บทที่ 58พิธีไว้อาลัย

เธอซื้อพวงหรีดจากร้านด้านนอกสถานประกอบพิธีศพ ถือเข้ามาวางต่อท้ายแถวพวงหรีดด้านนอกหอจัดงาน

พิธีไว้อาลัยยังไม่เริ่ม หลายคนต่างยืนกระซิบกระซาบกันอยู่หน้าหอจัดงาน

กู้หลิงก็อยู่ในกลุ่มนั้น เขามีสีหน้าหม่นหมอง ยืนเงียบขรึมอยู่ท่ามกลางคนหนุ่มสาวหลายคน

เซี่ยชิงเบี่ยงตัวหลบไปอีกทาง ก้มหน้าเดินเลี่ยงผ่านเข้าไปด้านใน

เธอเดินตามทางเดินตรงกลางไปยังแถวหน้าสุด รับธูปสามดอกมาจากชายหนุ่มคนหนึ่ง ก้าวขึ้นไปไหว้แล้วปักลงในกระถางธูป

เสิ่นชิงค้อมคำนับขอบคุณ

เซี่ยชิงเอ่ย “พี่เสิ่นชิง เสียใจด้วยนะคะ”

เสิ่นชิงถึงเพิ่งจำเธอได้ จึงหันไปมองเซี่ยจวินด้วยความแปลกใจเล็กน้อย

เซี่ยชิงหันกลับมา พยักหน้าให้เซี่ยจวินเบาๆ สายตากวาดมองผ่านข้างตัวพี่สาวไป ก็สะดุดตากับชายร่างกำยำในชุดสูทสีดำ

คนคนนี้มีกลิ่นอายนักเลงเต็มตัว บารมีกดดัน ดูปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนดี

คงจะเป็นกวนหยางจือสินะ

กวนหยางจือเป็นเพื่อนมัธยมของเสิ่นอี้ พ่อของเขาทำโรงเบียร์ พอตลาดอสังหาริมทรัพย์เริ่มบูม เขาก็กระโจนเข้าวงการและกอบโกยเงินทองไปมหาศาล

หากเทียบกับพวกอาชญากร กวนหยางจือยังไม่ถึงขั้นเลวร้ายนัก เขาแค่มีความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของสูง เจ้าคิดเจ้าแค้น ไม่เลือกวิธีการยามแข่งขันทางธุรกิจ แถมยังตามตื๊อเซี่ยจวินด้วยท่าทีเผด็จการอย่างยิ่ง

เซี่ยชิงไม่อยากมีเรื่องกับกวนหยางจือ จึงรีบดึงสายตากลับ ไปยืนตรงมุมใกล้ประตู คอยสังเกตดอกไม้บนพวงหรีด คำไว้อาลัย และรายชื่อผู้ส่งมอบอย่างเงียบๆ

ไม่กี่นาทีต่อมา นายกเทศมนตรีเยี่ยกับรองนายกเทศมนตรีเสิ่นก็เดินเข้ามาด้วยกัน โดยมีรองฯ เหยียนกับผู้บริหารคนอื่นๆ เดินตามหลังมา

พอนายกเทศมนตรีเยี่ยจุดธูปเสร็จและกล่าวปลอบใจครอบครัวตระกูลเสิ่นสองสามคำ พิธีไว้อาลัยก็เริ่มต้นขึ้น

เสียงดนตรีไว้อาลัยบรรเลง เสียงปืนสลุตดังกึกก้อง ยืนสงบนิ่งไว้อาลัย…

เสร็จสิ้นขั้นตอนทั้งหมด เซี่ยชิงก็รู้สึกสะเทือนใจจนแทบทนไม่ไหว

คนผมขาวต้องมาส่งคนผมดำ มันช่างบีบคั้นหัวใจเหลือเกิน

เสียงร่ำไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าเวทนาของฮูหยินเสิ่นและเสิ่นชิงเปรียบเหมือนมีดทื่อๆ ที่กรีดเฉือนลงบนหัวใจของเซี่ยชิ่งทีละนิดอย่างช้าๆ ทำให้เจ็บแปลบขึ้นมาเรื่อยๆ

…

พิธีไว้อาลัยสิ้นสุดลง เหล่าผู้นำเดินออกจากหอจัดงานไปก่อน

แม้เซี่ยชิงจะยืนอยู่แถวประตู แต่ก็ไม่กล้าทำตัวเด่น มัวแต่คอยหลีกทางให้คนอื่น สุดท้ายเลยกลายเป็นเดินรั้งท้าย

เซี่ยจวินสวมส้นสูงเยื้องย่างเข้ามาหยุดข้างเธอแล้วกระซิบถาม “เธอมาทำไม?”

เซี่ยชิงตอบ “ฉันเป็นแพทย์นิติเวชของเสิ่นอี้ พี่เป็นเพื่อนสนิทของเสิ่นชิง มาสักหน่อยจะได้ไม่มีใครคอยจับผิด”

เซี่ยจวินว่า “อย่างนี้นี่เอง”

เมื่อคนข้างหน้าเดินออกไปหมดแล้ว สองพี่น้องจึงก้าวออกจากหอจัดงานมาด้วยกัน

กู้หลิงกับชายหนุ่มอีกสองสามคนกำลังรออยู่ด้านนอก พอเห็นสองพี่น้องเดินออกมา ดวงตาของพวกเขาก็เป็นประกายขึ้นมาพร้อมกัน

กู้หลิงเอ่ย “จวินจวิน เดี๋ยวจะไปไหนต่อ ผมไปส่งนะ”

เซี่ยจวินชี้ไปทางลานจอดรถแล้วตอบอย่างอ่อนหวาน “ขอบคุณค่ะประธานกู้ วันนี้ฉันขับรถมาเอง พอดีจะได้ไปส่งน้องสาวด้วยน่ะค่ะ”

“อ้อ…” กู้หลิงทำท่านึกขึ้นได้ “จริงด้วย นี่น้องสาวคุณนี่นา เราเคยเจอกันแล้ว”

เซี่ยชิงพยักหน้าตามมารยาท “สวัสดีค่ะประธานกู้ สวัสดีทุกคนนะคะ”

“สวัสดีครับน้องสาว”

“สวัสดีครับ”

…

พวกคนหนุ่มพากันส่งเสียงทักทายระงม

เซี่ยจวินถาม “ทุกคนมากันยังไงคะ พวกเราจะไปเขตเฟิ่งซาน มีใครจะติดรถไปด้วยกันไหม?”

กู้หลิงตอบ “รถพอนั่งครับ ไปด้วยกันเลย เดินไปคุยไปดีกว่า”

การยืนขวางหน้าหอจัดงานเพื่อทักทายกันไม่ใช่ความคิดที่ดีนัก ทุกคนจึงพากันเดินไปยังลานจอดรถ

เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินเสียงคนข้างหน้าเอ่ยทัก “กู้หลิง?”

ทุกคนหันไปมองตามสัญชาตญาณ

เซี่ยชิงก็เช่นกัน เธอเห็นกวนหยางจือยืนพิงอยู่ข้างรถเบนซ์ ประตูรถเปิดทิ้งไว้ ชัดเจนว่ากำลังจงใจรอพวกเขาอยู่

ชายหนุ่มที่เดินอยู่ทางขวาของกู้หลิงเอ่ยขึ้น “หมอนั่นมาได้ยังไงเนี่ย?”

อีกคนเสริม “นั่นสิ ฉันจำได้ว่าเสิ่นอี้กับเขาก็ไม่ได้สนิทอะไรกันเท่าไรนี่”