บทที่ 69ปิดคดี

ฟู่ต๋าเอ่ย “ก็ดีเหมือนกัน”

ทั้งสองเพิ่งเดินไปถึงหน้าประตู

หลิวอี้ปินก็โพล่งขึ้นมา “พวกคุณเอาอะไรมาคิดว่าผมเป็นคนฆ่ากู่ลี่เสียง”

ถานอี้เอ่ย “กู่ลี่เสียงกัดเนื้อคุณหลุดไปชิ้นหนึ่ง แล้วเขาก็เรียนเก่งกว่าคุณมาตลอด คุณโกรธจนแทบบ้า ย่อมอยากกำจัดเขาให้พ้นหูพ้นตาเป็นธรรมดา หลิวอี้ปิน อย่าหาว่าผมไม่ให้โอกาสคุณก็แล้วกัน”

จังหวะนั้นเอง หลี่จี้ก็เคาะประตูแล้วเปิดเข้ามา “หัวหน้าครับ หวังเค่อ…”

“ผมพูดแล้ว!” จู่ๆ หลิวอี้ปินก็ตะโกนลั่นขึ้นมา

หลิวอี้ปินยอมสารภาพว่า หลิวจื้อเสวียเข้มงวดกับเขามาก หากสอบไม่ได้ที่หนึ่งก็จะลงไม้ลงมือทุบตี

ทว่าไม่ว่าเขาจะพยายามอ่านหนังสือแค่ไหน ก็มักจะถูกไอ้บ้านนอกคอกนาอย่างกู่ลี่เสียงเหยียบหัวไว้ได้เสมอ

นานวันเข้า ความเกลียดชังที่เขามีต่อหลิวจื้อเสวียและกู่ลี่เสียงก็ฝังลึกเข้ากระดูกดำ

ในเมื่อเอาคืนหลิวจื้อเสวียไม่ได้ เขาก็หันมาลงกับกู่ลี่เสียงแทน

เขาอาศัยบารมีที่มีพ่อเป็นหัวหน้าฝ่ายปกครอง ชักจูงคนทั้งห้องพักให้ร่วมมือกันแบนกู่ลี่เสียง ทั้งฉี่ใส่แก้วน้ำ เอาน้ำราดผ้าห่ม ไม่ยอมให้กู่ลี่เสียงอ่านหนังสือในห้อง…

แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น เขาก็ยังสอบสู้กู่ลี่เสียงไม่ได้อยู่ดี สอบปลายภาคเมื่อเดือนก่อน เขาก็ยังแพ้ไปสิบกว่าคะแนน จนโดนพ่อแท้ๆ ซ้อมสั่งสอนไปยกใหญ่

ดังนั้น พอเปิดเทอม สิ่งแรกที่เขาทำก็คือเพิ่มระดับการกลั่นแกล้งทรมานกู่ลี่เสียงให้หนักข้อขึ้น

ในวันเกิดเหตุ หลังเลิกเรียนคาบทบทวนหนังสือช่วงค่ำ เขาอ้างว่าจะคุยกับกู่ลี่เสียงดีๆ แล้วลวงอีกฝ่ายไปที่ข้างอาคารเรียนเก่าหลังโรงเรียนซึ่งกำลังรอการรื้อถอน ก่อนจะรวมหัวกับพวกพ้องรุมทำร้าย

หลิวอี้ปินเคยค้นหาข้อมูลมาบ้าง เขารู้ว่าต้องตีตรงไหนถึงจะไม่ทำให้ทางโรงเรียนสังเกตเห็น บนใบหน้าของกู่ลี่เสียงจึงไม่มีรอยแผล

แต่กระต่ายจนตรอกย่อมยอมกัดคนเป็นธรรมดา

กู่ลี่เสียงก็คือกระต่ายตัวนั้น เขากัดเนื้อตรงข้อมือของหลิวอี้ปินหลุดออกมาเป็นก้อนใหญ่

ตอนนั้นหลิวอี้ปินสติแตกทันที เขาสั่งให้คนอื่นช่วยกันกดตัวกู่ลี่เสียงไว้ แล้วหยิบก้อนปูนซีเมนต์ขนาดใหญ่ทุบลงไป…

…

เซี่ยชิงเพิ่งกลับมาถึงหอพัก หลีเข่อก็วิ่งโร่เข้ามา “ชิงชิง ชิงชิง ปิดคดีได้แล้วนะ”

เซี่ยชิงไม่ได้แปลกใจเลยสักนิด เธอยื่นกล้วยหอมให้หลีเข่อลูกหนึ่ง “เป็นเพื่อนร่วมชั้นของเขาจริงๆ สินะ”

หลีเข่อปอกเปลือกกล้วย “หัวหน้าถานสุดยอดไปเลย ไม่ต้องเสียเวลาคลำทางแม้แต่น้อย ฆาตกรก็คือเพื่อนร่วมชั้นของเขานั่นแหละ โหดเหี้ยมเกินไปแล้ว ช่างเหมือนสัตว์เดรัจฉานไม่มีผิด! ไม่สิ ไม่ถูกต้อง พูดว่าพวกมันเป็นสัตว์เดรัจฉานยังเป็นการดูถูกเดรัจฉานไปด้วยซ้ำ”

แม้จะคาดเดาเอาไว้บ้างแล้ว แต่ใจของเซี่ยชิงก็ยังคงดิ่งวูบ “อยู่ชั้นไหน ตัวการหลักบรรลุนิติภาวะหรือยัง”

หลีเข่อกัดกล้วยคำใหญ่เหมือนกำลังขบเคี้ยวศัตรูคู่อาฆาต “บรรลุแล้ว โชคดีจริงๆ ที่บรรลุนิติภาวะแล้ว โคตรโชคดีเลย! ฉันจะบอกเธอนะ ผู้ตายเนี่ยเรียนเก่งเป็นพิเศษ…”

เธอเล่าเรื่องราวของกู่ลี่เสียงออกมาเป็นชุด

แม้จะอยู่ในโลกนิยาย แต่เซี่ยชิงก็ยังอดรู้สึกสะเทือนใจกับการสูญเสียเด็กที่ยอดเยี่ยมคนหนึ่งไปไม่ได้

เธอเงียบไปครู่ใหญ่ก่อนจะเอ่ยขึ้น “ยังโชคดีที่บทลงโทษในยุคนี้หนักหน่วงพอ เขาคงหนีโทษตายไม่พ้นหรอก”

“กริ๊งๆ…” เสียงมือถือรุ่นอิฐดังขึ้น

เซี่ยชิงล้วงมันออกมาจากกระเป๋า กดรับสายแล้วถาม “พี่ใหญ่ พี่ไม่เป็นไรใช่ไหม”

เซี่ยเฉินเอ่ย “ไม่เป็นไร ยังดีที่พี่วิ่งเร็ว เธอเป็นยังไงบ้างล่ะ”

เซี่ยชิงเอ่ย “วางใจเถอะค่ะ ฉันเป็นแพทย์นิติเวชนะ”

“งั้นก็ดีแล้ว” เซี่ยเฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ “ชิงชิง หรือว่าเธอจะไม่ทำแล้วดีไหม มันน่ากลัวเกินไปนะ”

เซี่ยชิ่งเอ่ย “พี่ใหญ่ ผู้ตายเป็นเด็กผู้ชายที่ทั้งนิสัยดีแล้วก็เรียนเก่ง ระดับหัวกะทิเลยนะ แต่เพียงเพราะความอิจฉาริษยา คนที่ได้ที่สองของห้องถึงกับฆ่าเขา”

เซี่ยเฉินเอ่ย “พวกเธอจับคนร้ายได้แล้วเหรอ”

เซี่ยชิ่งเอ่ย “จับได้แล้วค่ะ”

“พ่อ คนร้ายถูกจับได้แล้วครับ” เซี่ยเฉินหันไปพูดกับคนที่อยู่ทางนั้น แล้วเอ่ยต่อ “เอาเถอะ พี่เข้าใจความหมายของเธอแล้ว เอาเป็นว่าเจอกันวันอังคารนะ”

พอกดวางสาย หลีเข่อก็แย่งโทรศัพท์ไปดูทันที “เธอซื้อมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย”