บทที่ 75รูปถ่ายครอบครัว

เฉินเชียนพูดกับแพทย์นิติเวชชายสองคนที่อยู่ข้างกาย “ทั้งสองท่าน เสี่ยวเซี่ยจากสำนักงานเรามาแล้วครับ เซี่ยชิง อายุยี่สิบสองปี เพิ่งจบจากภาควิชานิติเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยจิงหัว เป็นลูกศิษย์ของเหล่าเฉา”

เซี่ยชิงทักทาย “สวัสดีค่ะรุ่นพี่ทั้งสอง”

ทั้งสองคนนี้อายุไม่มากนัก คนหนึ่งยังไม่ถึงสามสิบ อีกคนสามสิบต้นๆ

แพทย์นิติเวชหนุ่มที่ยังไม่ถึงสามสิบมีประกายตาชื่นชมแวบผ่าน ก่อนจะแนะนำตัว “สวัสดีครับ พวกเรามาจากสถานีตำรวจสาขาเฟิ่งอัน นี่อาจารย์ผม แพทย์นิติเวชจ้าว ส่วนผมชื่อหานเฟิง แต่ไม่หนาวเหน็บเสียดกระดูกหรอกนะ”

มีอารมณ์ขันอยู่เหมือนกัน

เซี่ยชิงยกมุมปากยิ้มให้เกียรติ พลางถามเฉินเชียน “แพทย์นิติเวชเฉิน มีอะไรให้ฉันทำไหมคะ”

“ตรวจเบื้องต้นเสร็จเรียบร้อยแล้ว” เฉินเชียนบอก “คนร้ายลงมือเด็ดขาด แทงเข้าตรงหัวใจทุกแผล ยืนยันอาวุธที่ใช้ได้แล้วจากลักษณะของบาดแผล เสี่ยวเซี่ย คดีนี้ส่วนที่แพทย์นิติเวชอย่างพวกเราทำได้มีจำกัด คงต้องพึ่งพาพวกพี่น้องฝ่ายสืบสวนแล้วล่ะ”

หานเฟิงพยักหน้า “คนร้ายเจนจัดและเยือกเย็น ดูคล้ายมือสังหารอยู่เหมือนกัน เฮ้อ…สองคนนี้ดื่มเหล้ามา หลับลึก เลยไม่ได้ยินความเคลื่อนไหวด้านนอก ไม่อย่างนั้นก็คงไม่จบชีวิตลงแบบนี้หรอก”

ที่แท้ก็ดื่มเหล้ามานี่เอง

ถ้าอย่างนั้นคนร้ายจะเป็นเพื่อนร่วมวงเหล้าหรือเปล่า?

เซี่ยชิ่งครุ่นคิดพลางกวาดสายตามองรอบๆ ที่นี่ก็เหมือนกับห้องนั่งเล่น ไม่มีร่องรอยการรื้อค้นเลยสักนิด

เฟอร์นิเจอร์เป็นแบบที่กำลังเป็นที่นิยมในเวลานี้ ดูเหมือนเพิ่งเปลี่ยนมาได้ไม่นาน ทุกซอกทุกมุมสะอาดสะอ้านเป็นระเบียบเรียบร้อย

เซี่ยชิ่งถาม “แพทย์นิติเวชเฉิน ผู้ตายเสียชีวิตตอนไหนคะ แล้วใครเป็นคนแจ้งความ”

เฉินเชียนชี้ไปทางศพชาย “หลานชายของเขาเป็นคนแจ้งความ ตัดสินจากอุณหภูมิร่างกาย สภาพแข็งตัวของศพ กระจกตา และองค์ประกอบอื่นๆ คาดว่าเวลาเสียชีวิตน่าจะอยู่ราวๆ ตีหนึ่งของวันนี้”

หานเฟิงช่วยอธิบายรายละเอียด “ฝ่ายชายชื่อเหลยเหยี่ยน เป็นรองผู้จัดการบริษัทรีไซเคิล วันนี้เขาไม่ไปทำงาน โทรศัพท์ไปก็ไม่มีคนรับ ก็เลยตามไปหาเหลยเซิ่งซึ่งเป็นหลานชาย อาหลานทำงานอยู่ที่เดียวกัน บ้านของเหลยเซิ่งอยู่แถวนี้ พอกินข้าวเสร็จก็เลยเดินเล่นแวะมาดู เคาะประตูแล้วไม่มีเสียงตอบ เลยกลับไปเอาลูกกุญแจที่บ้าน ปรากฏว่า…”

เซี่ยชิ่งพยักหน้า แสดงว่าเข้าใจแล้ว

หลังจากขอบคุณหานเฟิง เธอก็ตั้งใจจะบอกกล่าวเฉินเชียนสักคำแล้วจะไปเดินดูที่ห้องนอนฝั่งตะวันออก แต่เพิ่งก้าวมาถึงหน้าประตู ถานอี้กับฟู่ต๋าก็เดินเข้ามาพอดี

ฟู่ต๋าพูดกับเฉินเชียน “รถของสถานประกอบพิธีศพมาถึงแล้ว”

เซี่ยชิ่งเหยียบขอบเตียงเตาข้างหนึ่ง ตั้งใจจะปีนขึ้นไปช่วยยกศพ

ฟู่ต๋าคว้าตัวเธอไว้ทันที “ผู้ชายอกสามศอกตั้งเยอะแยะ จะถึงคิวเธอได้ยังไง พวกเราจัดการเอง”

เขาแรงเยอะ เซี่ยชิ่งขัดไม่ได้ จึงถอยออกจากห้องนอนตะวันตกอย่างคล่องแคล่ว แล้วเดินเข้าไปในห้องนอนตะวันออกแทน

ห้องนี้ดูรกกว่าห้องนอนตะวันตก แต่เฟอร์นิเจอร์แบบชุดก็เป็นของใหม่เช่นกัน และไม่มีร่องรอยของการถูกรื้อค้นขโมยของเช่นเดียวกัน

บนตู้เตี้ยที่ใช้วางเครื่องสำอางมีกระจกเงาติดกรอบบานหนึ่ง บริเวณขอบกรอบกระจกเสียบรูปถ่ายครอบครัวไว้ใบหนึ่ง

สมาชิกเก้าคนในภาพถ่ายครอบครัวยิ้มแย้มอย่างสดใส นอกจากผู้เสียชีวิตทั้งสี่คนแล้ว ยังมีคู่สามีภรรยาวัยกลางคนอีกคู่หนึ่งและเด็กอีกสามคน

เด็กผู้หญิงที่โตหน่อยอายุราวๆ ยี่สิบปี ยืนอยู่ข้างคู่สามีภรรยาที่ตกเป็นเหยื่อ เด็กหนุ่มอายุสิบสี่สิบห้าปียืนอยู่กับสามีภรรยาอีกคู่ สองเฒ่าสามีภรรยานั่งอยู่ตรงกลาง บนตักของหญิงชรามีเด็กชายคนเล็กที่สุดวัยประมาณสิบขวบนั่งอยู่

หน้ากระจกยังมีอัลบั้มรูปเล่มใหญ่วางอยู่อีกเล่มหนึ่ง

เซี่ยชิ่งหยิบรูปถ่ายครอบครัวลงมา เก็บใส่ซองเก็บวัตถุพยานอย่างระมัดระวัง แล้วจึงเปิดดูอัลบั้มภาพ

หน้าแรกของอัลบั้มส่วนใหญ่เป็นรูปของเด็กทั้งสามคน ส่วนสองเฒ่าสามีภรรยาและคู่สามีภรรยาทั้งสองคู่มีคนละหนึ่งรูป ล้วนถ่ายที่ร้านถ่ายรูปทั้งสิ้น ดูเป็นทางการและมีความหมายมาก

สองผู้เฒ่ายิ้มอย่างใจดี ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นคนแก่อารมณ์ดี

ชายวัยกลางคนทั้งสองคนมีเค้าโครงหน้าตาคล้ายกันราวห้าส่วน ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นพี่น้องกัน

ส่วนสะใภ้ทั้งสองคนมีลักษณะต่างกัน คนที่เป็นผู้เสียชีวิตนั้นท้วมเล็กน้อย มีดวงตายิ้มได้ ดูเปี่ยมสุข ส่วนอีกคนมีใบหน้าอมทุกข์ สวมเสื้อผ้าสีสันสดใส และที่ข้อมือยังสวมกำไลเงินอยู่วงหนึ่ง