บทที่ 63เผชิญหน้าโดยไม่ทันตั้งตัว

พอใกล้จะถึงริมตลิ่ง คนพวกนั้นก็ลากเรือยางขึ้นฝั่งมาพอดี

เซี่ยชิงยังเดินไปไม่ทันถึง หลีเข่อก็หันหลังขวับจ้ำอ้าวหนีไป ส่งเสียงโอ้กอ้ากออกมาคำโตก่อนจะอาเจียนอย่างเอาเป็นเอาตาย

ตำรวจคนอื่นก็แตกฮือกระจัดกระจายไปคนละทิศคนละทาง

เซี่ยชิงมองไปยังเซี่ยเฉินที่อยู่บนเขื่อนดิน เขากำลังมองหลีเข่อพลางบีบจมูกถอยกรูดไปด้านหลัง

เธอยิ้มน้อยๆ ย่อตัวลงนั่งบนพื้น หยิบถุงมือกับหน้ากากอนามัยออกมาจากกล่องชันสูตร ขณะกำลังจะสวมใส่ ก็ได้ยินเสียงทุ้มเย็นเอ่ยถามขึ้นว่า “แพทย์นิติเวชมาหรือยัง”

เสียงนี้คุ้นหูอย่างประหลาด

เซี่ยชิงเงยหน้าขึ้น สบสายตากับถานอี้เข้าจังๆ

ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอกันที่นี่แบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

เซี่ยชิงกะพริบตาปริบๆ “ฉันเป็นแพทย์นิติเวชฝึกหัด เซี่ยชิง ค่ะ”

แม้ถานอี้จะสวมแว่นกรอบดำ แต่รูม่านตาที่ขยายกว้างขึ้นในเสี้ยววินาทีก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาของเธอไปได้

ดูท่าเขาจะตกใจไม่น้อยทีเดียว

ถานอี้รู้ดีว่าอย่างไรก็ต้องได้เจอเซี่ยชิงที่สำนักงานตำรวจเข้าสักวัน แต่ไม่คิดว่าจะรวดเร็ว กะทันหัน และเหลือเชื่อถึงเพียงนี้

เด็กสาวร่างเพรียวบางที่เกล้ามวยผมเล็กๆ สวมเสื้อเชิ้ตลายสก็อตทะมัดทะแมงกับกางเกงยีนส์เนี่ยนะเป็นแพทย์นิติเวช?

เรื่องนี้เกินความคาดหมายของเขาจริงๆ

ฟู่ต๋าเอ่ยแนะนำ “หัวหน้าถาน นี่คือนักศึกษาหัวกะทิที่จบจากภาควิชานิติเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยจิงหัว ฝีมือคล่องแคล่ว เหล่าเฉาไว้ใจเธอมาก ไม่อย่างนั้นคงไม่ปล่อยให้เธอมาหรอกครับ”

เซี่ยชิงลุกขึ้นยืน “สวัสดีค่ะหัวหน้าถาน หัวหน้าถานวางใจได้เลยค่ะ เทียบกับคนเป็นๆ แล้ว ฉันชอบรับมือกับศพมากกว่า ถึงจะเป็นศพขึ้นอืดก็ไม่มีปัญหาค่ะ”

คำพูดนี้ฟังดูพิลึกพิลั่นชอบกล

ถานอี้รู้สึกว่าเธอมีนัยอะไรบางอย่าง แต่เขาก็ไม่มีหลักฐาน

เขาเพ่งมองดวงตาดอกท้อที่ทอประกายฉลาดเฉลียวคู่นั้น ในที่สุดก็เปิดปากพูด “ขอโทษด้วย นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าคุณจะเป็นแพทย์นิติเวช”

เซี่ยชิงสวมหน้ากากอนามัยและถุงมือ “ไม่เป็นไรค่ะ นึกไม่ถึงน่ะเรื่องปกติ ที่บ้านไม่อยากให้ฉันทำงานนี้ คอยบีบให้ฉันลาออกอยู่ตลอด พวกเขาก็เลยกุเรื่องโกหกด้วยเจตนาดีขึ้นมา ฝ่ายที่ต้องขอโทษควรจะเป็นพวกเรามากกว่าค่ะ”

ฟู่ต๋าถามขึ้น “พวกคุณรู้จักกันเหรอ”

ถานอี้พยักหน้า “เคยเจอกันสองครั้งครับ” เขาหันไปมองทางทิศที่เซี่ยเฉินยืนอยู่ “พี่ชายคุณมาส่งเหรอ”

“ใช่ค่ะ” เซี่ยชิงเดินไปข้างศพแล้วนั่งยองๆ ลง “เขาอยากจะมาดูเรื่องสนุก แต่ฉันห้ามไว้แล้ว”

ถานอี้จึงยกมือโบกเรียกคนที่อยู่บนคันดิน

เซี่ยเฉินมองหน้าถานอี้ไม่ชัด นึกว่าเซี่ยชิงมีเรื่องอะไร จึงวิ่งลงมาโดยไม่ทันระวังตัว “มีอะไรเหรอ”

ถานอี้เอ่ย “ไม่มีอะไร ฉันถานอี้ เพิ่งมารายงานตัวที่สำนักงานตำรวจวันนี้”

“เร็วขนาด…” เซี่ยเฉินชะงักฝีเท้าอยู่กลางทาง บีบจมูกตัวเองแน่น ใบหน้าบิดเบี้ยวไปหมด “เอ่อ คือว่า พวกนายทำงานกันไปเถอะ ฉันไม่เข้าไปดีกว่า”

แววตาของถานอี้ฉายรอยยิ้มจางๆ “ได้ ไว้วันหลังค่อยนัดเจอกัน”

เซี่ยเฉินหันหลังกลับไปตามสัญชาตญาณ แต่ไม่นานก็ชะงักฝืนตัวเองไว้ แล้วถามหยั่งเชิงด้วยความลังเล “ฉันขอดูหน่อยได้ไหม”

ถานอี้ตอบ “ตรงนี้ไม่ใช่ที่เกิดเหตุ ดูได้ครับ”

เซี่ยเฉินซอยเท้าวิ่งเหยาะๆ เข้าไป พุ่งตรงไปยังจุดที่อยู่ห่างจากเซี่ยชิงไม่ถึงสองเมตร ทันใดนั้นก็ส่งเสียงร้องประหลาด “แม่จ๋า!” แล้วเผ่นแน่บหนีกลับไปเร็วราวกับบิน

“ฮ่าๆ…” บรรดาตำรวจชายหัวเราะกันลั่นอย่างไม่เกรงใจ

ฟู่ต๋าคงรู้สึกว่ามันชักจะเกินไปหน่อย จึงเอ่ยปราม “เลิกหัวเราะกันได้แล้ว คนเขาไม่อ้วกออกมาก็บุญเท่าไหร่แล้ว ไม่เห็นหรือไงว่าเสี่ยวลี่เค่อของเรายังอ้วกไม่หยุดอยู่นั่นน่ะ”

หลีเข่อเองก็มีฉายาเหมือนกัน เรียกว่า ‘ลี่เค่อ’ (立刻 ที่แปลว่า ทันที)

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พี่ชายฉันใจกว้าง ไม่คิดมากเรื่องพวกนี้หรอก” เซี่ยชิงช่วยแก้สถานการณ์พลางกดชัตเตอร์ถ่ายรูปไปด้วย

ศพเป็นเพศชาย สูงประมาณ 175 เซนติเมตร เนื่องจากเริ่มเน่าเปื่อย ร่างกายจึงบวมพองจนมีขนาดมหึมา รูปร่างภายนอกดูคล้ายกับตัวฮัลค์ในมาร์เวลอยู่บ้าง

ผมร่วงหลุดไปจนเหลือเพียงไม่กี่เส้นหรอมแหรม ลูกตาถลนห้อยอยู่นอกเบ้า ลิ้นสีเขียวคล้ำแลบจุกปากออกมาส่วนหนึ่ง ช่องท้องบวมพองโป่งนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ผิวหนังบริเวณมือและเท้าเหี่ยวย่นยับยู่