บทที่ 62ศพขึ้นอืดที่ยวี่เลี่ยงวาน

เธอคุมบรรยากาศคนเดียวได้อยู่หมัด

เซี่ยจวินยังพอคุมสีหน้าไว้ได้ คอยตอบคำถามคนอื่นไปเรื่อยๆ ส่วนเฉินเยว่หัวไม่พูดไม่จาแม้แต่คำเดียว สีหน้าบึ้งตึงดูแย่ตลอดเวลา

เซี่ยชิงรู้สึกว่า ขืนเธอกลับบ้านพร้อมเฉินเยว่หัว หูของเธอคงต้องรับศึกหนักจนพังแน่ๆ

ถ้ามีข้อความเพจเจอร์เข้ามาช่วยให้เธอชิ่งออกไปได้เร็วหน่อยก็คงดี

ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมาในหัว เพจเจอร์ในกระเป๋าก็ดังขึ้น "ฉันอยู่ที่โรงพยาบาล เธอรีบไปที่ยวี่เลี่ยงวานทันที เฉา"

เซี่ยชิงปิดเพจเจอร์แล้วพูดด้วยความเสียดาย “คุณตา คุณยายคะ ที่สำนักงานมีเรื่องด่วน ฉันคงต้องขอตัวก่อนค่ะ”

คุณตาเฉินบอกว่า “ไปเถอะ ไปทำงานเถอะ”

คุณยายเฉินไม่ส่งเสียงตอบ

เซี่ยชิงกล่าวลาทุกคนรอบวง สะพายกระเป๋าแล้วเดินออกจากประตูบ้าน

พอถึงหน้าประตู เซี่ยเฉินก็ก้าวตามออกมา “เดี๋ยวพี่ไปส่ง”

เซี่ยชิงบอกว่า “ไม่ต้องหรอกค่ะพี่ใหญ่ อยู่แค่ตรงยวี่เลี่ยงวานนี่เอง”

เซี่ยเฉินยืนกราน “ไปเถอะ ไปด้วยกัน ถือโอกาสไปดูความคึกคักหน่อย”

เซี่ยชิง “…”

สองพี่น้องขึ้นรถออดี้

เซี่ยเฉินหยิบกล่องใบหนึ่งมาจากเบาะหลัง “เธอไม่ยอมให้พี่ช่วยเรื่องเงิน ก็เลยซื้ออันนี้มาให้แทน จัดการเรื่องซิมให้เรียบร้อยแล้ว ค่าโทรไม่ต้องห่วง พี่จ่ายให้เอง เธอมีหน้าที่ใช้ไปก็พอ”

“มือถือเหรอคะ” เซี่ยชิงรับมา “ยอดเยี่ยมเลย ขอบคุณค่ะพี่ใหญ่”

“มือถือ” เซี่ยเฉินหมุนพวงมาลัยเลี้ยวไปทางทิศตะวันออก “คำนี้เข้าท่าดี ไม่ดูเวอร์เหมือนคำว่ามือถือรุ่นอิฐหรือโทรศัพท์หิ้ว”

ขืนเซี่ยจวินอยู่ตรงนี้คงความแตกแน่

เซี่ยชิงรีบเปลี่ยนหัวข้อคุย “พี่คะ รถของฉันสั่งจองไว้หรือยังคะ”

เซี่ยเฉินตอบ “จองไว้แล้ว เธอไปสอบใบขับขี่เถอะ พอใบขับขี่ได้ก็ไปรับรถได้เลย”

เซี่ยชิงบอกว่า “สอบไปแล้วค่ะ วันอังคารก็ได้แล้ว”

เซี่ยเฉินหันมามองเซี่ยชิงด้วยความประหลาดใจ “เร็วขนาดนั้นเลย?”

เซี่ยชิงเลิกคิ้ว “ฉันกราบอาจารย์ไว้คนหนึ่งที่สำนักงานตำรวจน่ะสิคะ”

เซี่ยเฉินคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกำชับ “เธอยังเด็ก อย่าไปสนิทสนมกับเพื่อนร่วมงานชายที่แต่งงานแล้วมากเกินไป ระวังจะมีคนเอาไปนินทา”

นี่สิถึงจะเป็นท่าทางที่พี่ใหญ่ควรจะมี นิสัยดีกว่าพระเอกนางเอกที่ผู้เขียนเน้นบรรยายไว้ตั้งเยอะ

เซี่ยชิงบอกว่า “วางใจเถอะค่ะพี่ใหญ่ ฉันรู้ว่าอะไรควรไม่ควร”

ห้านาทีต่อมา เซี่ยเฉินก็ขับรถขึ้นมาบนเขื่อนดิน จอดเทียบข้างรถตำรวจ แล้วลงจากรถตามเซี่ยชิง

ความเคลื่อนไหวทางนี้ทำให้ตำรวจแถวริมน้ำรู้ตัวทันที มีหลายคนหันมองมาพร้อมกัน

“พี่ตู้ พี่หลิว…” เซี่ยชิงกวักมือทักทาย

หลีเข่อส่งเสียงเรียก “ชิงชิง กล่องตรวจสถานที่เกิดเหตุฉันเอามาให้เธอแล้ว รีบลงมาเร็วเข้า”

ยวี่เลี่ยงวานอยู่ใกล้ทะเล ภูมิประเทศราบเรียบ กระแสน้ำไหลเอื่อย จุดนี้ยังมีป่าละเมาะเล็กๆ ต้นไม้เก่าแก่สองต้นทอดกิ่งก้านลงไปในน้ำ ถือเป็นตัวสกัดซากศพลอยน้ำได้ดีที่สุด

คนสองสามคนกำลังช่วยกันดันเรือยาง วุ่นวายอยู่ริมผิวน้ำ

“ได้เลย” เซี่ยชิงขานรับ แล้วหันไปพูดกับเซี่ยเฉิน “พี่คะ ศพอยู่ตรงโน้น กำลังเก็บกู้กันอยู่ ทุกคนใส่หน้ากากอนามัยกันหมด เผลอๆ จะเป็นศพขึ้นอืด พี่อย่าลงไปเลยดีกว่า”

ขืนลงไป เพื่อนร่วมงานก็ใช่ว่าจะยอมให้เขาเข้าไปใกล้ ต่อให้ยอมให้เข้าใกล้ก็ไม่ใช่เรื่องน่าดูอะไรอยู่ดี

“ศพขึ้นอืด?” เซี่ยเฉินไม่เคยได้ยินคำนี้มาก่อนอย่างเห็นได้ชัด

เซี่ยชิงอธิบาย “ก็คือคนที่หนักห้าสิบกิโลกรัมแต่บวมพองขึ้นมาจนเหมือนร้อยห้าสิบกิโลกรัมไงคะ ลูกตา ลิ้น ลำไส้ ถูกแก๊สเน่าเปื่อยดันทะลักออกมาข้างนอก ศพกลายเป็นสีเขียวคล้ำ กลิ่นเหม็นนี่รมคนตายได้เลย รับรองว่าพี่เห็นแล้วจะไม่อยากกินเนื้อไปอีกนาน”

เซี่ยเฉินอ้าปากค้าง “เวลานี้เธอยังคิดถึงเรื่องกินเนื้ออยู่อีกเหรอ”

“…” เซี่ยชิงพูดไม่ออกไปชั่วขณะ “ก็นั่นแหละค่ะ ฉันแค่อยากบอกถึงผลกระทบเฉยๆ กลัวว่าพี่จะอ้วกเอาของที่เพิ่งกินเข้าไปออกมา”

เซี่ยเฉินรีบโบกมือ “เธอรีบไปเถอะ พี่ดูอยู่ห่างๆ แป๊บเดียวก็กลับแล้ว”

เซี่ยชิงยักไหล่ แล้วเดินลงบันไดริมเขื่อนดินไป