บทที่ 70ร่วมโต๊ะฉลอง

เซี่ยชิงตอบ “พี่ชายฉันสนับสนุนน่ะ”

หลีเข่อยู่ปาก “ฉันก็อยากได้บ้างจัง แต่เงินเดือนพี่ชายฉันน้อยเกินไป”

เซี่ยชิงยิ้ม “มีธุระอะไรเธอก็เอาของฉันไปใช้สิ”

หลีเข่อกลับมาดีใจอีกครั้ง “งั้นตอนนี้ฉันขอลองโทรเลยนะ”

เธอกำลังจะกดปุ่ม โทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาอีก

เซี่ยชิงกดรับสาย “สวัสดีค่ะ”

เสียงของถานอี้ดังแว่วมา “คืนนี้ว่างไหม ชวนหลีเข่อไปด้วยกัน ไปกินข้าวด้วยกันสักมื้อ?”

แม้น้ำเสียงจะเหมือนถามไถ่ ทว่ากลับแฝงความเด็ดขาดจนไม่อาจปฏิเสธ

“ฉันว่างค่ะ เดี๋ยวถามหลีเข่อให้นะคะ” เซี่ยชิงหันไปถามหลีเข่อ “หัวหน้าถานชวนคนที่ทำคดีวันนี้ไปกินข้าว เธอไปไหม”

“ไปๆ ฉันไปด้วย” หลีเข่อตอบรับรัวเร็ว

เซี่ยชิงตอบกลับทางโทรศัพท์ “พวกเราไปด้วยกันค่ะ ที่ไหนเหรอคะ”

ถานอี้บอก “ร้านปิ้งย่างคราวก่อนเป็นไง”

เซี่ยชิงตกลง แล้ววางสาย

หลีเข่อเอ่ยขึ้น “ชิงชิง ฉันว่าหัวหน้าถานหล่อมากเลย ตอนกินข้าวฉันต้องหาจังหวะถามเขาให้ได้ว่ามีแฟนหรือยัง”

เซี่ยชิง “…” ยัยคนนี้เปลี่ยนใจไวจริงๆ เมื่อกี้ยังเพ้อถึงเซี่ยเฉินอยู่เลย ตอนนี้ลืมสนิทแล้ว

ถนนคนเดินฟู่หยาง ร้านปิ้งย่างเหล่าหวัง

ตอนที่เซี่ยชิงกับหลีเข่อไปถึง สมาชิกทีมหนึ่งก็มากันครบแล้ว บรรดาชายอกสามศอกต่างพากันทักทายสองสาวน้อยอย่างกระตือรือร้น

ถานอี้ไม่ใช่คนประเภทชอบเอาอกเอาใจใคร เพียงแค่พยักหน้าให้พวกเธอเท่านั้น

รูปร่างเขาจัดว่าสูงที่สุด มองเห็นเด่นชัดมาแต่ไกล เช่นเดียวกับเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว เสื้อท่อนบนเป็นเชิ้ตสีขาวเรียบๆ ส่วนท่อนล่างจับคู่กับกางเกงยีนขายาวสีฟ้าอ่อน

ดูเรียบง่ายและคล่องแคล่ว

หากมองข้ามแว่นตาขอบดำสุดเชยไป ก็จะสังเกตเห็นโครงหน้าอันไร้ที่ติของเขา ดวงตาดอกท้อที่ดูลุ่มลึกเล็กน้อย และริมฝีปากบางสีอ่อนที่แฝงความเย็นชา

นี่คือชายหนุ่มที่หน้าตาหล่อเหลาอย่างยิ่ง แต่เพื่อรักษาความน่าเกรงขามในฐานะตำรวจ จึงตัดผมสั้นเกรียนและสวมแว่นสายตาเลนส์ธรรมดาเอาไว้พรางตา

ต้องยอมรับว่าได้ผลดีเยี่ยมอย่างยิ่ง นอกจากจะเพิ่มความสมชายชาตรีแล้ว ยังเสริมกลิ่นอายแบบปัญญาชน (ข้าราชการรุ่นใหญ่) ขึ้นมาอีกหลายส่วน

เซี่ยชิงโบกมือทักทายทุกคน เดินตามหลังหลีเข่อเข้าไปใกล้

หลี่จี้กวักมือเรียก “ทางนี้ๆ เหลือที่ไว้ให้พวกเธอแล้ว รีบมานั่งสิ”

“ได้เลย ขอบใจนะจี๋เก๋อ” หลีเข่อวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้าไปนั่งลงข้างหลี่จี้

เซี่ยชิงนั่งข้างหลีเข่อ ด้านขวามือของเธอก็คือถานอี้

ฟู่ต๋าพูดขึ้น “คนครบแล้ว เอ็นเนื้อกับเอ็นแก้วย่างก็ยกมาเสิร์ฟแล้ว เริ่มกินกันเถอะ เอ็นเนื้อย่างหอมเกรียมกำลังดี รีบกินกันเถอะ เย็นแล้วจะไม่อร่อย เสี่ยวเซี่ยกินเยอะๆ นะ วันนี้เหนื่อยแย่เลย”

ตู้จุ่นขมวดคิ้ว “โธ่ หัวหน้าทีมครับ ทำบุญทำทานหน่อยเถอะ ขืนพูดต่ออีกสองสามประโยคพวกเราคงกินกันไม่ลงแล้ว”

“ดูแกเข้าสิ ช่างขวัญอ่อนจริง ฮ่าๆ…” ฟู่ต๋าหัวเราะลั่น “ในสายตาฉันนะ ใครจะไปก็ช่าง แต่เสี่ยวเซี่ยของเราไม่มีทางไปแน่ ใครเคยพนันอะไรไว้ ถึงเวลาต้องยอมแพ้แล้วนะ”

ตู้จุ่นส่งยิ้มแหะๆ ให้เซี่ยชิง “เหมือนว่าจะไม่มีใครชนะพนันเลย ต้องขอโทษเสี่ยวเซี่ยของเราด้วยนะ”

เซี่ยชิงเคี้ยวเอ็นเนื้อย่างอย่างไม่รีบร้อน “พี่ตู้พูดแบบนี้ไม่ถูกนะคะ จะไม่มีผู้ชนะได้ยังไง ผู้ชนะก็คือฉันชัดๆ!”

“จริงด้วยแฮะ”

“พวกเรามองคนพลาดไปจริงๆ”

“ใครจะไปคิดล่ะ ขนาดผู้ชายอกสามศอกยังกลัวจนแทบแย่ ใครจะนึกว่าสาวน้อยบอบบางจะทำไหวจริงๆ”

“ใช่ๆ”

ทุกคนต่างเออออตามกัน

ฟู่ต๋าหันไปถามถานอี้ “หัวหน้าถานทายออกไหมครับว่าพวกเราพนันอะไรกัน”

ถานอี้ตอบ “พนันว่าเสี่ยวเซี่ยจะลาออกเมื่อไหร่”

ฟู่ต๋าบอก “ทายได้ตรงเป๊ะเลย”

ถานอี้ยิ้มบาง “เดาไม่ยากนี่”

“ไม่ยากเหรอครับ” ฟู่ต๋าจุดบุหรี่ขึ้นสูบ “หัวหน้าถานเพิ่งจะเคยเห็นเสี่ยวเซี่ยตรวจศพวันนี้เป็นครั้งแรกไม่ใช่เหรอ เสี่ยวเซี่ยไม่มีท่าทีหวาดกลัวหรือตื่นตระหนกให้เห็นเลยสักนิด คุณเดาถูกเป๊ะได้ยังไงกัน”