บทที่ 61ชุดของขวัญและคำชม

เซี่ยชิงยังคงทำหน้าเรียบเฉย แต่ในใจกลับบ่นพึมพำ ยัยแก่เจ้าเล่ห์ไม่มีทางปล่อยฉันไปแน่ เดี๋ยวค่อยหาจังหวะแวบหนีดีกว่า

เธอยิ้มพลางเอ่ยว่า “สุขสันต์วันเกิดค่ะคุณยาย หนูให้ช่างตัดเสื้อทำชุดมาให้ชุดหนึ่ง ลองดูสิคะว่าชอบไหม”

เฉินเยว่หัวพูดขึ้นทันที “รสนิยมอย่างแกน่ะนะ ถ้าแม่ชอบก็แปลกแล้ว”

“เธอยังไม่ได้ดูเลยสักนิด จะรีบตัดสินชิงชิงไปทำไม” เฉินเยว่สิงถลึงตาใส่เฉินเยว่หัวแล้วว่าต่อ “จะสวยหรือไม่สวยก็เป็นน้ำใจของเด็ก”

เฉินเยว่หัวชักสีหน้าเจื่อนลงเล็กน้อย

บรรยากาศเริ่มอึมครึม

พวกลูกพี่ลูกน้องเห็นท่าไม่ดีต่างรีบลุกหนี บ้างก็เดินเข้าครัว บ้างก็ไปห้องน้ำ ส่วนที่เหลือก็พากันไปนั่งเล่นหมากรุกที่ระเบียง

ในห้องรับแขกอันกว้างขวางจึงเหลือเพียงพวกผู้ใหญ่

คุณยายเฉินลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม “เอามาสิ จวินจวินตัดชุดกี่เพ้าให้ฉัน พอดีเลย จะได้ลองพร้อมกัน”

เซี่ยชิ่งค้นดูในกองของขวัญ แล้วหยิบกล่องที่ห่อด้วยผ้าต่วนกล่องหนึ่งขึ้นมา “กล่องนี้ใช่ไหมคะ”

คุณยายเฉินปรายตามอง “สายตาใช้ได้อยู่นี่”

เซี่ยชิ่งยกกล่องของขวัญทั้งสองกล่องเข้าไปในห้องนอนของคุณยายเฉิน

เพียงไม่นาน คุณยายเฉินก็เดินออกมาในชุดกี่เพ้าแขนยาวผ้ากำมะหยี่สีดำ ปักลายดอกเหมยสีแดงเข้มทั่วทั้งตัว

เธอเกล้ามวยผมกลม ดวงตาเรียวหงส์ ใบหน้ารูปไข่ แม้จะมีริ้วรอยไม่น้อย แต่ยังรักษารูปร่างได้ดีเยี่ยม ชุดกี่เพ้าจึงขับเน้นความสง่าเหมาะกับเธออย่างแท้จริง

ชุดนี้ได้รับคำชมเป็นเสียงเดียวกันทั้งจากคุณตาเฉิน เซี่ยซวิน น้าใหญ่ รวมถึงพวกผู้หญิงที่กำลังง่วนอยู่ในครัว

ป้าใหญ่เฉินเยว่ชิงพูดชม “จวินจวินเป็นนักเต้นระบำโบราณ รสนิยมเรื่องความสวยความงามย่อมเหนือกว่าคนทั่วไปอยู่แล้ว”

น้าหญิงรองเฉินเยว่ซิ่วกล่าวเสริม “แต่ชิงชิงก็จัดการศพเก่งออกนะ…”

คุณยายเฉินตวาดอย่างมีน้ำโห “หุบปากไปเลย ไม่พูดก็ไม่มีใครคิดว่าเป็นใบ้หรอก” สายตาคมกริบตวัดมองเซี่ยชิ่งอย่างเคืองแค้น ก่อนจะสะบัดหน้าเดินกลับเข้าห้องด้านในไปอีกรอบ

ไม่กี่นาทีต่อมา เธอก็เดินเชิดหน้าออกมาด้วยแววตาดูแคลน “ยังไงเด็กที่เลี้ยงดูมากับมือก็ผูกพันกว่า อย่างน้อยก็รู้ว่าฉันคิดอะไร ชอบอะไร”

เฉินเยว่สิงมองแล้วเอ่ยอย่างประหลาดใจ “นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าแม่ใส่ชุดสูทแล้วจะดูภูมิฐานขนาดนี้”

เซี่ยซวินพยักหน้าเห็นพ้อง “อากาศใกล้จะเย็นลงแล้ว ชุดนี้เหมาะมากครับ”

คุณตาเฉินเอ่ยชม “ดูสง่า คล่องตัวดีออก”

ป้าใหญ่พินิจดูอย่างละเอียด พอเอ่ยปากก็เปลี่ยนทิศทางลมทันควัน “แบบนี้สวยจริงๆ แม่ ถ้าแม่ไม่ชอบก็ยกให้ฉันเถอะ ฉันจะเอาไปใส่ทำงาน”

คุณยายเฉินหน้าบึ้งตึงเดินไปยังห้องแต่งตัว ยืนส่องกระจกอยู่นานสองนาน พอเดินออกมาก็ไม่ยอมปริปากสักคำ ได้แต่ล่าถอยกลับเข้าห้องนอนไปด้วยความหงุดหงิดไม่สบอารมณ์

ความจริงเซี่ยชิ่งก็อยากตัดชุดกี่เพ้าให้เหมือนกัน แต่เวลาไม่ทัน จึงจำต้องถอยมาหนึ่งก้าว ยืมแบบชุดสูทแถวๆ ยุคปี 2020 มาตัดเป็นชุดสูทกระโปรงลายสก็อตโทนสีอบอุ่นชุดนี้ พร้อมจับคู่กับเสื้อเชิ้ตผ้าไหมคอแหลมสีขาวเข้าชุดกัน

…

เซี่ยจวินยกจานไข่ข้นกุ้งสดเดินออกมา พอเห็นเซี่ยชิ่งนั่งดื่มชาพูดคุยกับพวกผู้ใหญ่อยู่บนโซฟา ในใจก็เริ่มไม่สบอารมณ์ จึงแกล้งถามขึ้นว่า “ชิงชิง ได้ยินว่าวันนั้นคนที่พากลับไปคือรองผู้อำนวยการเหยียน เธอสนิทกับเขาเหรอ”

คำพูดนี้ฟังดูเหมือน ‘ถามเพราะหวังดี’ แต่แท้จริงแล้ว เซี่ยจวินจงใจจะฉีกหน้าเซี่ยชิ่งกลางวง

เซี่ยชิ่งยิ้มรับหน้าตาเฉย “ไม่ค่อยสนิทหรอก แต่พวกเราเพิ่งปิดคดีใหญ่ได้ รองฯ เหยียนชมฉันด้วยตัวเอง ก็เลยชวนติดรถกลับมาด้วย”

เฉินเยว่สิงหันมาถามทันที “คดีฆาตกรรมต่อเนื่องนั่นน่ะเหรอ เธอมีส่วนร่วมด้วยงั้นสิ?”

เซี่ยชิ่งตอบ “น้าใหญ่คะ ฉันเป็นคนชี้ทิศทางการสืบสวน แล้วก็เป็นคนค้นเจอหลักฐานสำคัญที่ทำให้ปิดคดีได้ค่ะ”

เฉินเยว่สิงสบตากับเซี่ยซวิน ก่อนจะเอ่ยปากชม “เด็กคนนี้เก่งไม่เบาเลยแฮะ”

เซี่ยเฉินพูดขึ้นบ้าง “ชิงชิง เล่าให้ฟังละเอียดหน่อยได้ไหม เธอค้นเจออะไรมาเหรอ”

บทสนทนาจึงเปิดฉากขึ้น เซี่ยชิ่งนั่งไขว่ห้าง เล่าขั้นตอนการจับกุมตัวฟ่านเสี่ยวซานอย่างออกรสออกชาติให้ทุกคนฟัง