บทที่ 74สี่ศพในบ้านพัก

เซี่ยชิงเคยขับรถมาหกเจ็ดปี ฝีมือการขับจึงยอดเยี่ยมมาก เธอขับพามาถึงสำนักงานตำรวจได้อย่างนิ่งสนิทและราบรื่นตลอดทาง

เซี่ยซวินเบาใจ กำชับอยู่สองสามประโยคแล้วก็เดินกลับบ้านไปเอง

…

ฟู่ต๋าเป็นคนขับรถ ผู้โดยสารมีเพียงเซี่ยชิงคนเดียว

เซี่ยชิงถาม “อาจารย์ฉันล่ะคะ”

ฟู่ต๋าตอบ “คืนนี้เป็นเวรของเหล่าเฉิน เขาไปกับหัวหน้าถานล่วงหน้าแล้ว วันนี้เธอเพิ่งกลับมา ความจริงไม่ควรเรียกเธอเลย แต่เหล่าเฉินอายุก็มากแล้ว ทั้งเอวทั้งขาก็ไม่ค่อยดี เธอเป็นคนหนุ่มสาวก็เหนื่อยหน่อยแล้วกันนะ”

เซี่ยชิงบอก “เข้าใจค่ะ สมควรแล้ว”

รถตำรวจเปิดไซเรน แล่นฉิวไปตามเส้นทางอย่างรวดเร็ว

เวลาสองทุ่ม บนถนนมีรถไม่มากนัก ยี่สิบกว่านาทีก็แล่นมาถึงจุดเกิดเหตุ

เซี่ยชิงดึงเสื้อกาวน์สีขาวออกมาจากกระเป๋าเป้ สวมเข้าไป จากนั้นล้วงหน้ากากอนามัยกับถุงมือออกจากกระเป๋าเสื้อกาวน์มาสวมทีละอย่าง ก่อนเปิดประตูลงจากรถ

ฟู่ต๋าหัวเราะ “อุปกรณ์ของเธอครบครันดีจริงเชียว”

“ทำงานสายนี้ต้องเตรียมพร้อมอยู่ตลอดเวลาน่ะค่ะ” เซี่ยชิงชี้ไปยังฝูงชนที่ยืนมุงดูอยู่ท่ามกลางความมืด “จะได้ไม่เผลอแสดงสีหน้าอะไรที่ไม่เหมาะสมออกไปจนญาติผู้เสียหายต้องสะเทือนใจ”

ฟู่ต๋าเอามือลูบหน้า ตีหน้าขรึมแล้วว่า “เด็กคนนี้นี่ รู้ความเกินตัวจริงเชียว”

บ้านในซิ่งฝูหลี่ล้วนเป็นบ้านชั้นเดียว แทบทุกครอบครัวอยู่รวมกันสามรุ่น

ครอบครัวที่เกิดเรื่องแซ่เหลย อาศัยอยู่ที่เลขที่ 277 ของซิ่งฝูหลี่

เมื่อแทรกตัวผ่านฝูงชนเข้าไปในประตูใหญ่ จะเป็นซุ้มทางเดินยาวประมาณแปดถึงเก้าเมตร บนเพดานแขวนหลอดไฟไส้วัตต์สูงไว้ ซุ้มทางเดินจึงสว่างโร่ราวกับกลางวัน

รอยเท้าเปื้อนเลือดบนพื้นแลดูน่าตกใจ รวมแล้วมีสิบกว่ารอย ล้วนมีป้ายวัตถุพยานวางระบุไว้เรียบร้อยแล้ว

ใกล้ๆ รอยเท้ามีหยดเลือดกระจายเป็นจุดๆ เรียงเป็นแนวยาวเข้าไปในห้องริมประตูฝั่งตะวันตก

เซี่ยชิงกะความยาวรองเท้าด้วยสายตา ราวๆ 26 เซนติเมตร ลวดลายดอกยางไม่ค่อยชัดเจน น่าจะเป็นรองเท้าหนังคู่เก่า

ช่วงก้าวสั้น หน้ากว้างก้าวกว้าง ปลายเท้าแบะออก รอยกดส้นและปลายเท้าไม่ชัดเจน ส่วนใหญ่เป็นรอยครูด

คนนี้น่าจะเป็นคนท้วงรูปร่างปานกลาง ส่วนสูงประมาณหนึ่งเมตรเจ็ดสิบแปด

เซี่ยชิงครุ่นคิด พลางเดินตามฟู่ต๋าผ่านซุ้มทางเดินเข้าไปยังลานบ้านโดยไม่ให้เสียสมาธิ

ผู้เคราะห์ร้ายรายแรกนอนอยู่ตรงทางเดินในลานบ้าน เป็นชายชราวัยหกสิบถึงเจ็ดสิบปี ศีรษะชี้ไปทางทิศตะวันตก ปลายเท้าชี้ไปทางทิศตะวันออก สวมชุดชั้นในกันหนาวนอนจมอยู่ในกองเลือด รองเท้าแตะหลุดไปข้างหนึ่ง อีกข้างยังเกี่ยวติดเท้าอยู่อย่างหมิ่นเหม่ รอบข้างไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ไม่มีร่องรอยการดิ้นรน เสื้อผ้าบริเวณหน้าอกฉีกขาดอย่างเห็นได้ชัด น่าจะถูกแทงทะลุหัวใจ

พื้นลานบ้านเกือบทั้งหมดเทด้วยปูนซีเมนต์ โคนกำแพงทั้งสองฝั่งมีอ่างซีเมนต์ขนาดใหญ่สองใบ ปลูกพืชล้มลุกอย่างบานเย็นและราตรีเอาไว้

กำแพงลานบ้านสูงประมาณสามเมตร บนกำแพงไม่มีคราบเลือด ไม่มีรอยครูดถลอก เห็นได้ชัดว่าคนร้ายหลบหนีออกไปทางประตูใหญ่

ถานอี้ผลักประตูเดินออกมา เขาพยักหน้าให้ฟู่ต๋ากับเซี่ยชิง ก่อนจะเดินเฉียดผ่านทั้งสองคนตรงไปยังซุ้มทางเดิน

ฟู่ต๋ารีบตามไปถาม “หัวหน้าถาน มีเบาะแสอะไรไหมครับ”

ถานอี้บอก “คนร้ายไม่ได้เอาอาวุธติดมือไปด้วย ใช้น้ำประปาล้างจนสะอาดแล้ววางทิ้งไว้บนเตา ผู้ตายทั้งสี่คนสาเหตุการเสียชีวิตชัดเจน”

เลือดที่หยดลงมาเป็นจุดๆ หยดมาจากอาวุธสังหาร ห้องริมประตูฝั่งตะวันตกคือห้องครัวอย่างนั้นเหรอ?

เซี่ยชิงเงี่ยหูฟังครู่หนึ่ง แล้วจึงเดินเข้าไปในห้องรับแขก

ในห้องรับแขกมีผู้เคราะห์ร้ายอีกหนึ่งคน ผมขาวโพลน นั่งพิงอยู่กับผนังห้องนอนฝั่งตะวันออก หน้าอกถูกแทง สันนิษฐานว่าคงได้ยินความเคลื่อนไหวในลานบ้าน จึงวิ่งออกมาดูว่าเกิดอะไรขึ้นแล้วถูกทำร้าย

ห้องรับแขกจัดวางเป็นระเบียบเรียบร้อย เฟอร์นิเจอร์ไม้ชูริเกิลแม้จะเก่าแก่แต่ก็ไม่ดูซอมซ่อ แฝงไปด้วยกลิ่นอายความทรงคุณค่าของกาลเวลา

เสียงของเฉินเชียนดังออกมาจากห้องนอนฝั่งตะวันตก เซี่ยชิงจึงผละจากห้องนอนฝั่งตะวันออกชั่วคราว แล้วมุ่งหน้าไปยังห้องนอนฝั่งตะวันตกก่อน

หลอดไฟฟลูออเรสเซนต์ในห้องนี้กะพริบถี่ๆ บัลลาสต์คงมีปัญหา ส่งเสียงช็อตดังซี่ๆ อยู่ตลอดเวลา

หน้าต่างเปิดอ้าไว้ ทว่ากลิ่นคาวเลือดในห้องก็ยังคงรุนแรงตลบอบอวล

แสงไฟขาวซีดสาดส่องลงบนร่างสองศพที่อยู่บนเตียงเตา นั่นคือคู่สามีภรรยาวัยกลางคน ทั้งคู่กุมมือกันไว้ สายตาสบประสานกัน ตายตาไม่หลับ