บทที่ 60บทที่ 60

“พ่อ พี่ใหญ่ ฉันกลับมาแล้วค่ะ” เซี่ยชิงเอ่ยทักทาย

เซี่ยซวินเห็นเธอถือกล่องของขวัญกล่องสวยกับถุงผลไม้ใบใหญ่เข้ามา ก็คลี่ยิ้มออกมา “กลับมาก็ดีแล้ว ไปล้างมือก่อนไป พี่สาวแกเพิ่งซื้อองุ่นมา หวานมากเลยนะ”

เซี่ยชิงวางผลไม้และกล่องของขวัญไว้บนตู้ตรงทางเข้า “พี่ใหญ่ แล้วแม่ล่ะคะ”

เซี่ยเฉินบอก “ไปบ้านตระกูลเฉินแต่เช้าแล้ว จวินจวินก็ไปด้วย บอกว่าจะไปอวดฝีมือทำกับข้าวสักสองอย่าง”

บ้านตระกูลเฉินก็อยู่ในหมู่บ้านนี้เหมือนกัน เพียงแต่อยู่ตึกแถว เดินไปแค่สามถึงห้านาทีก็ถึงแล้ว

คุณยายเฉินเป็นคนรักความสงบ ไม่อยากจัดงานใหญ่โต งานเลี้ยงวันเกิดจึงจัดกันเองที่บ้าน

เซี่ยชิงตอบ “อ๋อ” คำหนึ่ง ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟายาวตรงกลาง หยิบพวงองุ่นขึ้นมาเด็ดกิน

คุณยายเป็นคนนิสัยประหลาด ถ้าพูดให้ฟังดูแย่หน่อยก็คือเป็นคนเข้มงวดจู้จี้ ซึ่งเฉินเยว่หัวก็ถอดแบบคุณยายมาไม่มีผิด

เซี่ยชิงไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว จึงทำเป็นไม่เข้าใจคำเตือนอ้อมๆ ของเซี่ยเฉิน

เซี่ยซวินกำลังดูข่าวท้องถิ่นของเมืองอันไห่ ผู้ประกาศข่าวกำลังรายงานสถานการณ์ความสงบเรียบร้อยในพื้นที่

เขาเอ่ยถาม “ได้ยินว่าเมื่อวานทำพิธีฝังเสิ่นอี้แล้ว คลี่คลายคดีได้หรือยังล่ะ”

เซี่ยชิงตอบ “ยังเลยค่ะ คดีนี้ค่อนข้างใหญ่ พ่อคะ พี่ใหญ่คะ ตอนกลางคืนพยายามกลับบ้านให้เร็วหน่อยนะ เวลาขับรถดึกๆ ไม่ว่าจะเจอใครหรือสถานการณ์แบบไหน ก็อย่าลงจากรถสุ่มสี่สุ่มห้าเด็ดขาด”

เซี่ยซวินไม่ได้ใส่ใจเท่าไร เขายกขาขึ้นมาไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ “ระวังตัวกันอยู่แล้วน่า แกวางใจเถอะ”

เซี่ยเฉินยื่นขนมชิ้นเล็กให้เธอ “มีเบาะแสอะไรคืบหน้าบ้างไหม”

เซี่ยชิงบอก “เป็นคดีที่ทำเป็นกลุ่ม มีผู้หญิงร่วมด้วยค่ะ”

สองพ่อลูกเข้าใจความหมายของเธอทันที

เซี่ยเฉินถาม “เธอถึงเตือนว่าถ้าเจอผู้หญิงก็ห้ามลงจากรถเด็ดขาดใช่ไหม”

เซี่ยชิงพยักหน้า

เธอคิดว่า หากคนที่เสิ่นอี้เจอในตอนนั้นเป็นผู้ชาย เขาคงไม่กล้าลงจากรถง่ายๆ แน่

เซี่ยเฉินยิ้มพลางพูด “มีน้องสาวเป็นตำรวจนี่ก็รู้สึกดีเหมือนกันนะเนี่ย”

“แค่ก!” เซี่ยซวินกระแอมขึ้นมาเพื่อส่งสัญญาณให้เซี่ยเฉินอย่าพูดจาเรื่อยเปื่อย ก่อนจะหันไปถามเซี่ยชิง “แล้วแกจะทำงานนิติเวชนี่ไปจนถึงเมื่อไหร่กัน”

เซี่ยชิงบอก “พ่อคะ ฉันชอบงานนี้ค่ะ เมื่อไม่กี่วันก่อน ฉันกับเพื่อนร่วมงานอีกสองคนเพิ่งช่วยกันปิดคดีฆาตกรรมต่อเนื่องได้ หัวหน้าพวกเราบอกว่า พอย้ายบรรจุเป็นตัวจริงตอนสิ้นปี ก็จะทำเรื่องขอรางวัลตำรวจดีเด่นให้ฉันด้วย”

“คดีฆาตกรรมต่อเนื่องเหรอ”

“คดีที่หมู่บ้านวั่งเจียงนั่นน่ะนะ”

สองพ่อลูกมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

เซี่ยชิงบอก “ใช่ค่ะ คดีนั้นแหละ”

เซี่ยเฉินยกนิ้วโป้งให้ “เจ๋ง!”

เซี่ยซวินเงียบไป

พูดตามตรง แม้อาชีพแพทย์นิติเวชจะดูอัปมงคลไปหน่อย แต่ก็เป็นงานราชการที่มีเกียรติ ได้ผดุงความยุติธรรมให้ประชาชน ได้ทวงความชอบธรรมให้คนตาย ชวนให้น่าเคารพยิ่งกว่าพวกพ่อค้าวานิชเสียอีก

เซี่ยชิงจบจากมหาวิทยาลัยจิงหัว หัวไวฉลาดเฉลียว โอกาสเลื่อนตำแหน่งย่อมไม่ใช่เรื่องยาก หากวันข้างหน้าได้เป็นหัวหน้าแผนกหรือสารวัตรขึ้นมา หน้าตาเขาก็พลอยมีราศีไปด้วย

เมื่อไม่มีเสียงบ่นพร่ำรำพันของเฉินเยว่หัวคอยเป่าหู เซี่ยซวินก็พลันคิดตกขึ้นมาได้

เขาเอ่ยขึ้น “ในเมื่อชอบ ก็ตั้งใจทำให้ดี วันข้างหน้าถ้าไม่อยากทำแล้ว ที่บ้านก็ยังมีให้แกพึ่งพาอยู่”

เซี่ยชิงดีใจเกินคาด “ขอบคุณค่ะพ่อ”

“รู้ว่าฉันเป็นพ่อแกก็พอ ไม่ต้องมาขอบคุณหรอก” เซี่ยซวินลุกขึ้นยืน “สายแล้ว พวกเราไปกันเถอะ”

…

สองเฒ่าบ้านตระกูลเฉินอาศัยอยู่ในห้องชุดแบบสามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น

ตอนที่พ่อลูกบ้านตระกูลเซี่ยไปถึง บนโต๊ะก็มีกับข้าวจานเย็นวางเรียงรายไว้หลายอย่างแล้ว

บนโซฟามีคนนั่งอยู่เต็มไปหมด

ทั้งคุณยายเฉิน คุณตาเฉิน เฉินเยว่สิง เฉินเยว่หัว รวมถึงลูกพี่ลูกน้องชายสองคนและลูกพี่ลูกน้องหญิงอีกสามคนของเซี่ยชิงต่างก็อยู่กันพร้อมหน้า

คุณตาเฉินยิ้มพลางเอ่ยทัก “เซี่ยซวินมาแล้วเรอะ เฉินเฉินด้วย เอ๊ะ ชิงชิงไม่ได้มาตั้งนานเลยนะเนี่ย”

“คุณยาย คุณตา น้าใหญ่…” เซี่ยชิงเอ่ยทักทายทีละคน

คุณยายเฉินกระแทกถ้วยวางลงเสียงดังปัง “เขากำลังยุ่งอยู่กับงานหลวงของเขานู่น จะมีเวลาว่างมาดูคนแก่อย่างแกที่ไหนกันล่ะ”