บทที่ 55ตุ๊กตาไล่ฝนกับเงินใต้ขาโต๊ะ

ปลายเตียงเตามีเสื้อผ้าสกปรกกองพะเนิน ทั้งเสื้อตัวนอก ชุดชั้นใน ถุงเท้า มีครบทุกสิ่งอย่าง

ในตู้ดูรกเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเคยถูกรื้อค้น

เซี่ยชิงใช้กล้องบันทึกภาพสิ่งที่พบเห็น ขณะกำลังจะก้าวพ้นห้อง เธอผลักบานประตูที่เปิดพิงฝาผนังอยู่กลับมาดูด้านหลัง แล้วพบว่ามีกระจกเงาบานเล็กทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าแขวนอยู่บานหนึ่ง เหนือกระจกมีตุ๊กตาผ้าตัวเล็กสีขาวแขวนอยู่กับตะปู

เนื้อผ้าสะอาดสะอ้าน ไร้รอยฝุ่นเกาะ มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นของใหม่เอี่ยม

“อาจารย์คะ หัวหน้าหวง” เซี่ยชิงส่งเสียงเรียก “ฉันสงสัยว่าฆาตกรจงใจเอาสิ่งนี้มาแขวนไว้ที่นี่ค่ะ”

เฉาไห่เซิงกับหวงเจิ้นอี้เดินตรงเข้ามาพร้อมกัน

หวงเจิ้นอี้ปลดตุ๊กตาตัวเล็กลงมา “สะอาดเกินไปจริงๆ เหมือนเพิ่งเอามาแขวน นี่มันตัวอะไรกันล่ะเนี่ย”

เซี่ยชิงบอก “ในบ้านเราเรียกว่าสาวน้อยกวาดฝนฟ้าใส ส่วนที่ญี่ปุ่นเรียกว่าตุ๊กตาไล่ฝนค่ะ ในการ์ตูนเรื่องอิคคิวซังก็มี เอาไว้ขอพรให้ฝนหยุดตก”

หวงเจิ้นอี้ใส่ตุ๊กตาไล่ฝนลงในถุงเก็บพยานหลักฐาน “เดี๋ยวค่อยไปถามดูว่าไอ้ตัวนี้เคยโผล่มาในคดีอื่นบ้างไหม”

เซี่ยชิงกวาดสายตามองทั่วห้องอีกรอบ ขณะที่หันกลับไปทางประตูเพื่อจะเดินออกไป สายตาก็สะดุดเข้ากับของที่หนุนอยู่ใต้ขาโต๊ะผุพังตัวนั้น

เธอเดินย้อนกลับไป

เฉาไห่เซิงถาม “เจออะไรเหรอ”

เซี่ยชิงดึงห่อกระดาษสีน้ำตาลออกมาจากใต้ขาโต๊ะที่เป๋ พลอยเปิดออกดู ด้านในเผยให้เห็นเงินหยวนเป็นปึก มีทั้งธนบัตรใบใหม่และเก่า ดูจากความหนาแล้ว อย่างน้อยก็หนึ่งหมื่นหยวน

คิ้วที่ขมวดมุ่นของหวงเจิ้นอี้คลายออกทันที ก่อนโบกมือเรียกเจ้าหน้าที่ตรวจพิสูจน์ร่องรอย สั่งให้นำกลับไปตรวจอย่างละเอียด

เฉาไห่เซิงกล่าว “ถ้าเจอลายนิ้วมือของเสิ่นอี้บนธนบัตร สำนักงานตำรวจก็พอจะมีคำตอบให้รองนายกเทศมนตรีเสิ่นได้แล้ว”

“เฮ้อ…” หวงเจิ้นอี้ถอนหายใจออกมา “ดูท่าคงเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องทิ้งเรื่องยุ่งเหยิงไว้ให้เพื่อนร่วมงานคนใหม่”

เฉาไห่เซิงเอ่ยแซว “อะไรกัน พอจะได้เป็นรองหัวหน้ากองแล้ว จะไม่สนใจกองปราบสองของเราแล้วหรือไง”

หวงเจิ้นอี้ตอบ “จะเป็นแบบนั้นได้ยังไงล่ะ”

เซี่ยชิงได้ยินชัดเจน พลางคิดในใจ ที่แท้การย้ายมาของถานอี้ก็ไม่เกี่ยวกับคดีของเสิ่นอี้ กลัวอะไรได้อย่างนั้นจริงๆ จะต้องมาเผชิญหน้ากับพระรองเข้าจนได้

เขาจะหาเรื่องเล่นงานเธอเพราะเซี่ยจวินหรือเปล่านะ?

ช่วงรุ่งสาง สมาชิกทีมสองทุกคนประชุมกันในห้องประชุม เพื่อร่วมกันวิเคราะห์คดีของเหมาเจี่ยอีและเสิ่นอี้

หัวหน้าหวงทำหน้าที่ประธาน ส่วนลู่ฉี่หยวนหัวหน้ากองสืบสวนเข้าร่วมรับฟัง

เฉาไห่เซิงรายงานผลการผ่าชันสูตรศพเป็นคนแรก

เขากับเซี่ยชิ่งทำการตรวจทางห้องปฏิบัติการและผ่าชันสูตรศพของเหมาเจี่ยอีเรียบร้อยแล้ว

ผู้ตายมีร่องรอยการขาดอากาศหายใจ ไม่ได้เสพยาเสพติด แต่เสียชีวิตจากยาเสพติดจริง จึงสันนิษฐานได้ในเบื้องต้นว่าเขาและเสิ่นอี้เสียชีวิตด้วยวิธีเดียวกัน

บนร่างกายมีรอยแผลเป็นเก่าสิบกว่าแห่ง บ่งชี้ได้ว่าตอนมีชีวิตอยู่เขาจะต้องมีอดีตที่เลวร้ายอย่างแน่นอน

คนถัดไปคือเติ้งเหวินเสียงที่รับผิดชอบงานตรวจพิสูจน์ร่องรอย

เขาแจ้งว่า ที่บ้านของผู้ตายไม่พบรอยเท้าหรือลายนิ้วมือที่มีประโยชน์เลย แต่ในธนบัตรหนึ่งร้อยแปดใบนั้น พบรอยลายนิ้วมือแฝงที่ไม่สมบูรณ์ของเสิ่นอี้อยู่ครึ่งรอย

นั่นหมายความว่า เงินที่หายไปของเสิ่นอี้ตกอยู่ในมือของเหมาเจี่ยอี และยังถูกซ่อนไว้อย่างมิดชิดอีกด้วย

ตำรวจสายสืบหลายนายตามหาคนที่อยู่ในห้องน้ำช่วงเวลานั้นและสอบปากคำเรียงคน

มีคนเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด

เสิ่นอี้ถูกเหมาเจี่ยอีเหยียบรองเท้าหนังเข้าจริงๆ เหมาเจี่ยอีก็ขอโทษแล้ว ตอนนั้นเสิ่นอี้ไม่ได้พูดอะไร พอเดินเข้าไปข้างในถึงได้สบถด่า “ให้ตายสิ ตาบอดหรือไงวะ” เสียงของเขาไม่เบาเลย เหมาเจี่ยอีได้ยินเข้าจึงยืนจ้องหน้าเสิ่นอี้ตรงประตูอยู่สองที แล้วก็เดินจากไป

หากเหมาเจี่ยอีเป็นคนส่งข่าวให้พวกพ้องไปลงมือฆ่าเสิ่นอี้ เขาก็ต้องโทรศัพท์หรือส่งเพจเจอร์หาพรรคพวกแน่นอน

เหมาเจี่ยอีไม่มีมือถือรุ่นอิฐ สิ่งที่เขาใช้ต้องเป็นโทรศัพท์ภายในของจินกุ้ยแน่

หวงเจิ้นอี้จึงเดินทางไปที่องค์การโทรศัพท์ด้วยตนเอง เพื่อตรวจสอบรายการโทรออกจากจินกุ้ยในช่วงรุ่งสาง จนพบเบอร์มือถือรุ่นอิฐเบอร์หนึ่ง รวมถึงข้อมูลตัวตนของผู้ลงทะเบียนเบอร์ดังกล่าว