บทที่ 56จิ้งจอกตัวน้อย

เจ้าของชื่อลงทะเบียนเป็นคนซ่างโจว จากการตรวจสอบพบว่าเขานั่งรถไฟไปทำธุระต่างเมืองเมื่อสองปีก่อนแล้วทำกระเป๋าสตางค์กับบัตรประชาชนหาย ซึ่งทำเรื่องขอมีบัตรใหม่ไปนานแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ชายคนนี้ยังทำงานในหน่วยงานราชการและไม่มีมือถือรุ่นอิฐแต่อย่างใด

เบาะแสเรื่องมือถือรุ่นอิฐจึงสิ้นสุดลงแค่นี้

หัวหน้าหวงเอ่ยขึ้น “ผู้การครับ จากประสบการณ์ของผม นี่น่าจะเป็นแก๊งตระเวนก่อเหตุ และต้องเคยก่อคดีอุกฉกรรจ์มาแล้วไม่น้อยแน่นอน”

ลู่ฉี่หยวนเคาะขี้บุหรี่ “ผมเห็นด้วยกับคุณ เรื่องนี้ผมรายงานขึ้นไปแล้ว รองฯ เหยียนบอกว่าเขาจะรายงานผู้บังคับบัญชาด้วยตัวเอง ด้านหนึ่งจะสั่งตั้งจุดตรวจสกัดตามพื้นที่ต่างๆ เพื่อดักจับแก๊งนี้ อีกด้านจะรวบรวมข้อมูลจากทุกฝ่าย ดูว่ามีคดีลักษณะคล้ายกันเกิดขึ้นอีกหรือไม่ ทุกคนลองใช้สมองช่วยกันคิด อภิปรายกันหน่อย เรามาร่วมกันวางแนวทางการสืบสวนที่มีประสิทธิภาพกัน”

หวังเจิงกล่าวว่า “ผู้การ หัวหน้า จากวิธีซ่อนเงินและรอยแผลเป็นบนตัวของเหมาเจี่ยอี ผมคิดว่าเขาน่าจะเคยเป็นหัวขโมยมาก่อน บัตรประชาชนที่ใช้เปิดเบอร์มือถือรุ่นอิฐก็น่าจะเป็นบัตรที่เขาขโมยมา หลังจากนั้นเขาก็ถูกผู้ร่วมขบวนการดึงตัวมาที่อันไห่ การที่เขาไปทำงานที่จินกุ้ยน่าจะมีเป้าหมายแอบแฝงบางอย่าง”

หวงเจิ้นอี้เห็นด้วยกับข้อสันนิษฐานนี้ “เลิกประชุมแล้วนายรีบส่งคนประสานงานกับตำรวจท้องที่แถบซ่างโจวทันที สืบประวัติความเป็นมาของเหมาเจี่ยอีให้กระจ่าง”

เขากวาดสายตามองคนอื่นๆ “ใครมีความเห็นอะไรอีกไหม”

เหรินหย่ากวงเสนอ “แก๊งนี้พักอยู่ที่บ้านของเหมาเจี่ยอีตั้งหลายเดือน เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่เคยออกไปไหนเลย ผมคิดว่าควรปูพรมตรวจสอบอย่างละเอียดอีกครั้ง ถ้าสามารถสเก็ตช์ภาพใครสักคนออกมาได้ งานขั้นต่อไปของเราก็ง่ายขึ้นเยอะ”

“ข้อเสนอนี้เข้าท่า” หวงเจิ้นอี้พยักหน้า “มีอะไรอีกไหม”

ตำรวจสายสืบส่วนใหญ่ต่างก้มหน้าครุ่นคิด ห้องประชุมตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ

ลู่ฉี่หยวนจึงเอ่ยขึ้น “เสี่ยวเซี่ยลองพูดหน่อยสิ” เขาเอ่ยปากเรียกชื่อเซี่ยชิงด้วยตัวเอง

“ในเมื่อผู้การให้ฉันพูด ฉันก็จะขอออกความเห็นสักหน่อย ถือเป็นการโยนก้อนหินถามทางนะคะ” เซี่ยชิงถ่อมตัวหนึ่งประโยค “ข้อแรก คนร้ายเจ้าเล่ห์มาก พวกเขาจะใช้แผนกระต่ายสามโพรงและยังไม่ได้ออกไปจากอันไห่หรือเปล่า ข้อสอง ฉันเห็นด้วยกับหัวหน้าชุดหวัง เหมาเจี่ยอีเป็นพนักงานบริการ และมีความเป็นไปได้สูงว่าจะเป็นหัวขโมย การถูกด่าทอถือเป็นเรื่องปกติในชีวิตประจำวัน ไม่มีเหตุผลที่จะต้องฆ่าคนเพราะเรื่องกระทบกระทั่งเพียงเล็กน้อย”

“หากแก๊งนี้มาซุ่มกบดานเพื่อสะสมกำลังหรือมีแผนการบางอย่างในอันไห่ ก็ยิ่งไม่มีทางทำให้ตำรวจตื่นตัวด้วยเรื่องแค่นี้ ดังนั้นฉันคิดว่าสาเหตุที่เสิ่นอี้ตกเป็นเหยื่อ เป็นไปได้สูงว่าอีกฝ่ายพุ่งเป้ามาที่เขาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว”

“ฉันสันนิษฐานว่า การที่เหมาเจี่ยอีไปทำงานที่จินกุ้ยก็เพื่อหาโอกาสเข้าใกล้เสิ่นอี้ คืนนั้นพอเห็นเสิ่นอี้และยืนยันการเคลื่อนไหวได้แล้ว จึงเดินตามลงมาข้างล่าง พอเห็นเสิ่นอี้ขับรถออกไปคนเดียวก็รีบแจ้งพวกพ้องทันที แก๊งของเขาบังเอิญพักอยู่ในเขตพัฒนา จึงใช้เส้นทางลัดไปดักรอ แอบอยู่หลังต้นไม้ โดยใช้ผู้หญิงเป็นเหยื่อล่อให้เสิ่นอี้ลงจากรถ ก่อนจะกรูกันเข้าไปลงมือ”

“แปะ แปะ แปะ!” หวงเจิ้นอี้ปรบมือสามครั้ง “ตรรกะนี้สมเหตุสมผลมาก ทุกคนคิดว่าอย่างไร”

หวังเจิงยิ้ม “คลื่นลูกใหม่น่ากลัวจริงๆ! กล้าตั้งสมมติฐานและรอบคอบในการหาหลักฐานพิสูจน์ ผมว่าฟังดูเข้าทีทีเดียว” เขาหันไปมองเซี่ยชิง “แต่ว่า…จากการสืบสวน เสิ่นอี้ไม่มีศัตรูที่ไหนเลยนะ”

“เสิ่นอี้ไม่มีก็จริง แต่ว่า…” เซี่ยชิงส่งสายตาเป็นเชิง ‘คุณก็น่าจะรู้’ ไปให้หวังเจิง

เซี่ยชิงคิดว่า อุบัติเหตุทางรถยนต์ที่เกิดขึ้นกับเสิ่นอี้ในชาติก่อนของเซี่ยจวินก็น่าจะมีใครบางคนจงใจจัดฉากขึ้นมาเช่นกัน เมื่อนำทั้งสองเรื่องมาเทียบเคียงกัน เสิ่นอี้ก็ควรจะต้องตายเพราะความแค้น

หวังเจิงยิ้มเจื่อนๆ สบตากับหวงเจิ้นอี้แวบหนึ่ง

เฉาไห่เซิงมองลูกศิษย์ของตัวเองด้วยความพึงพอใจ พลางคิดในใจว่า พูดจาเว้นช่องว่างไว้ครึ่งหนึ่ง ยัยหนูนี่ก็เป็นจิ้งจอกตัวน้อยเหมือนกันนะเนี่ย

ความจริงแล้ว เขาไม่ได้คิดว่าพวกสายสืบรุ่นเก๋าจะมองจุดนี้ไม่ออก ทว่าคดีนี้เกี่ยวพันไปถึงรองนายกเทศมนตรีเสิ่น ต่อให้ปักใจเชื่อว่าน่าจะมีศัตรู แต่ก็คงไม่มีใครกล้าขุดคุ้ยลงไปลึกๆ คนระดับรองนายกเทศมนตรีเมืองทำไมถึงมีศัตรู ผูกใจเจ็บกันเรื่องอะไร ศัตรูคือใคร? มีเบื้องลึกเบื้องหลังหรือไม่ คำถามเหล่านี้ล้วนเปราะบางและอ่อนไหวเกินไปทั้งสิ้น