บทที่ 72แผนการไม่ทันความเปลี่ยนแปลง

“กริ๊งๆ…” มือถือรุ่นอิฐของเขาดังขึ้น

ถานอี้ยืนขึ้น เดินเลี่ยงไปด้านข้างเพื่อรับสาย…

“มีเรื่องอะไร”

“ไม่มีเรื่องโทรไม่ได้หรือไง”

“ได้”

“นายทำอะไรอยู่เนี่ย ฝั่งฉันมีนัดรวมตัวกันพอดี ถ้าไม่มีธุระอะไรก็มาแจมกันหน่อยไหม”

“ไม่ล่ะ กำลังเลี้ยงบาร์บีคิวเพื่อนร่วมงานใหม่อยู่”

“จึ๊ง ไวเชียวนะนาย”

“ก็พอตัว”

“จริงดิ วันนี้วันหยุดสุดสัปดาห์ไม่ใช่เหรอ”

“มีคดีน่ะ ฉันเลยมารายงานตัวก่อนกำหนด”

“มีคนตายอีกแล้วเหรอ”

“อืม ปิดคดีแล้ว”

“เจ๋งว่ะ”

“คดีเล็กๆ”

“จริงสิ นายเจอน้องสาวของเซี่ยจวินหรือยัง ยัยเด็กนั่นไม่ยอมตอบเพจเจอร์ฉันเลย ถ้านายเจอเมื่อไหร่ช่วยด่าแทนฉันทีนะ”

“กำลังกินข้าวด้วยกันอยู่นี่แหละ จะให้ฉันส่งสายให้นายคุยกับเธอไหมล่ะ”

“หา?”

“เธอไม่ได้อยู่ศูนย์หนึ่งหนึ่งศูนย์ เธอเป็นแพทย์นิติเวช”

“อะไรนะ!”

“วันนี้เธอเพิ่งผ่าชันสูตรศพขึ้นอืดที่เน่าเปื่อยขั้นรุนแรงต่อหน้าต่อตาฉันนี่เอง”

“เอ่อ…”

“พูดจาติดอ่างแล้ว แค่นี้นะ”

ถานอี้กดตัดสาย แววตาเผยประกายเจ้าเล่ห์ออกมาจางๆ เรื่องน่าสนุกพรรค์นี้ รู้คนเดียวมันจะไปเร้าใจอะไร

“กริ๊งๆ…” มือถือรุ่นอิฐของเขาดังขึ้นอีกครั้ง พอดูเบอร์ก็ยังเป็นไฉอวี้

ถานอี้กดตัดสายอีกรอบ แล้วเดินกลับไปนั่งลงตามปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

…

ถานอี้ยังหนุ่ม พูดน้อย นานๆ จะเอ่ยปากสักสองสามประโยค และไม่วางก้ามใส่ใคร ทุกคนจึงรู้สึกผ่อนคลายสบายใจ

มื้ออาหารดำเนินไปอย่างชื่นมื่นทั้งเจ้าภาพและแขกเหรื่อ

เมื่อถึงเวลาเลิกรา ทุกคนต่างแยกย้ายกันโบกแท็กซี่กลับบ้าน ส่วนเซี่ยชิง หลี่จี้ และหลีเข่อขึ้นรถของถานอี้

ถานอี้ขับรถซานตาน่า สภาพใหม่ราวเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ ติดป้ายทะเบียนของเมืองเอก

หลี่จี้นั่งเบาะข้างคนขับ หลีเข่อกับเซี่ยชิงนั่งด้านหลัง

หลี่จี้ถาม “หัวหน้าถานพักที่หอพักเหรอครับ”

“เปล่า” ถานอี้ตอบ “ฉันพักอยู่เขตพัฒนา”

หลีเข่อหาจังหวะแทรกทันที “บ้านฉันก็อยู่เขตพัฒนาเหมือนกันค่ะ หัวหน้าถานอยู่หมู่บ้านไหนเหรอคะ”

ถานอี้ตอบ “จุ้ยหลงวาน”

จุ้ยหลงวานเป็นหมู่บ้านที่เพิ่งสร้างขึ้นมาใหม่ มีทั้งห้องชุดแบบหกชั้นบวกหนึ่งและบ้านพักหลังย่อม แต่สิ่งอำนวยความสะดวกโดยรอบแย่มาก ห้างสรรพสินค้า โรงเรียน โรงพยาบาล และระบบสาธารณูปโภคพื้นฐานแทบไม่มี รถสาธารณะก็น้อย ยอดขายจึงเรื่อยๆ และราคาไม่แพง

เซี่ยชิงเคยเห็นโฆษณาอสังหาริมทรัพย์อยู่สองสามแห่งในหนังสือพิมพ์ เธอสนใจจุ้ยหลงวานอยู่พอสมควร

หลีเข่อเอ่ยขึ้น “งั้นก็ค่อนข้างไกลเลยนะคะเนี่ย โชคดีที่หัวหน้าถานมีรถ”

ถานอี้ส่งเสียง “อืม” คำเดียว เป็นอันจบบทสนทนา

หลีเข่อเบะปาก สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรต่ออีก

หลังจากลงจากรถ ทั้งสามคนยืนมองรถของถานอี้แล่นลับสายตาไป

หลี่จี้เอ่ยขึ้น “เจ๋งชะมัด อายุยี่สิบแปดได้เป็นถึงหัวหน้ากองปราบ แก่กว่าฉันแค่สี่ปีเอง”

หลีเข่อพยักหน้าหงึกๆ “แถมยังหล่อมากด้วย”

หลี่จี้มองเธอด้วยสายตาประหลาดใจ “สายตาเธอมีปัญหาหรือเปล่าเนี่ย เขาหล่อตรงไหน ใส่แว่นกรอบดำอันเบ้อเร่อ ดูเหมือนพวกครูแก่วิชาการ สู้ฉันยังไม่ได้เลยมั้ง”

เขาพูดพลางยืดอก เอามือใหญ่เสยผมตรงหน้าผาก ราวกับว่าทรงผมสั้นเกรียนจะกลายเป็นทรงหวีเสยเรียบแปล้ขึ้นมาได้

หลีเข่อสวนกลับ “พอเถอะน่า หัวหน้าถานทั้งตัวสูงกว่านาย ผิวขาวกว่านาย บุคลิกก็…”

“พูดตามตรง จี๋เก๋อของเราหน้าตาก็ดีเหมือนกันนะ ดูสะอาดสะอ้านสดใส ถึงตัวจะไม่สูงเท่า แต่ในสำนักงานตำรวจเราก็ไม่ได้เตี้ยเลย” เซี่ยชิงเอ่ยขัดบทสนทนาของหลีเข่อไว้

ทุกคนเป็นเพื่อนร่วมงานกัน ผู้ชายย่อมรักศักดิ์ศรี จะพูดจาไม่ไว้หน้าเกินไปไม่ได้ 'คำพูดดีหนึ่งคำให้อบอุ่นตลอดสามฤดูหนาว คำพูดร้ายทำร้ายคนให้หนาวเหน็บแม้ในเดือนหก' (好话一句三冬暖，恶语伤人六月寒)

ตรงไปตรงมาเกินไป บางครั้งก็ไม่ต่างอะไรกับการพูดจาขวานผ่าซาก

หลีเข่อกะพริบตา “ก็จริงของเธอ” หญิงสาวไม่ได้โง่ ย่อมเข้าใจความปรารถนาดีของเซี่ยชิง

หลี่จี้รู้สึกพอใจขึ้นมาทันที “ถือว่าพวกเธอตาถึง”

…

…

แผนการมักตามไม่ทันความเปลี่ยนแปลง

เช้าวันจันทร์ สำนักงานตำรวจได้รับแจ้งหนังสือคำสั่งว่า จะมีการจัดฝึกอบรมงานนิติเวชและการตรวจพิสูจน์ร่องรอยหลักฐานเป็นเวลาสองวันในวันอังคารและวันพุธ ณ กองบัญชาการตำรวจมณฑล