บทที่ 73วันหยุดที่ไม่สงบ

เฉินเชียนอายุมากแล้ว จึงออกปากว่าไม่อยากไป

เซี่ยชิงจึงติดตามเฉาไห่เซิงไปเพียงลำพัง ทั้งคู่อบรมที่เมืองเอกอยู่สองวันเต็ม กว่าจะกลับมาถึงอันไห่ก็เป็นช่วงบ่ายวันพฤหัสบดีแล้ว วันรุ่งขึ้นคือวันที่หนึ่งตุลาคม ซึ่งเป็นวันชาติพอดี

ทั่วประเทศหยุดยาวพร้อมกันห้าวัน เพื่อนร่วมงานที่พักอยู่ในหอพักส่วนใหญ่ต่างเก็บกระเป๋าเตรียมตัวกลับบ้านกันหมด

เซี่ยชิงก็ไม่เว้น

เฉินเยว่หัวพาลูกชายและลูกสาวไปเที่ยวปักกิ่ง ในบ้านจึงเหลือเพียงเหล่าเซี่ยอยู่คนเดียว

ป้าซุนก็ได้หยุดเช่นกัน

ตอนที่เซี่ยชิงกลับถึงบ้าน เซี่ยซวินกำลังตั้งใจจะออกไปกินมื้อเย็นที่บ้านตระกูลเฉิน สองพ่อลูกจึงเจอกันตรงประตูใหญ่พอดี

เซี่ยซวินรับกระเป๋าเดินทางมาจากมือของเซี่ยชิง แล้วหมุนตัวเดินนำกลับเข้าบ้าน “บนรถคนเยอะไหม”

“ขอบคุณค่ะพ่อ” เซี่ยชิ่งเอ่ย “คนเบียดกันแน่นจนเท้าแทบไม่ติดพื้นเลยค่ะ ถ้ากองบัญชาการตำรวจมณฑลไม่จองตั๋วไว้ล่วงหน้า วันนี้คงกลับมาไม่ถึงแน่”

เซี่ยซวินวางกระเป๋าไว้ตรงโถงทางเข้า “แกไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ เดี๋ยวเราไปกินข้าวที่บ้านยายกัน”

เซี่ยชิงเหนื่อยล้าเกินกว่าจะไปทนดูสีหน้าของคุณยายเฉิน “พ่อคะ หนูเหนื่อยไปหน่อย วันนี้ไม่ไปแล้วดีกว่าค่ะ”

เซี่ยซวินครุ่นคิดครู่หนึ่ง “เอาสิ พ่อก็ไม่ไปเหมือนกัน ในตู้เย็นมีเกี๊ยวแช่แข็งอยู่ เราสองคนพ่อลูกกินประทังหิวกันไปแล้วกัน”

เซี่ยชิ่งหยิบไก่รมควันตัวหนึ่งที่ซื้อมาจากบนรถไฟออกจากกระเป๋า “พ่อไม่ต้องยุ่งหรอกค่ะ หนูขอไปอาบน้ำก่อน เดี๋ยวจะลงมาทำบะหมี่คนขี้เกียจให้กิน”

เซี่ยซวินลังเลชั่วครู่ “ก็ดี บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปก็บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป”

บะหมี่คนขี้เกียจไม่ใช่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเสียหน่อย

ทว่าเซี่ยชิ่งไม่ได้อธิบายต่อ เธอขึ้นไปชั้นบนเพื่ออาบน้ำ สวมชุดลำลองอยู่บ้าน แล้วเดินลงมาเปิดรื้อตู้เย็นจนได้วัตถุดิบมาหลายอย่าง

เธอตั้งใจจะทำบะหมี่สองแบบ

แบบแรกคือบะหมี่ราดหน้าไข่ผัดมะเขือเทศใส่กุ้ง ส่วนอีกแบบคือบะหมี่น้ำมันพริก

เธอผัดไข่ ผัดมะเขือเทศ ใส่กุ้ง ปรุงรส แล้วละลายแป้งลงไปให้น้ำซอสข้นเหนียว

จากนั้นซอยพริก ต้นหอม กระเทียมสับใส่ลงในถ้วยใบเล็ก โรยงาขาวลงไปกำมือหนึ่ง ตามด้วยพริกหมาเจียวอีกเล็กน้อย ราดน้ำมันร้อนๆ เพื่อกระตุ้นกลิ่นหอม แล้วปรุงรสด้วยซีอิ๊วและเครื่องปรุงอื่นๆ

สุดท้ายก็ต้มน้ำ ลวกเส้นบะหมี่ ตักขึ้นมาคลุกเคล้ากับน้ำซอสทั้งสองแบบ บะหมี่คนขี้เกียจฉบับทำกินเองที่บ้านสองชามก็เสร็จเรียบร้อย

“พ่อคะ พ่อกินเผ็ดไหมคะ” เซี่ยชิ่งยกชามบะหมี่ทั้งสองเดินออกมาจากห้องครัว

“พ่อกินได้หมดแหละ” เซี่ยซวินวางหนังสือพิมพ์ลง พลางสูดจมูก “กลิ่นหอมเชียว”

เซี่ยชิ่งเอ่ย “งั้นพ่อลองชิมดูทั้งสองอย่างเลยนะคะ เดี๋ยวหนูไปหยิบถ้วยแบ่งมาเพิ่มอีกสองใบ”

“ได้สิ” เซี่ยซวินเดินมาที่โต๊ะ เห็นชามหนึ่งเคลือบน้ำมันพริกส่งกลิ่นหอมฉุยเผ็ดร้อน ส่วนอีกชามสีสันสวยงามคุณค่าสารอาหารครบถ้วน ก็อดพึมพำกับตัวเองไม่ได้ “นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าเด็กคนนี้จะไม่เพียงแต่เรียนเก่ง ฝีมือทำอาหารก็ยังเข้าขั้นอีกด้วย”

เซี่ยชิ่งมีความชอบอยู่แค่สองอย่างเท่านั้น หนึ่งคืองานไม้ สองคือการทำอาหาร

แต่น่าเสียดายที่ชาติก่อนเธอใช้ชีวิตอย่างอัตคัด อย่างแรกไม่มีพื้นที่ อย่างหลังไม่มีเวลา

เมื่อต้องยอมถอยมาหนึ่งก้าว เธอจึงหันไปอ่านนิยายออนไลน์คลายเครียดแทน

บะหมี่ทั้งสองแบบอร่อยจนสองพ่อลูกกินกันเกลี้ยงชาม

หลังจากเก็บกวาดห้องครัวเสร็จ เซี่ยชิ่งกำลังเตรียมตัวจะขึ้นชั้นบน มือถือรุ่นอิฐที่วางอยู่บนโต๊ะน้ำชาก็ดังขึ้น พอเห็นเบอร์ที่โทรเข้ามา หัวใจเธอก็กระตุกวูบ งานเข้าอีกแล้ว?

เมื่อกดรับสาย เสียงของฟู่ต๋าก็ดังออกมาทันที “เสี่ยวเซี่ย เกิดคดีสะเทือนขวัญที่ซิ่งฝูหลี่ในเขตเมืองเก่า มีคนตายสี่ศพ เธอรีบมาที่สำนักงานตำรวจด่วนเลยนะ ฉันจะรอไปพร้อมกัน”

เซี่ยชิ่งตอบ “รับทราบค่ะ หนูจะรีบออกไปเดี๋ยวนี้”

เซี่ยชิ่งรีบขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ชั้นบน พอเดินลงมาก็เห็นเซี่ยซวินเปิดประตูห้องออกมาพอดีแล้วพูดขึ้น “แกรอก่อน เดี๋ยวพ่อขับรถไปส่ง”

เซี่ยชิ่งนึกขึ้นได้ว่าเพิ่งได้ใบขับขี่มาเมื่อบ่าย จึงเอ่ยขึ้น “พ่อคะ หนูได้ใบขับขี่มาแล้ว ให้หนูขับรถไปเองได้ไหมคะ”

“ไม่ได้” เซี่ยซวินหมุนตัวเดินกลับเข้าห้อง “แกขับ แล้วพ่อจะนั่งไปด้วย”

เซี่ยชิ่งรู้สึกจมูกแสบโล่งขึ้นมานิดๆ แม้ว่าเซี่ยซวินจะเผด็จการไปบ้าง แต่ก็ไม่ใช่คนไร้เหตุผล ดีกว่าพ่อแท้ๆ ในชาติก่อนของเธอมากทีเดียว ถึงแม้ชีวิตนี้จะอยู่ในนิยาย แต่ความรู้สึกที่ได้รับกลับดีเหลือเกิน