บทที่ 68จับกุมในห้องเรียน

ถานอี้เอ่ยขึ้น “คุณครูครับ ตอนนี้เกิดคดีฆาตกรรมขึ้นแล้ว หากคุณยังปิดบังความจริง จะถือว่าเข้าข่ายให้ความช่วยเหลือผู้กระทำผิดนะครับ”

“นี่มัน…” ครูหญิงหน้าซีดเผือด เธออึกอักก่อนจะตอบ “ลูกชายของเขาเป็นคนมาลาป่วยให้จริงๆ ค่ะ ตอนนั้นฉันอยู่พอดี เพราะเด็กคนนั้นเรียนดี ครูประจำชั้นห้องแปดเลยให้ความสำคัญและซักถามค่อนข้างละเอียด”

“รบกวนคุณช่วยนำทางด้วยครับ” ถานอี้ผายมือเชื้อเชิญ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องพักครูรวม

ครูหญิงเหลือบมองหัวหน้าฝ่ายปกครองอีกครั้ง แต่สุดท้ายก็ยอมเดินตามไป

ชั้น ม.6 อยู่ชั้นบนสุด คนกลุ่มหนึ่งเดินตามระเบียงทางเดินไปยังห้องเรียนท้ายสุด

ถานอี้ส่งสัญญาณให้หลิวเฟิงกับตู้จุ่นไปเฝ้าที่ประตูด้านหลังห้องเรียน

ฟู่ต๋าเคาะประตูแล้วผลักเปิดออกทันที

ครูชายที่กำลังสอนวิชาคณิตศาสตร์ขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ “นักเรียนกำลังเรียนกันอยู่ครับ มีธุระอะไรหรือเปล่า”

ฟู่ต๋าถาม “ในนี้มีคนชื่อหลิวอี้ปินไหม”

เงาร่างหนึ่งพลันพุ่งพรวดออกไปทางประตูด้านหลัง ทว่าถูกหลิวเฟิงกับตู้จุ่นที่ดักซุ่มอยู่ตรงนั้นรวบตัวไว้ได้ทันที

ถานอี้ก้าวเข้ามาในห้อง ยืนอยู่บนโต๊ะครูหน้าชั้น สายตากวาดมองตั้งแต่ด้านหน้าไปจนถึงด้านหลัง ก่อนจะหันไปสั่งหลี่จี้กับหลีเข่อ “คนนั้น คนนั้น แล้วก็คนนั้น คุมตัวไปให้หมด ใครมีส่วนเกี่ยวข้องอีก สารภาพผิดด้วยตัวเองจะได้รับการพิจารณาลดหย่อนโทษ”

ภายในห้องเรียนเงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มหล่น

ผ่านไปครู่ใหญ่ ครูผู้ชายคนหนึ่งจึงเอ่ยถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ “ตกลงว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ครับ”

ถานอี้หยิบรูปถ่ายออกมาหนึ่งใบ “ค่อนข้างน่ากลัวนะครับ ระวังตกใจด้วย”

“ครับ” ครูชายมองไปที่ภาพ “อ๊าก!” เขาอุทานด้วยความตกใจ พลางถอยหลังกรูดไปหลายก้าว “นี่…นี่มันใครกันครับเนี่ย”

ถานอี้เอ่ย “คุณลองดูอีกที ใช่กู่ลี่เสียงหัวหน้าห้องแปดไหม”

“หา” ครูชายยังไม่หายตระหนก “เป็นไปไม่ได้หรอกมั้งครับ แต่ว่า…” เขาขยับเข้าไปใกล้ ฝืนทนมองอีกรอบ “เสื้อผ้าเหมือนจะเป็นของเขา เด็กคนนั้นฐานะทางบ้านไม่ดี มักจะใส่ชุดนี้อยู่บ่อยๆ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ ฮือ…”

เขาเริ่มสะอื้น น้ำตาหยดแหมะลงมาเป็นสาย “เด็กดีขนาดนั้น ทำไมถึงต้องมาตายด้วยล่ะครับเนี่ย”

“ขอแสดงความเสียใจด้วยครับ” ถานอี้ก้าวลงจากแท่นบรรยาย สายตาเฉียบคมจ้องเขม็งไปที่หลิวจื้อเสวีย “คุณไปกับพวกเราสักรอบเถอะ”

หลิวจื้อเสวียร้องโวยวาย “หัวหน้าถาน ผมไม่รู้อะไรเลยจริงๆ นะครับ ไม่รู้เรื่องเลยจริงๆ!”

ถานอี้หลุบตามองเขา “ตอนนี้ผมก็ยังไม่รู้อะไรเหมือนกัน รู้แค่ว่าคุณมีเจตนาปกป้องลูกชายตัวเอง เชิญตามพวกเรากลับไปรับการสอบสวนเถอะครับ”

กลุ่มผู้ต้องสงสัยถูกคุมตัวกลับมาที่สำนักงานตำรวจ ถานอี้สั่งแยกสอบปากคำทีละคน

ถานอี้กับฟู่ต๋าร่วมกันสอบปากคำหลิวอี้ปิน

หลิวอี้ปินสวมแว่นสายตาสั้นหนาเตอะ รูปร่างผอมแห้ง ไม่เหมือนพ่อของเขาเลยสักนิด บริเวณข้อมือขวาตรงที่ใส่กุญแจมือมีรอยแผลที่พันผ้ากอซเอาไว้

เขานั่งเงียบๆ อยู่บนม้านั่ง ไม่ว่าถานอี้จะถามอะไรก็ไม่ยอมปริปากพูดเลยสักคำ

ถานอี้จุดบุหรี่สูบ พลางมองหลิวอี้ปินอย่างใจเย็น

กลิ่นควันยาสูบส่งผลกระทบต่อหลิวอี้ปิน เขาเงยหน้าขึ้น ชำเลืองมองถานอี้แวบหนึ่งอย่างรวดเร็ว

ฟู่ต๋าเอ่ยขึ้น “ถ้านายไม่พูด คนอื่นก็พูดอยู่ดี พอคนอื่นสารภาพหมด โอกาสที่จะได้รับการลดหย่อนผ่อนโทษของนายก็ไม่เหลือแล้ว รู้ตัวไหม”

“หึ” หลิวอี้ปินแค่นหัวเราะอย่างเหยียดหยาม

ฟู่ต๋าพูดต่อ “นายคิดว่าพวกนั้นมีน้ำใจรักพวกพ้องนักหนาใช่ไหมล่ะ แต่นายอย่าลืมสิ คนที่ฆ่ากู่ลี่เสียงคือนาย ไม่ใช่พวกเขา ทำไมพวกเขาต้องมาพลอยติดร่างแหไปกับนายด้วย เพียงเพราะพ่อนายมีตำแหน่งเป็นหัวหน้าฝ่ายปกครองงั้นเหรอ นายต้องเข้าใจนะว่าพอเกิดเรื่องนี้ขึ้นมา พ่อนายจะยังได้ทำงานเป็นหัวหน้าฝ่ายต่ออยู่หรือเปล่ายังไม่รู้เลย แล้วอีกอย่าง นายอายุเต็มสิบแปดปีแล้ว ส่วนพวกนั้นยังเป็นผู้เยาว์กันอยู่เลย แล้วทำไมพวกเขาจะต้องยอมมาจมปลักตายไปพร้อมกับนายด้วยล่ะ”

สีหน้าของหลิวอี้ปินเปลี่ยนไปทันที เขาอ้าปากพะงาบๆ แล้วก็หุบลงอีกครั้ง

ถานอี้ลุกขึ้นยืน “ช่างเถอะ พวกเราก็แค่รอฟังผลการสอบปากคำจากคนอื่นก็พอ”