บทที่ 76ครอบครัวที่แสนสุขพังทลาย

ครอบครัวที่แสนสุขพังทลายลงในพริบตา เด็กผู้หญิงคนนั้นกลายเป็นเด็กกำพร้ากะทันหัน

เซี่ยชิงรู้สึกหดหู่ใจ เธอหยิบอัลบั้มรูปใส่ถุงเก็บพยานหลักฐานอีกใบ จากนั้นก็ค้นดูในตู้เสื้อผ้าต่อ

ผู้เฒ่าทั้งสองค่อนข้างสมถะ เสื้อผ้าตามฤดูกาลที่แขวนไว้มีแค่สองสามตัวเท่านั้น

แต่เครื่องนอนกลับเตรียมไว้ไม่น้อยเลย ซ้ำยังเป็นของใหม่ทั้งหมด ลวดลายสีสันสดใส เนื้อผ้านุ่มมือ

ส่วนตู้อื่นๆ ล้วนเก็บของเก่าผุพังสะสมเอาไว้ เพราะทำใจทิ้งไม่ลงจึงเก็บไว้ทั้งหมด

บนเตียงเตามีเครื่องนอนปูไว้สองชุด อยู่ในสภาพที่คนแก่น่าจะผลักออกลวกๆ ตอนลุกจากเตียง ทว่าเจ้าของของมันไม่มีวันได้กลับมาอีกแล้ว

เจ้าหน้าที่ตรวจลายนิ้วมือกำลังใช้แปรงปัดกระเป๋าหนังใบเล็กใบหนึ่ง ตัวกระเป๋าแฟบ ดูท่าไม่น่าจะมีเงินเหลืออยู่ข้างใน

เซี่ยชิงส่งของทั้งสองชิ้นให้เจ้าหน้าที่ตรวจลายนิ้วมือรวบรวมไปเก็บรักษา ก่อนจะเดินออกจากห้องนอนฝั่งตะวันออกเพื่อมุ่งหน้าไปดูที่ห้องหน้าประตู ตรงนั้นมีห้องครัวอยู่ เธอน่าจะไปตรวจดูได้ว่าแท้จริงแล้วเหยื่อกินอะไรเข้าไปเป็นมื้อสุดท้าย

ตอนใกล้จะพ้นประตู เซี่ยชิงเหลือบมองชั้นวางรองเท้า บนนั้นวางรองเท้าหนังสองคู่กับรองเท้าผ้าสองคู่

เธอตั้งใจสังเกตมาแล้ว เหยื่อทั้งสี่คนสวมรองเท้าแตะเดินในบ้าน กระเบื้องสีขาวด้านนอกนอกจากรอยเลือดสีน้ำตาลคล้ำที่กระเซ็นลงมาจากมีดแล้ว แทบไม่มีคราบสกปรกอื่นเลย

เธอนึกในใจ ครอบครัวนี้ต้องมีคนรักความสะอาดเข้าขั้นมากแน่ๆ ไม่อย่างนั้นคนในยุคนี้คงไม่พิถีพิถันขนาดนี้ บ้านชั้นเดียวแบบนี้ปกติมักจะสวมรองเท้าเดินเข้าออกกันทั้งนั้น

แต่ว่า… คนร้ายเข้ามาแล้วเปลี่ยนรองเท้าด้วยงั้นเหรอ?

หรือว่าคนร้ายเดินเท้าเปล่าเข้ามา?

เซี่ยชิงครุ่นคิดพลางเดินไปยังห้องครัวด้านล่าง

ตู้กับข้าวและตู้เย็นในห้องครัวด้านล่างก็เป็นของใหม่เช่นกัน ทั้งยังมีโต๊ะกลมพับได้ตัวใหม่อีกหนึ่งตัว

ในตู้เย็นมีผัดพริกหวานใส่ไข่ที่กินไม่หมด และแตงกวาดองซีอิ๊ว

ในถังขยะยังมีก้างปลาบางส่วนกับเศษใบผักกวางตุ้งที่เด็ดทิ้ง

ชามและตะเกียบที่ล้างสะอาดแล้วคว่ำอยู่บนโต๊ะ โดยมีฝาชีผ้าโปร่งครอบไว้…

“ฮึ่ม!” มีคนกระแอมไอขึ้นเบาๆ

เซี่ยชิงหันหลังกลับไป เห็นคนมาดเคร่งยืนพิงกรอบประตูอยู่ จึงถามขึ้น “ยกขึ้นรถเรียบร้อยแล้วเหรอคะ?”

ถานอี้พยักหน้า “ไปกันเถอะ”

“ขอบคุณค่ะ” เซี่ยชิงมองไปที่อ่างล้างจาน รอยเลือดสีแดงคล้ำบนนั้นยืนยันได้ว่า คนร้ายล้างมีดและมือตรงนี้ ก่อนจะเปิดประตูจากไปแล้วหายลับไปในความมืดมิดยามค่ำคืน

คนคนนี้น่าจะเป็นคนรอบคอบสุขุม กล้าได้กล้าเสียแต่ก็ละเอียดถี่ถ้วน อายุคงไม่น้อย น่าจะวัยกลางคน อาจเคยเชือดหมู ล้มแกะมาก่อน หากคดีนี้มีเรื่องการชิงทรัพย์เข้ามาเกี่ยวข้อง ความโลภอยากได้เงินของเขาก็คงสูงมากทีเดียว

เซี่ยชิงวิเคราะห์โปรไฟล์ของคนร้ายคร่าวๆ ไว้ในใจ ก่อนจะเดินสวนกับถานอี้ออกไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย…

เวลาล่วงเลยมาจนสามทุ่มกว่าแล้ว ฝูงชนที่มามุงดูกลับมีแต่เพิ่มขึ้นไม่มีลด ทั้งยังวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่

“เหลยเหยี่ยนไปมีเรื่องกับใครเข้าล่ะเนี่ย”

“เขาเป็นแค่รองผู้จัดการ จะไปขัดขาใครได้ ถ้าให้ฉันเดานะ ต้องเป็นการฆ่าชิงทรัพย์แน่ๆ”

“เป็นไปได้นะ”

“ใช่ ได้ยินมาว่าบ้านพร้อมที่ดินของเมียเหลยเหยี่ยนที่เขตพัฒนาจะถูกเวนคืนรื้อถอน ได้เงินมาตั้งเยอะไม่ใช่เหรอ ไม่เห็นเหรอว่าสองผัวเมียซื้อทั้งตู้เย็น ทั้งตู้โชว์ชุดใหม่อีก”

“ทำตัวเด่นเกินไป มีเงินก็ไม่น่าใช้ฟุ่มเฟือยขนาดนั้น”

“พูดแบบนี้ก็ไม่ถูก อุตส่าห์มีเงินขึ้นมา ใครบ้างจะไม่อยากทำให้ชีวิตความเป็นอยู่ดีขึ้น อีกอย่าง เมียของเหลยเหยี่ยนเป็นคนรักความสะอาด ไม่เปลี่ยนใหม่สิแปลก”

…

พอเซี่ยชิงก้าวพ้นประตูใหญ่ออกมา เสียงซุบซิบก็เบาลงไปมาก ผู้คนต่างพร้อมใจกันหลีกทางให้เธอเดินโดยอัตโนมัติ

เธอขึ้นรถของสถานประกอบพิธีศพท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมาย จังหวะที่ประตูปิดลง ลมกลางคืนที่พัดผ่านตรอกซอกซอยก็นำพาเอาเสียงซุบซิบประปรายลอยเข้าหูเธอ

“บ้าเอ๊ย แม่หนูคนนี้เป็นแพทย์นิติเวชเหรอเนี่ย”

“ได้ยินว่าพวกที่ใส่เสื้อกาวน์ขาวก็เป็นนิติเวชกันหมดนั่นแหละ”

“คุณพระช่วย…”

…

สถานประกอบพิธีศพ ห้องผ่าชันสูตร

ศพสี่ร่างจำเป็นต้องใช้เตียงผ่าชันสูตรสี่เตียง แต่ด้วยข้อจำกัดของสถานที่ จึงต้องผ่าทีละสองศพไปตามระเบียบ

อันที่จริงคดีนี้เป็นของสถานีตำรวจสาขาเฟิงอัน รูปคดีอาจไม่ได้ซับซ้อน และสถานีตำรวจสาขาเฟิงอันก็ใช่ว่าจะคลี่คลายคดีเองไม่ได้ สาเหตุที่เรื่องนี้สะเทือนไปถึงสำนักงานตำรวจ ก็เพราะมีคนตายรวดเดียวถึงสี่ศพ