บทที่ 67เบาะแสที่โรงเรียนมัธยมสอง

เจิ้งเหวินซินพยักหน้า พลางมองเซี่ยชิงอย่างรู้สึกเกรงใจ

“ไม่เป็นไรค่ะ นั่งพักผ่อนสบายๆ เถอะค่ะ” เซี่ยชิงบอก “อาจารย์คะ ซือหมู่ตรวจพบสารก่อภูมิแพ้หรือยังคะ”

เฉาไห่เซิงส่ายหน้า “ตอนนี้ยังไม่รู้แน่ชัดเลย”

เซี่ยชิงแนะนำ “ที่นี่เปิดหน้าต่างไว้ อากาศมีฝุ่นละอองสารพัดปนอยู่ ไม่ค่อยดีต่อระบบทางเดินหายใจเลยค่ะ พออาการทุเลาลงแล้ว ซือหมู่น่าจะสวมหน้ากากอนามัยเป็นประจำนะคะ จะได้ช่วยกรองสารก่อภูมิแพ้ที่อาจปะปนอยู่”

เฉาไห่เซิงตาเป็นประกาย “ความคิดเข้าท่าแฮะ”

เซี่ยชิงกล่าวเสริม “แต่หน้ากากอนามัยทางการแพทย์ที่มีตอนนี้คุณภาพยังไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ถ้าเป็นไปได้ใช้ของอเมริกาจะดีที่สุดค่ะ หากในประเทศไม่มี อาจารย์ลองฝากคนไปสืบดูตามเมืองใหญ่ๆ ดูนะคะ”

เฉาไห่เซิงพยักหน้าหงึกๆ

ในห้องผู้ป่วยมีคนเยอะ เจิ้งเหวินซินเริ่มหายใจติดขัด

เซี่ยชิงเห็นว่าไม่ควรรบกวนนาน จึงล้วงซองอั่งเปาออกมาจากกระเป๋า “อาจารย์คะ เงินเดือนหนูใกล้จะออกแล้ว นี่เป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากหนู อาจารย์ช่วยรับไว้ด้วยนะคะ”

เฉาไห่เซิงปั้นหน้าดุเตรียมจะปฏิเสธ

“อาจารย์คะ นี่เป็นธรรมเนียมนะ ถ้าอาจารย์ไม่รับจะดูแล้งน้ำใจเกินไปแล้วค่ะ” เซี่ยชิงหมุนตัวเตรียมก้าวขา “ซือหมู่พักผ่อนมากๆ นะคะ อาจารย์คะ พรุ่งนี้เจอกันค่ะ”

ประตูห้องปิดลง

เฉาไห่เซิงแกะซองอั่งเปาออก พบธนบัตรข้างในห้าร้อยหยวน

เจิ้งเหวินซินเห็นถนัดตาก็ตกใจระคนประหลาดใจ “ทำไมให้เยอะขนาดนี้ล่ะ”

เฉาไห่เซิงส่ายหัว “เด็กคนนี้รู้ความจริงๆ อันที่จริงฉันยังไม่ได้สอนอะไรเขาเลยแท้ๆ”

…

ในเวลาเดียวกัน ถานอี้พาลูกทีมมาถึงโรงเรียนมัธยมอันไห่แห่งที่สอง ซึ่งเป็นโรงเรียนแห่งที่สองที่พวกเขามาสืบสวน โดยตั้งอยู่ห่างจากแม่น้ำชิงเจียงไปเพียงกิโลเมตรเศษๆ

อาจารย์ใหญ่ไม่อยู่ หลิวจื้อเสวียซึ่งเป็นหัวหน้าฝ่ายปกครองจึงออกมาต้อนรับพวกเขา

ฟู่ต๋าแจ้งจุดประสงค์การมาสืบคดี

หลิวจื้อเสวียพอได้ยินว่ามีคนตายก็ตื่นตระหนกขึ้นมาทันที “พวกคุณเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าครับ แม้โรงเรียนมัธยมสองของเราจะมีอัตราการสอบเข้ามหาวิทยาลัยเทียบมัธยมหนึ่งไม่ได้ แต่ในอันไห่ก็ถือว่าติดอันดับต้นๆ นักเรียนส่วนใหญ่ขยันขันแข็งและรักความก้าวหน้าทั้งนั้น เพราะมันเกี่ยวกับอนาคต…”

ถานอี้ตัดบทคำพูดไร้สาระของเขาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “การก่ออาชญากรรมไม่ได้เกี่ยวอะไรกับอัตราการสอบเข้า รบกวนอาจารย์ให้ความร่วมมือด้วยครับ”

“อ้อ…ครับ…” สีหน้าของหลิวจื้อเสวียดูไม่สู้ดีนัก เม็ดเหงื่อเริ่มผุดซึมบนหน้าผาก “เด็กๆ กำลังเรียนกันอยู่ พอเสียงกริ่งดัง ผมจะพาพวกคุณไปสอบถามครูประจำชั้นแต่ละห้องนะครับ”

ถานอี้คร้านจะเสียเวลากับเขา จึงเดินเลี่ยงแล้วสาวเท้าตรงไปยังห้องพักครูทันที

“เดี๋ยวสิครับ หัวหน้าถาน ทำไมคุณถึงไม่ผ่อนปรนเอาเสียเลยล่ะครับ” หลิวจื้อเสวียรีบสาวเท้าตามมา

ถานอี้กล่าว “ถ้าคุณยังขวางอีก ผมคงต้องสงสัยแล้วว่าคุณกำลังปกป้องคนร้ายอยู่หรือเปล่า”

หลิวจื้อเสวียปาดเหงื่อ “จะทำอย่างนั้นได้ยังไงล่ะครับ พวกเราทำงานด้านการศึกษาจะไม่รู้กฎหมายได้ยังไง”

ทุกคนเดินเข้ามาในห้องพักครู

ครูหลายคนที่กำลังเตรียมการสอนอยู่มองกลุ่มตำรวจนอกเครื่องแบบที่ก้าวเข้ามาด้วยความประหลาดใจ

ฟู่ต๋าเอ่ยถาม “คุณครูทุกท่านครับ มีนักเรียนห้องไหนที่จู่ๆ ก็ลากะทันหันบ้างไหมครับ ช่วงประมาณสามถึงห้าวันก่อนหน้านี้”

ครูคนหนึ่งบอก “พวกเราไม่ใช่ครูประจำชั้นน่ะค่ะ เลยไม่ได้สังเกตเรื่องนี้เลย”

หลิวจื้อเสวียรีบสำทับทันที “เห็นไหมล่ะครับ เรารอให้หมดคาบก่อนเถอะ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวจะแตกตื่นกันเปล่าๆ”

เขายังพูดไม่ทันขาดคำ ครูหญิงคนหนึ่งก็สะบัดมือที่เพิ่งล้างน้ำพลางเดินเข้ามา “หัวหน้าห้องแปดลาหยุดไปเมื่อหลายวันก่อนน่ะค่ะ ได้ยินว่าแม่ป่วย เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอคะ”

ถานอี้ถาม “รู้ไหมครับว่าใครเป็นคนมาลาแทนเขา”

ครูหญิงถามกลับ “คุณรู้ได้ยังไงคะว่ามีคนอื่นมาลาแทนเขา”

ฟู่ต๋าบอก “รบกวนคุณครูช่วยตอบคำถามของหัวหน้าพวกเราตรงๆ ด้วยครับ”

ครูหญิงเหลือบมองหลิวจื้อเสวียแวบหนึ่ง “ลูกของอาจารย์ฝ่ายปกครองเป็นคนมาลาให้ค่ะ”

หลิวจื้อเสวียเปลี่ยนสีหน้าทันควัน ตวาดลั่น “เธอพูดเพ้อเจ้อ!”

ครูหญิงสะดุ้งตัวโยนด้วยความตกใจ “งั้น…งั้นคง…ฉันคงจำผิดไปเองมั้งคะ”