอยยิ้มตาม “ก็ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นครับ มีลูกศิษย์คนนี้ทำให้ไม่ต้องปวดหัวเลยจริงๆ”

เซี่ยชิงเอ่ย “ขอบคุณอาจารย์ที่ชมค่ะ”

เฉินเชียนลุกขึ้นยืนพลางชี้นิ้วใส่เฉาไห่เซิง “จะได้รับคำชมจากเขาน่ะไม่ง่ายเลยนะ”

เขาพูดไปพลางเปิดประตูเดินออกไปข้างนอก

เซี่ยชิงเอ่ย “อาจารย์คะ ฉันเจอเบาะแสใหม่อย่างหนึ่ง แต่ยังไม่ได้ตรวจสอบยืนยันเลยค่ะ…”

เธอเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้อีกฝ่ายฟังอย่างละเอียด

เฉาไห่เซิงหัวเราะพลางส่ายหน้า “ฉันแค่เตือนไม่ให้เธอเหลิง ไม่ได้หมายความว่าจะให้ทิ้งผลงานไปเปล่าๆ เสียหน่อย ถึงเวลาต้องแสดงฝีมือก็ต้องแสดง จะไปกลัวอะไรเล่า ไปเถอะ ไปตรวจสอบให้แน่ชัดก่อน แล้วค่อยว่ากันเรื่องอื่น”

เซี่ยชิงท้วง “อาจารย์คะ แต่นี่ไม่ใช่หน้าที่ของพวกเราโดยตรง จะทำให้ทางนั้นเขาไม่พอใจหรือเปล่าคะ”

เฉาไห่เซิงยังคงส่ายหน้า “เธอเป็นแพทย์นิติเวช ขึ้นตรงกับฉัน ไม่ต้องไปคิดมากเรื่องพวกนั้นหรอก ไปเถอะ ดูเสร็จแล้วค่อยไปกระซิบบอกหัวหน้าหวงเงียบๆ สักคำก็พอ”

เฉาไห่เซิงเป็นหัวหน้าแผนกนิติเวช ทั้งเป็นอาจารย์และผู้บังคับบัญชาโดยตรงของเซี่ยชิง จึงมีคุณวุฒิและความมั่นใจพอที่จะพูดเช่นนี้ได้

เซี่ยชิงนำม้วนเทปบันทึกภาพตรงไปยังกองปราบสอง

เธอไปที่ห้องประชุมก่อน เพื่อตรวจสอบเวลาที่เสิ่นอี้เดินออกจากชั้นสามกับเวลาที่เดินพ้นประตูใหญ่ของจินกุ้ยให้แน่ชัด

สองจุดเวลานั้นคือตีหนึ่งสองนาที และตีหนึ่งเจ็ดนาที

มีช่วงเวลาต่างกันถึงห้านาทีเต็ม

เซี่ยชิงเปิดหาภาพบันทึกในช่วงเวลาเดียวกันของชั้นหนึ่งและชั้นสอง ในไม่ช้าก็พบเงาร่างของเสิ่นอี้ที่ชั้นสอง

ตอนที่เขาเดินเข้าไปในห้องน้ำนั้นดูเร่งรีบ จึงเดินชนกระทบไหล่กับชายหนุ่มคนหนึ่งที่สวมชุดพนักงานของจินกุ้ยชั่วครู่

ชายคนนั้นยิ้มพลางพูดอะไรบางอย่าง ทว่าเสิ่นอี้เดินลับเข้าไปแล้ว จึงมองไม่เห็นว่ามีการตอบกลับหรือไม่

ชายคนดังกล่าวไม่ได้ผละไปในทันที แต่กลับชะเง้อมองเข้าไปในห้องน้ำ

กล้องวงจรปิดติดอยู่ทางขวาของเขา จึงมองเห็นสีหน้าไม่ชัดเจน และไม่สามารถระบุได้ว่ามีการพูดคุยกับเสิ่นอี้หรือไม่

ผ่านไปเจ็ดแปดวินาที ชายคนนั้นก็พึมพำอะไรบางอย่างพลางเดินจากไป

ตอนที่เขาเดินมาถึงจุดที่กล้องบันทึกภาพได้ชัดเจนที่สุด เซี่ยชิงก็มองเห็นใบหน้าของเขาได้อย่างถนัดตา เป็นใบหน้าที่ดูหมดจด ดวงตาชั้นเดียว ทรงคิ้วได้รูป ริมฝีปากบาง

จากนั้นเธอก็ก้มลงดูภาพบริเวณหน้าประตูใหญ่ของจินกุ้ยต่อ

เมื่อเสิ่นอี้เดินลับออกไปจากรัศมีของกล้องวงจรปิด ชายคนดังกล่าวก็โผล่มาถูกจังหวะพอดี เขายืนจ้องเขม็งไปยังทิศทางของลานจอดรถอย่างไม่ละสายตา