บทที่ 71นางปีศาจแมงป่องน้อย

ถานอี้ตอบ “เสี่ยวเซี่ยเพิ่งเรียนจบ ทางบ้านก็ฐานะดี ทุกคนจะคิดว่าเธอคงอยู่ได้ไม่นานก็เป็นเรื่องปกติครับ”

ตู้จุ่นคนปากไวรีบรับช่วงทันที “เสี่ยวเซี่ย ดูสิ ขนาดหัวหน้าถานยังไม่เชื่อมือเธอเลย”

เซี่ยชิงกำลังเคี้ยวเอ็นแก้วหมูกรุบกรอบอย่างเอร็ดอร่อย ตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันเชื่อมั่นในตัวเองก็พอแล้ว”

หลีเข่อตบไหล่เธอทีหนึ่ง พลางชม “พูดได้ดีนี่!”

ตู้จุ่นเหลือบมองถานอี้ “คนรุ่นใหม่ก็ไฟแรงแบบนี้แหละครับ”

“นั่นสิ ถ้าไม่ไฟแรงจะเลื่อนตำแหน่งเร็วขนาดนี้ได้ยังไงล่ะ” ฟู่ต๋าถามขึ้น “หัวหน้าถานอายุเท่าไรแล้วครับ มีครอบครัวหรือยัง”

หลีเข่อตื่นเต้นขึ้นมาทันที รีบเอาศอกกระทุ้งเซี่ยชิง

เซี่ยชิงทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

ถานอี้ยื่นฟองเต้าหู้ย่างที่เพิ่งยกมาเสิร์ฟส่งให้เซี่ยชิง เพื่อให้เธอช่วยแบ่งใส่จานข้างๆ “ยี่สิบแปด ยังไม่ได้แต่งงานครับ”

ฟู่ต๋าถามต่อ “แล้วมีคนรู้ใจหรือยังครับ”

หลีเข่อเอาศอกกระทุ้งเซี่ยชิงอีกรอบ

เซี่ยชิงยิ้มแห้ง ถานอี้เป็นคนปักกิ่ง ภูมิหลังไม่ธรรมดา แม้จะทำงานในสายตำรวจ แต่ได้ยินว่าเป็นหัวกะทิที่จบจากคณะนิติศาสตร์และการปกครอง มหาวิทยาลัยจิงหัวเชียวนะ

ถานอี้ตอบ “ยังไม่มีครับ”

ฟู่ต๋าตบโต๊ะฉาด “แบบนี้ก็เยี่ยมเลยสิครับ หัวหน้าถานชอบแบบไหนบอกมาได้เลย จะอวบอิ่มหรือบอบบางพวกเราก็หาให้ได้ทั้งนั้น นัดดูตัวทั้งเดือนไม่ซ้ำหน้าก็ยังไหว”

“ฮ่าๆ!” ตู้จุ่นหัวเราะร่า “ผมว่านะหัวหน้าฟู่ คุณทำตัวเหมือนแม่เล้าเข้าไปทุกที มีทั้งอวบอิ่มทั้งบอบบาง ระวังจะทำให้หัวหน้าถานของเราตกใจเตลิดไปเสียก่อนล่ะ! อีกอย่าง คุณลองดูเสี่ยวลี่เค่อกับนางปีศาจแมงป่องน้อยของเราสิ โอ๊ย…”

หลิวเฟิงฟาดฝ่ามือลงบนต้นขาของเขาอย่างแรง ตัดบทพูดนั้นทันควัน

ตู้จุ่นหน้าแดงก่ำ “ดูสิ เหล้ายังไม่ทันเข้าปาก คนก็เมาเป๋ไปก่อนแล้ว เสี่ยวเซี่ย พี่ตู้ไม่ได้มีเจตนาร้ายจริงๆ นะ แค่ปากพล่อยล้อเล่นน่ะ ขอโทษด้วยนะ”

เซี่ยชิงเพิ่งรู้เดี๋ยวนั้นเองว่า ตัวเองก็มีฉายากับเขาด้วย นางปีศาจแมงป่องน้อยเนี่ยนะ!

หลีเข่อกับหลี่จี้ไม่มีความเกรงใจกันสักนิด พากันก้มหน้า เอามืออุดปาก หัวเราะคิกคักกันยกใหญ่

เซี่ยชิงกวาดสายตามองรอบโต๊ะ ตำรวจรุ่นพี่หลายคนพากันหลบตากันพัลวัน เห็นได้ชัดว่าเคยเรียกฉายานี้เหมือนกันหมด

ถานอี้มองดูเธอด้วยความสนอกสนใจ คล้ายกำลังรอดูว่าเธอจะมีปฏิกิริยาอย่างไรต่อไป

แค่ฉายาอันเดียว ชาติก่อนฉายาของเธอน่าเกรงขามกว่านี้ตั้งเยอะ…แม่ชีมิกจ้อ

นางปีศาจแมงป่องน้อยจะนับเป็นอะไรได้ ออกจะฟังดูน่ารักน่าเอ็นดูเสียด้วยซ้ำ

เซี่ยชิงจึงเอ่ยขึ้น “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พี่ตู้ก็บอกแล้วว่าเป็นเรื่องล้อเล่น ก็แค่ฉายา ขอแค่ไม่เรียกต่อหน้าฉันก็พอ” อย่างไรเสียเธอก็คงไปเย็บปากทุกคนไม่ได้ สู้แสดงความใจกว้างเปิดอกรับไปเลยยังดีกว่า

ขนาดหลี่จี้ยังยอมรับฉายา “จี๋เก๋อ” หลีเข่อยังยอมรับฉายา “ลี่เค่อ” ได้เลยไม่ใช่หรือไง

ถานอี้เลิกคิ้วขึ้น เด็กสาวคนนี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ แสดงจุดยืนชัดเจนแถมยังใจกว้างมีวุฒิภาวะ เธออายุเพิ่งจะยี่สิบสองปีจริงหรือนี่?

ฟู่ต๋าพูดขึ้น “ดูสิ ดูเอาไว้ เสี่ยวเซี่ยของเราใจกว้างขนาดไหน มาๆ หัวหน้าถานสั่งเบียร์สดมาแล้ว พวกเรามาชนแก้วให้หัวหน้าถานกันสักแก้วเถอะ”

เจ้าของร้านนำแก้วเล็กมาเสิร์ฟ ดื่มหมดแก้วก็ไม่ได้เยอะเท่าไร

เซี่ยชิงกับหลีเข่ออายุน้อยที่สุด จึงช่วยกันถือเหยือกคนละใบมารินจนเต็มแก้วทั้งสิบใบ

ถานอี้ยกแก้วขึ้น “ผมเพิ่งมาใหม่ ขอบคุณทุกคนมากครับ” เขาไม่พูดจาไร้สาระ ยกแก้วขึ้นแล้วดื่มรวดเดียวจนหมด

ตำรวจสืบสวนรุ่นพี่เกือบทุกคนดื่มเก่งกันอยู่แล้ว แม้แต่หลีเข่อก็ไม่เว้น ต่างกระดกหมดแก้วในพริบตา

มีเพียงเซี่ยชิงที่จิบไปแค่ครึ่งเดียว

เธอวางแก้วลงอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วลงมือแกะกุ้งตัวใหญ่ย่างกินต่อหน้าตาเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เนื้อกุ้งสดใหม่ นุ่มเด้ง รสเผ็ดแซมหวานอ่อนๆ

เด็กสาวก้มหน้าก้มตากินอย่างจริงจัง หักหัวกุ้ง แกะเปลือก ผ่าดึงเส้นดำออก ทุกท่วงท่าคล่องแคล่วลื่นไหล มือขาวผ่องดั่งลำต้นหอมคู่นั้น ดูคล้ายกำลังถือมีดผ่าชันสูตรอันคมกริบอย่างไรอย่างนั้น

หยุด พอได้แล้ว คิดต่อไปมีหวังได้อ้วกแน่

ถานอี้รีบสลัดความคิดไม่ถูกกาลเทศะทิ้งไป แล้วยื่นปีกไก่ย่างกับดักแด้ย่างไปให้เซี่ยชิงและหลีเข่อ