บทที่ 77มือถือรุ่นอิฐกับฝีมือที่แท้จริง

เฉินเชียนใกล้จะเกษียณแล้ว จึงไม่ค่อยมีความกระตือรือร้นเท่าไร เขาโยนงานทั้งหมดให้แพทย์นิติเวชจ้าวกับหานเฟิงทันที

เขาให้เซี่ยชิงกรอกแบบฟอร์มการชันสูตร ส่วนตัวเองถือกล้องถ่ายรูปคอยบันทึกหลักฐาน

หานเฟิงเป็นคนชอบโชว์ฝีมือ อีกทั้งฝีมือก็ไม่เลว ลงมีดได้อย่างมั่นคง แม่นยำ และเด็ดขาด ไม่นานก็เปิดช่องอกของศพชายชราได้สำเร็จ

เขาชี้ไปที่กระดูกซี่โครง “เสี่ยวเซี่ย ดูนี่สิ มีดเล่มนี้แทงจนกระดูกซี่โครงหักเลยนะ คนร้ายแรงเยอะเอาเรื่องทีเดียว”

แพทย์นิติเวชจ้าวกล่าวเสริม “ศพหญิงชราก็เสียชีวิตเพราะหัวใจได้รับความเสียหายเหมือนกัน กระดูกซี่โครงหักด้วย” เขาใช้มีดเคาะลงบนกระดูกซี่โครงเบาๆ “กระดูกไม่ได้พรุนมาก คนร้ายแรงเยอะจริงๆ มีดเล่มนี้แทงทะลุกระดูกเข้าไปถึงหัวใจ มีดไม่มีกระบังมือ ฉันเดาว่ามือของเขาน่าจะได้รับบาดเจ็บ”

เฉินเชียนกล่าว “โดยทั่วไปมักจะมีแผล แต่ก็ไม่เสมอไปหรอก”

เซี่ยชิงจดบันทึกรายละเอียดการชันสูตรลงไปทีละอย่าง

เมื่อทราบสาเหตุการเสียชีวิตแน่ชัดแล้ว การผ่าชันสูตรก็ไม่ต้องยุ่งยากวุ่นวาย เพียงแค่ระบุเวลาเสียชีวิตให้ชัดเจนอีกครั้งก็พอ

หานเฟิงผ่ากระเพาะอาหารและลำไส้เล็กส่วนต้นของศพชายชรา ทั้งสองส่วนว่างเปล่า แต่ในลำไส้เล็กมีเศษอาหารอยู่พอสมควร

คู่สามีภรรยาเหลยเหยี่ยนต่างออกไปจากคู่พ่อแม่วัยชรา

พวกเขาไม่เพียงดื่มเหล้า แต่ยังกินบาร์บีคิวไปไม่น้อย ในกระเพาะจึงมีกลิ่นเหล้าคลุ้ง และยังมีเศษเนื้อสัตว์หลงเหลืออยู่

จากกลไกการเคลื่อนตัวของอาหารในระบบทางเดินอาหารสามารถยืนยันได้ว่า การประเมินเวลาเสียชีวิตของเฉินเชียนไม่ผิดเพี้ยน นั่นคือช่วงประมาณตีหนึ่ง

หานเฟิงวางมีดผ่าตัดลง “เจ้าหน้าที่ตรวจสถานที่เกิดเหตุไม่พบร่องรอยการงัดแงะ กำแพงทั้งสองฝั่งก็ไม่มีรอยครูดถู พวกคุณว่า จะเป็นฝีมือของเพื่อนบ้านหรือเปล่า สองบ้านใช้กำแพงร่วมกัน แค่เตรียมบันไดไว้ก็ปีนข้ามกำแพงเข้ามาได้สบายๆ แล้ว จากนั้นค่อยเปิดประตูใหญ่ สร้างภาพลวงตาว่าใส่รองเท้าวิ่งหนีออกไป”

เฉินเชียนส่ายหน้า “เรื่องนี้แทบเป็นไปไม่ได้ ถ้าเพื่อนบ้านจู่ๆ ปีนกำแพงเข้ามา ตาเฒ่าเหลยต้องตกใจจนสะดุ้งสุดตัวแน่ จะไม่ส่งเสียงเอะอะโวยวายเลยเป็นไปไม่ได้หรอก”

หานเฟิงแย้ง “ตอนนี้กลางคืนอากาศเริ่มเย็นแล้ว ทุกบ้านต่างปิดหน้าต่างนอนกันหมด ตอนตีหนึ่งกำลังหลับสนิท ไม่ได้ยินก็เป็นเรื่องปกตินะครับ”

เฉินเชียนยิ้มโดยไม่พูดอะไร

เซี่ยชิงคิดว่า จินตนาการของหานเฟิงก็นับว่าเข้าที แต่ถ้าเพื่อนบ้านมีความแค้นฝังลึกกันขนาดนี้ ชาวบ้านมุงกับเหลยเซิ่งที่มาแจ้งความคงรีบชี้เป้าแฉไปนานแล้ว คดีคงคลี่คลายไปก่อนจะตกมาถึงมือสำนักงานตำรวจด้วยซ้ำ

“ถ้าเป็นเพื่อนบ้านทำจริง ป่านนี้คงหนีไปนานแล้วล่ะ เอาเถอะ เลิกพูดไร้สาระแล้วรีบเย็บแผลได้แล้ว” ทางฝั่งแพทย์นิติเวชจ้าวก็เสร็จเรียบร้อยแล้วเช่นกัน

เซี่ยชิงวางแบบฟอร์มชันสูตรลงแล้วรีบหยิบเข็มกับไหมขึ้นมา “พวกคุณพักเถอะค่ะ ฉันเย็บเอง”

หานเฟิงบอก “ไม่ต้องหรอก มือฉันเร็ว แป๊บเดียวก็เย็บเสร็จแล้ว”

แพทย์นิติเวชจ้าวชำเลืองมองเขา “แกจะเสนอหน้าทำไม ให้เสี่ยวเซี่ยเขาได้ฝึกฝนบ้างสิ”

หานเฟิงเพิ่งนึกขึ้นได้ “จริงด้วยๆ ทำไมผมถึงคิดไม่ได้นะ”

แพทย์นิติเวชจ้าวว่า “ถ้าแกคิดได้ จะยังโสดมาจนถึงป่านนี้เหรอ”

“โธ่…” หานเฟิงเริ่มทำตัวไม่ถูก “พี่จ้าวอย่าเผาผมสิครับ”

เฉินเชียนยิ้มออกมาอีกครั้ง

เซี่ยชิงเริ่มลงมือเย็บแผล ท่าทางของเธอคล่องแคล่วชำนาญ แม้จะลงมือพร้อมกับหานเฟิง แต่เธอกลับเย็บเสร็จก่อนเขาถึงห้านาที

แพทย์นิติเวชจ้าวเอ่ยอย่างประหลาดใจ “มิน่าล่ะเสี่ยวเซี่ยถึงได้เข้าสำนักงานตำรวจ ยอดเยี่ยมจริงๆ”

เซี่ยชิงกำลังจะเอ่ยปาก มือถือรุ่นอิฐในกระเป๋าก็ดังขึ้น เธอรีบถอดถุงมือ ส่งยิ้มอย่างมีมารยาทให้แพทย์นิติเวชจ้าว แล้วกดรับสาย

สายจากถานอี้

“เสี่ยวเซี่ย พวกคุณเสร็จกันหรือยัง”

“เสร็จแล้วค่ะ เดี๋ยวฉันให้แพทย์นิติเวชเฉินคุยกับคุณนะคะ”

เซี่ยชิงส่งโทรศัพท์ให้เฉินเชียน เฉินเชียนสรุปผลการชันสูตรสั้นๆ รอบหนึ่ง ทั้งสองก็วางสายไป

เฉินเชียนพูดขึ้น “เก็บของให้เรียบร้อย เอาศพเข้าห้องแช่เย็น แล้วพวกเราไปประชุมที่สถานีตำรวจสาขาเฟิงอันกัน”

ระหว่างทางไปสถานีตำรวจสาขาเฟิงอัน ความกระตือรือร้นเอาอกเอาใจของหานเฟิงก็อันตรธานหายไปจนหมดสิ้น

ก็จริงอยู่ แพทย์นิติเวชฝึกหัดตัวเล็กๆ คนหนึ่ง เก็บเงินเดือนทั้งปีก็ยังซื้อโทรศัพท์มือถือรุ่นอิฐเครื่องหนึ่งไม่ได้เลย แถมค่าโทรศัพท์ในแต่ละเดือนก็ยังเป็นค่าใช้จ่ายที่ไม่น้อยเลยทีเดียว