บทที่ 57พิธีไว้อาลัย

ลู่ฉี่หยวนมีสีหน้าครุ่นคิด…

เรื่องที่เซี่ยชิงยกขึ้นมาพูดนั้น เขาเคยคิดไว้ตั้งแต่แรกและรายงานเบื้องบนไปแล้ว แต่รองฯ เหยียนบอกว่า ตนเคยสอบถามเรื่องคดีนี้กับรองนายกเทศมนตรีเสิ่นตรงๆ มาก่อนแล้ว

รองนายกเทศมนตรีเสิ่นบอกว่า เมื่อสามปีก่อนเขาดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรคประจำอำเภอลี่ซาน ห้าปีก่อนเคยเป็นรองนายอำเภอฝ่ายการเมืองและกฎหมายที่อำเภอเสียงอัน เส้นทางชีวิตข้าราชการกว่ายี่สิบปี คนที่เกลียดเขาย่อมมีแน่ แต่เขาเชื่อมั่นว่าตนเองปฏิบัติหน้าที่ด้วยความเที่ยงธรรมมาโดยตลอด จึงนึกไม่ออกจริงๆ ว่าจะมีใครแค้นเคืองถึงขั้นต้องลงมือฆ่าลูกชายของเขา

ทว่าตอนนี้เซี่ยชิงหยิบยกความเป็นไปได้นี้ขึ้นมาอีกครั้ง ทั้งยังมีข้อสันนิษฐานที่สมเหตุสมผล เขาจึงไม่อาจแสร้งทำเป็นหูหนวกตาบอดได้อีกต่อไป

คดีที่ซับซ้อนขนาดนี้ เผลอๆ อาจระเบิดเป็นเรื่องใหญ่ได้ทุกเมื่อ จำเป็นต้องรายงานสถานการณ์ขึ้นไป ส่วนการตายของเหมาเจี่ยอีจะช่วยไขความกระจ่างให้คดีของเสิ่นอี้ได้หรือไม่ รวมถึงแนวทางการสืบสวนขั้นต่อไป ก็ขึ้นอยู่กับรองฯ เหยียนและหัวหน้าคนใหม่แล้ว

…

…

รองนายกเทศมนตรีเสิ่นเคยดูแลงานด้านการเมืองและกฎหมาย ย่อมเข้าใจความยากลำบากของหน่วยงานเหล่านี้เป็นอย่างดี

เขาเข้าใจตำรวจสายสืบที่ต้องลุยงานด่านหน้าเหล่านี้ ไม่ได้คัดค้านผลการชันสูตรพลิกศพ ไม่ได้ติดใจการระบุลักษณะคดี ยอมรับอุปสรรคที่คดีของเสิ่นอี้กำลังเผชิญอยู่ในตอนนี้ และแสดงความเข้าใจอย่างเต็มที่

สำนักงานตำรวจจึงส่งมอบร่างของเสิ่นอี้คืนให้แก่บ้านตระกูลเสิ่น

เหล่าตำรวจสายสืบเริ่มตรวจสอบประวัติความเป็นมาของเหมาเจี่ยอี รวมถึงพฤติกรรมการเคลื่อนไหวของพรรคพวกเหมาเจี่ยอีในละแวกบ้านเช่าอย่างละเอียดถี่ถ้วน

เซี่ยชิงในฐานะแพทย์นิติเวชช่วยงานตรงนี้ไม่ได้ จึงจัดการงานประจำทั่วไปเคียงข้างเฉาไห่เซิงอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

เนื่องจากเป็นคดีใหญ่ เซี่ยชิงนึกว่าถานอี้จะมารายงานตัวโดยเร็ว จึงคอยจับตาสังเกตอยู่สองวัน

แต่กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น กองปราบสองยังคงเงียบสงบไร้คลื่นลม

เธอจึงวางใจและโยนเรื่องนี้ทิ้งไปอย่างสิ้นเชิง ตั้งแต่วันจันทร์ถึงวันพฤหัสบดี เธอทำเรื่องเป็นชิ้นเป็นอันไปไม่น้อย ทั้งทำงาน เดินเที่ยวซื้อของ และสอบใบขับขี่

เธอซื้อเสื้อผ้าฤดูใบไม้ร่วงให้ตัวเองเพิ่ม ซื้อชุดสูททางการสีดำหนึ่งชุด และยังสั่งตัดเสื้อผ้าอีกสามชุดที่ร้านตัดเสื้อชื่อดังในอันไห่

ชุดหนึ่งให้คุณยายบ้านตระกูลเฉิน ชุดหนึ่งให้เซี่ยซวิน และอีกชุดเป็นของเซี่ยเฉิน

ชุดแรกเป็นของขวัญ สั่งตัดด่วน ส่วนสองชุดหลังถือเป็นของตอบแทน อีกสองสัปดาห์ค่อยไปรับ

บ่ายวันพฤหัสบดี เซี่ยชิงได้รับข้อความผ่านเพจเจอร์จากเซี่ยเฉินว่า ‘พิธีไว้อาลัยของเสิ่นอี้จะจัดขึ้นในวันศุกร์นี้’

ตามมารยาททางสังคม เซี่ยชิงไม่ได้สนิทสนมอะไรกับบ้านตระกูลเสิ่น เดิมทีไม่จำเป็นต้องไปร่วมงาน แต่เซี่ยจวินเป็นเพื่อนสนิทของเสิ่นชิง อีกทั้งในฐานะแพทย์นิติเวช เธอยังเป็นคนตรวจศพของเสิ่นอี้ด้วยตัวเอง หากไม่ไปร่วมงานเลยก็ดูจะเย็นชาเกินไป

นี่คือเหตุผลที่เซี่ยเฉินส่งข้อความมาบอก และเป็นเหตุผลที่เซี่ยชิงซื้อชุดสูทกระโปรงสีดำเตรียมไว้

วันรุ่งขึ้นคือวันศุกร์

เวลาแปดโมงเช้า เซี่ยชิงลางานเรียบร้อยแล้วเดินลงบันไดมาในชุดสูทกระโปรงเรียบร้อยเป็นทางการ

“เสี่ยวเซี่ย แต่งตัวเป็นทางการขนาดนี้จะไปไหนเหรอ” เสียงที่เปี่ยมด้วยความเมตตาแต่ยังแฝงความจริงจังของรองฯ เหยียนดังมาจากบันได

โดนจับได้คาหนังคาเขาเสียแล้ว

เซี่ยชิงใช้เวลาคิดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตัดสินใจพูดความจริง “รองฯ เหยียนคะ พี่สาวของฉันสนิทกับน้องสาวของคุณเสิ่นอี้มาก แล้วฉันเองก็เป็นแพทย์นิติเวชประจำคดีนี้ ถ้าไม่ไปคงดูไม่ค่อยดีน่ะค่ะ เลยขอลาพักหนึ่ง”

“อ้อ…” รองฯ เหยียนเอ่ย “ควรไปจริงๆ นั่นแหละ พอดีฉันก็จะไปเหมือนกัน ไปด้วยกันสิ”

ไม่ต้องเรียกรถแท็กซี่แล้ว

เซี่ยชิงไม่เกรงใจเช่นกัน “ขอบคุณค่ะรองฯ เหยียน งั้นฉันขอน้อมรับด้วยความยินดีนะคะ”

…

เมื่อไปถึงสถานประกอบพิธีศพ ลานจอดรถเกือบจะเต็มหมดแล้ว มีแต่รถยนต์หรูหราจอดอยู่เต็มไปหมด

คนขับรถต้องวนเข้าไปจนถึงด้านในสุดถึงจะหาที่จอดได้

เซี่ยชิงก้าวลงจากที่นั่งข้างคนขับ กำลังจะหันไปขอบคุณรองฯ เหยียน แต่กลับเจอเข้ากับไฉอวี้จังๆ รถที่ไฉอวี้นั่งมาจอดอยู่ข้างๆ พอดิบพอดี มือหนึ่งของเขาเปิดประตูเบาะหลัง อีกมือยกขึ้นกันขอบประตูด้านบนไว้ นายกเทศมนตรีเยี่ยกำลังก้มตัวก้าวออกมาจากด้านใน

สายตาประสานกันพอดี ไม่ทักทายคงไม่ได้

เซี่ยชิงพยักหน้าทักทาย อาศัยจังหวะที่รองฯ เหยียนกำลังสนทนากับนายกเทศมนตรีเยี่ย รีบบอกลาคนขับรถแล้วใส่เกียร์หมา เผ่นแน่บออกไปนอกสถานประกอบพิธีศพทันที