บทที่ 59หัวหน้าทีมคนใหม่

กู้หลิงไม่มีทีท่าว่าจะเดินไปหา เพียงแค่เอ่ยทักทาย “ประธานกวนก็มาด้วยเหรอครับ”

กวนหยางจือเป็นคนระดับไหน ย่อมรู้ดีว่าประโยคถัดไปของกู้หลิงคืออะไร จึงก้าวยาวๆ ตรงเข้ามาทันที และเอ่ยทักทายกลุ่มเพื่อนร่วมรุ่นของเสิ่นอี้ทีละคน สุดท้ายก็ทอดสายตาลงที่เซี่ยจวิน “ท่านนี้คือ…”

กู้หลิงจึงจำต้องช่วยแนะนำ “นี่คือเซี่ยจวินครับ ส่วนข้างๆ คือเซี่ยชิ่งน้องสาวของเธอ ทำงานอยู่ที่สำนักงานตำรวจ”

เซี่ยชิ่งปรายตามองเซี่ยจวินแวบหนึ่ง อีกฝ่ายส่งสายตาปรามเตือนกลับมาทันควัน

เซี่ยชิ่งเข้าใจแล้ว เซี่ยจวินบอกแค่ว่าเธอทำงานที่สำนักงานตำรวจ แต่ไม่ได้บอกว่าเป็นแพทย์นิติเวช

เอาเถอะ ช่างปะไร อย่างไรเสียเธอก็ไม่ได้คิดจะเอาตัวเข้าไปพัวพันกับสังคมของเซี่ยจวินอยู่แล้ว ปล่อยให้อีกฝ่ายพูดไปตามใจชอบ

กวนหยางจือกล่าว “ที่แท้ก็คุณเซี่ยนี่เอง สะดวกให้เบอร์โทรศัพท์ไว้หน่อยไหมครับ”

เซี่ยจวินตอบ “ขอโทษด้วยค่ะ พอดีไม่มีมือถือรุ่นอิฐ แล้วพ่อแม่ก็ค่อนข้างเข้มงวด เอาเป็นเบอร์เพจเจอร์แทนดีไหมคะ”

คำตอบของเธอช่างนุ่มนวลและเหมาะสม ด้านหนึ่งเป็นการปฏิเสธอย่างสุภาพ อีกด้านหนึ่งก็ไว้หน้ากวนหยางจืออย่างเต็มที่

กวนหยางจือยินดีน้อมรับ

ทั้งสองฝ่ายเอ่ยลากัน เซี่ยชิ่งกับคนอื่นๆ เดินมุ่งหน้าต่อไป

ทุกคนเดินคุยกันไปตามทาง

คนหนึ่งเอ่ยขึ้น “ผู้หญิงเป็นตำรวจไม่ง่ายเลยนะเนี่ย น้องชิงชิงอยู่แผนกไหนเหรอ”

เซี่ยจวินตอบแทนเซี่ยชิ่ง “เธออยู่ที่ศูนย์รับแจ้งเหตุ 110 น่ะ”

“อ๋อ… งานนี้ใช้ได้นะ อย่างน้อยก็ไม่ค่อยมีอันตราย”

“นั่นสิ ผู้หญิงทำงานที่มั่นคงปลอดภัยแหละดีที่สุดแล้ว”

“ตอนแรกนึกว่าเป็นตำรวจสายสืบหรือตำรวจเศรษฐกิจเสียอีก คิดมากไปเองแท้ๆ ฮ่าๆ…”

“งาน 110 นี่ทำอะไรบ้างเหรอ แค่คอยรับโทรศัพท์อย่างเดียวใช่ไหม”

“ก็ประมาณนั้นแหละ”

…

เซี่ยชิ่งไม่คิดจะต่อปากต่อคำ บรรดาคนเหล่านั้นเออออห่อหมกกันไปไม่กี่คำ ก็หมดความสนใจไปอย่างรวดเร็ว

เซี่ยชิ่งลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก พวกเขาดูถูกเธอ เธอก็ไม่ได้เห็นพวกเขาอยู่ในสายตาเหมือนกันนั่นแหละ

“ถึงรถพวกเราแล้ว” เซี่ยจวินมาเร็ว รถจึงจอดอยู่ด้านนอก เป็นรถเปอโยต์รุ่นหรูคันหนึ่ง

เซี่ยชิ่งเอ่ยลาแบบขอไปที กำลังจะเดินไปเปิดประตูรถ ก็เห็นรถของรองฯ เหยียนแล่นเข้ามาพอดี คนขับกดแตรหนึ่งครั้ง เลื่อนกระจกหน้าต่างลงแล้วตะโกนเรียก “เสี่ยวเซี่ย รีบขึ้นรถเร็ว”

“ฉันไปก่อนนะ” เซี่ยชิ่งบอกลาเซี่ยจวิน แล้วก้าวยาวๆ ข้ามไปนั่งประจำที่ข้างคนขับ

เซี่ยจวิน “…”

กู้หลิงมองเซี่ยจวินด้วยความสงสัย “ถ้าผมจำไม่ผิด รถคันนั้นเหมือนจะเป็นของรองผู้อำนวยการเหยียนนะ”

เซี่ยจวินเองก็นึกประหลาดใจ แพทย์นิติเวชคนหนึ่งจะขึ้นไปนั่งบนรถของรองผู้อำนวยการได้อย่างไรกัน?

แต่เธอเป็นคนหัวไว จึงเอ่ยว่า “ดูเหมือนคุณปู่ของฉันจะรู้จักกับรองฯ เหยียนน่ะค่ะ พวกท่านน่าจะเคยติดต่อกันอยู่บ้าง”

…

วันเสาร์เป็นวันหยุด เซี่ยชิ่งใช้เวลาครึ่งวันทำความสะอาดห้อง ช่วงบ่ายออกไปข้างนอกเพื่อรับเสื้อผ้าที่ส่งซักกลับมา

ช่วงพลบค่ำไม่มีอะไรทำ เธอจึงแวะไปที่ห้องฝึกซ้อม

ตำรวจรุ่นใหม่ถ้าไม่กลับบ้านก็ออกไปเที่ยวกับคนรัก ในห้องฝึกซ้อมจึงแทบไม่มีคน เครื่องออกกำลังกายส่วนใหญ่ว่างอยู่

เซี่ยชิ่งมีพื้นที่ให้เลือกเยอะ เธอจึงไปยืนซ้อมชกกระสอบทรายอยู่ตรงมุมห้อง

ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง เหรินหย่ากวงกับคนหนุ่มจากหน่วยอื่นอีกสองสามคนก็เดินคุยกันเข้ามา

เมื่อได้ยินเสียงพูดคุย เซี่ยชิ่งก็เหลือบมองผ่านช่องว่างของอุปกรณ์ออกไป

พวกเขากลุ่มนั้นต่างหยิบดัมเบลขึ้นมาคนละคู่ พลางออกกำลังกายพลางคุยโม้สัพเพเหระ

“ได้ยินว่าหัวหน้าคนใหม่ของกองปราบเรามาถึงแล้วนะ”

“อายุเท่าไหร่ล่ะ”

“ไม่รู้สิ ยังไม่เห็นหน้าเลย แต่ได้ยินว่ายังหนุ่มอยู่มาก”

“ถึงจะหนุ่มแค่ไหนก็คงสามสิบกว่าแล้วมั้ง”

“ก็คงราวๆ นั้นแหละ เมื่อคืนผู้การเลี้ยงข้าวพวกหัวหน้ากองปราบ ได้ยินว่าเขาก็ไปด้วย”

“กะดูแล้ววันจันทร์นี้น่าจะเข้ามาเริ่มงานอย่างเป็นทางการ”

“ไม่รู้ว่าฝีมือระดับไหนเนอะ”

“รอดูไปสิ อยู่ด้วยกันสักสองวันเดี๋ยวก็รู้เรื่อง”

…

เซี่ยชิ่งฟังผ่านหูไปได้ไม่กี่ประโยคก็เร่งความเร็วในการออกหมัด เมื่อออกกำลังกายจนได้ระดับที่ต้องการแล้ว เธอจึงเก็บข้าวของแล้วเดินออกทางประตูด้านหลัง

เช้าวันอาทิตย์ เวลาเก้าโมงครึ่ง เธอนั่งแท็กซี่กลับมาที่บ้านตระกูลเซี่ย

เฉินเยว่หัวกับเซี่ยจวินไม่อยู่บ้าน มีเพียงเซี่ยซวินกับเซี่ยเฉินที่นั่งดูข่าวทีวีอยู่บนโซฟา