บทที่ 54คดีซับซ้อน

ถ้าอย่างนั้น จะเป็นเขาคนนี้หรือเปล่า

เซี่ยชิงปิดเครื่องเล่นวิดีโอ ถือม้วนเทปไปหาหวงเจิ้นอี้

“ก๊อกๆ” เธอเคาะบานประตูที่เปิดอ้าไว้

หวงเจิ้นอี้เงยหน้าขึ้น พอเห็นว่าเป็นเซี่ยชิ่งก็หรี่ตายิ้ม “เสี่ยวเซี่ย มีเรื่องอะไรเหรอ”

เซี่ยชิ่งเดินเข้าไป วางม้วนเทปหลายตลับลงบนโต๊ะทำงาน “หัวหน้าหวงคะ ฉันเจอจุดเชื่อมโยงระหว่างเสิ่นอี้กับผู้ชายคนหนึ่งที่ชั้นสองของจินกุ้ยแล้วค่ะ”

“ชั้นสองเหรอ” หวงเจิ้นอี้โยนปากกาลงทันที “ไป ไปที่ห้องประชุม”

“ค่ะ” เซี่ยชิ่งเหลือบมองกระดาษตรงหน้าเขา เห็นหัวข้อเขียนตัวโตไว้ว่า ‘รายการส่งมอบงาน’

หัวใจเธอพลันดิ่งวูบ คิดในใจ หรือว่าถานอี้กำลังจะมาจริงๆ?

…

ห้องประชุม

เซี่ยชิ่งเปิดวิดีโอของชั้นสองให้ดูทันที

“ให้ตายสิ มีปัญหาจริงๆ ด้วย!” หัวหน้าหวงไม่รอช้า คว้าม้วนเทปแล้วก้าวยาวๆ ออกจากห้องประชุม “ทีมสองใครอยู่บ้าง รีบตามฉันไปจินกุ้ยเดี๋ยวนี้”

…

ราวสองชั่วโมงต่อมา เฉาไห่เซิงได้รับโทรศัพท์จากหวงเจิ้นอี้ “เหล่าเฉา นายเรียกรถสถานประกอบพิธีศพ แล้วมาที่หมู่บ้านหลิวจวงในเขตพัฒนาหน่อย ซอยสี่ รถตำรวจจอดอยู่ข้างนอก มาถึงก็เห็นเลย”

เฉาไห่เซิงวางแบบบันทึกการตรวจศพแล้วเอ่ยกับเซี่ยชิ่ง “เธอเดาถูก แต่คนก็ถูกฆ่าปิดปากไปแล้ว คดียิ่งซับซ้อนเข้าไปใหญ่”

เซี่ยชิ่งหิ้วกล่องตรวจสถานที่เกิดเหตุ ขึ้นรถตำรวจไปกับเฉาไห่เซิง ยี่สิบนาทีต่อมาก็มาถึงหมู่บ้านหลิวจวง…

ผู้ตายคือชายหนุ่มในวิดีโอ อายุยี่สิบสี่ปี ชื่อนายเหมาเจี่ยอี ทำงานที่จินกุ้ยมาได้เจ็ดเดือน

เขานอนเหยียดยาวอย่างเป็นระเบียบบนหัวเตียงเตา สองขาชิด แขนทั้งสองข้างแนบลำตัว ราวกับแค่นอนหลับไปเท่านั้น

เซี่ยชิ่งตรวจดูแล้ว อาการแสดงของการเสียชีวิตเหมือนกับเสิ่นอี้ จึงอนุมานได้ว่าน่าจะตายเพราะถูกฉีดมอร์ฟีนเกินขนาดเช่นเดียวกัน

เฉาไห่เซิงยืดตัวตรง “กระจกตาขุ่นมัวจนมองไม่เห็นรูม่านตา สภาพแข็งทื่อของศพเริ่มคลายตัว ผู้ตายน่าจะตายมาแล้วไม่ต่ำกว่าสี่สิบแปดชั่วโมง พบรอยเข็มแค่รอยเดียวที่แขนซ้าย ดูไม่เหมือนพวกฉีดสารเสพติด คาดว่าน่าจะถูกพรรคพวกฆ่าปิดปาก”

หวงเจิ้นอี้กล่าว “ฆ่าปิดปากแน่นอน ผู้จัดการจินกุ้ยบอกว่าเหมาเจี่ยอีเป็นคนซ่างโจว นิสัยร่าเริง ช่างพูดช่างหัวเราะ เสียแต่ศักดิ์ศรีสูงไปหน่อย ชอบเถียง นอกนั้นก็ดีหมด ปากหวาน ทำงานขยันขันแข็ง ไม่เคยเห็นว่ามีพฤติกรรมไม่ดีอะไรเลย”

“ฉันถามเจ้าของบ้านเช่าแล้ว บ้านหลังนี้เหมาเจี่ยอีเป็นคนออกหน้ามาเช่า เพื่อนบ้านบอกว่าคนที่อยู่บ้านนี้เป็นประจำมีอย่างน้อยห้าคน ทั้งชายทั้งหญิง นานๆ ทีจะออกจากบ้าน แทบไม่มีใครเคยเห็นหน้าค่าตา เหมาเจี่ยอีเคยอธิบายเรื่องนี้ว่าคนพวกนั้นเป็นพวกอาๆ ลุงๆ ของเขา ไม่มีงานทำกันสักคน ต้องพึ่งเขาหาเลี้ยงคนเดียว แต่พอเหมาเจี่ยอีตาย คนพวกนั้นก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยราวกับระเหยไปในอากาศ”

เฉาไห่เซิงเอ่ย “เวลาสองวัน นานพอให้กลุ่มผู้ต้องสงสัยหนีเตลิดไปจนไร้ร่องรอยแล้วล่ะ”

“ก็ใช่น่ะสิ” หวงเจิ้นอี้ยิ้มเจื่อน “อีกฝ่ายลงมือฆ่าคนอย่างเชี่ยวชาญ ที่เกิดเหตุก็สะอาดเอี่ยม ฉันประเมินว่านี่ต้องเป็นคดีอุกฉกรรจ์ร้ายแรง เผลอๆ อาจมีปืนด้วยซ้ำ”

เฉาไห่เซิงถาม “เก็บลายนิ้วมือไม่ได้เลยเหรอ”

หวงเจิ้นอี้พยักพเยิดหน้าไปทางเจ้าหน้าที่ตรวจพิสูจน์ร่องรอย “หามาครึ่งชั่วโมงแล้ว ยังไม่เจออะไรสักอย่าง”

เฉาไห่เซิงทอดถอนใจ “นี่เจอตอเข้าให้แล้วสิ”

เซี่ยชิ่งเอาผ้าขาวคลุมร่างศพไว้

รถของสถานประกอบพิธีศพยังมาไม่ถึง จึงยังยกศพออกไปไม่ได้ เซี่ยชิ่งเลยถือกล้องถ่ายรูปเดินสำรวจรอบๆ

ลานบ้านไม่ใหญ่นัก มีเรือนหลักสามห้อง เรือนปีกสองห้อง

เหมาเจี่ยอีตายในเรือนปีกทิศตะวันออก

เรือนปีกทิศตะวันออกฤดูหนาวก็หนาว ฤดูร้อนก็ร้อน ด้านนอกห้องนอนเชื่อมติดกับเตาดิน เวลาทำกับข้าวตอนหน้าร้อนข้างในห้องจะร้อนเป็นบ้า

สภาพความเป็นอยู่ย่ำแย่ แสดงว่าสถานะของเขาในกลุ่มอยู่ในระดับล่าง

ห้องพักมีสิ่งอำนวยความสะดวกซอมซ่อ เตียงเตาหนึ่งหลัง ตู้หนึ่งใบ โต๊ะกลมเล็กขาเป๋หนึ่งตัว ม้านั่งไม้สองตัว และพัดลมตั้งพื้นขนาดเล็กอีกหนึ่งเครื่อง