บทที่ 66หนุ่มแน่นอนาคตไกล

ทั้งสองเดินคุยกันไปไม่นานก็มาถึงห้องเก็บศพ ช่วยกันยกศพเข้าไปในตู้แช่

เมื่อปิดประตูตู้ เฉาไห่เซิงก็ทอดถอนใจ “ได้ยินมาว่ายังไม่ถึงสามสิบเลย นับว่าหนุ่มแน่นและอนาคตไกลแท้ๆ”

เซี่ยชิงนึกย้อนดู ถานอี้น่าจะอายุยี่สิบแปดหรือยี่สิบเก้า แก่กว่าเธอกับเซี่ยจวินราวหกเจ็ดปี

เธอเอ่ย “ดูสุขุมมาก คล้ายพวกข้าราชการรุ่นใหญ่เลยค่ะ”

“ฮ่าๆ” เฉาไห่เซิงหัวเราะ “ยัยเด็กคนนี้นี่ ทำไมไปว่าเขาเป็นข้าราชการรุ่นใหญ่ได้ล่ะ”

“ฉันหมายถึงความสุขุมค่ะ ไม่ใช่เรื่องอายุ” เซี่ยชิงถอดเสื้อกาวน์สีขาวออกแล้วทิ้งลงถังขยะข้างๆ “อาจารย์คะ ฉันจะกลับไปเปลี่ยนชุดที่สำนักงานตำรวจ แล้วจะไปเยี่ยมอาจารย์ป้าหน่อยค่ะ”

เธอมาทำงานที่สำนักงานตำรวจได้เกือบเดือนแล้ว แม้แต่เพื่อนร่วมงานในแผนกเดียวกันยังไปเยี่ยมที่โรงพยาบาล นับประสาอะไรกับพวกตนที่เป็นอาจารย์กับลูกศิษย์

“เอ่อ…” เฉาไห่เซิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “ก็ได้ เธอพักอยู่ห้อง 416 ชั้นสี่ ตึกผู้ป่วยใน”

สองอาจารย์ลูกศิษย์เรียกแท็กซี่ออกจากสถานประกอบพิธีศพ เฉาไห่เซิงแวะส่งเซี่ยชิงที่หน้าสำนักงานตำรวจ ก่อนจะนั่งรถต่อไปยังโรงพยาบาล

…

เดินอ้อมตึกผู้ป่วยนอกไป ด้านหลังก็คือตึกผู้ป่วยใน

เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เซี่ยชิงก็ถูกชายหนุ่มที่เดินสวนมาเอ่ยทัก

“น้องชิงชิง!” ฉินเจี๋ยสวมแว่นกันแดดเรย์แบนสุดทันสมัย สวมเสื้อสูทลำลองสีเขียวอ่อนคู่กับกางเกงสแล็กสีเบจ รอบเอวคาดเข็มขัดหนังยี่ห้อโกลด์ไลออน หัวเข็มขัดโดดเด่นสะดุดตา

เขารีบก้าวเข้ามาหาเซี่ยชิง “น้องชิงชิง ทำไมถึงมาโรงพยาบาลได้ล่ะ?”

เซี่ยชิงแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง “คุณคือ…”

ฉินเจี๋ยคนนี้คือคู่หมายของเจ้าของร่างเดิม หากไม่อยากพัวพันกับเขา ทางที่ดีควรตัดความสัมพันธ์ตั้งแต่ต้น

ฉินเจี๋ยมีท่าทางผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด “ผมชื่อฉินเจี๋ย จำผมไม่ได้เหรอ วันเกิดพี่ชายคุณผมยังไปอยู่เลยนะ”

“อ้อ… เริ่มคุ้นๆ แล้วค่ะ” เซี่ยชิงเอ่ย “แล้วพี่ฉินมาโรงพยาบาลมีธุระอะไรเหรอคะ?”

ฉินเจี๋ยตอบ “ปู่ผมไม่สบาย เลยมานอนพักที่โรงพยาบาลสักสองสามวัน แล้วคุณล่ะ?”

เซี่ยชิงยกกระเช้าผลไม้ในมือขึ้น “ภรรยาอาจารย์ป่วยน่ะค่ะ เลยมาเยี่ยม”

“ภรรยาอาจารย์?” ฉินเจี๋ยทำหน้าฉงน นึกไม่ออกว่าทำไมพนักงานรับแจ้งความสายด่วน 110 ถึงมีภรรยาอาจารย์ได้

“ฉันเป็นแพทย์นิติเวชค่ะ” เซี่ยชิงยกมุมปากยิ้มเจ้าเล่ห์ดั่งจิ้งจอกน้อย “ฉันจบจากภาควิชานิติเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยจิงหัว แต่ที่บ้านไม่เห็นด้วยที่ทำงานสายนี้ ฉันเลยจำเป็นต้องโกหกเพื่อความสบายใจ ขอโทษด้วยนะคะ!”

“แพทย์นิติเวช?!” ฉินเจี๋ยแข็งทื่อไปทันที เด็กสาวหน้าตาสะสวย รอยยิ้มสงบนิ่ง และแต่งตัวทะมัดทะแมงคนนี้เนี่ยนะจะเป็นแพทย์นิติเวช!

เซี่ยชิงตอบ “ใช่ค่ะ!”

ฉินเจี๋ยยืนอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยายามเค้นรอยยิ้มออกมาบนใบหน้าที่แข็งค้าง “เอ่อ… พอดีผมมีธุระน่ะ ขอตัวก่อนนะ เชิญคุณตามสบาย”

เซี่ยชิงนึกขำในใจ “พี่ฉินคะ แล้วคุณปู่ฉิน…”

ฉินเจี๋ยรีบสวนทันควัน “ปู่ผมกำลังจะออกจากโรงพยาบาลแล้วครับ ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก คุณไปทำธุระของคุณเถอะ”

ท่าทางแบบนี้แทบจะเป็นการออกปากไล่กลายๆ

เซี่ยชิงกล่าว “ได้ค่ะ ถ้ามีอะไรก็เรียกฉันได้นะ วิชาแพทย์ที่เรียนมาก็พอตัวอยู่เหมือนกัน”

“ฮะๆ…” ฉินเจี๋ยหัวเราะแห้งๆ “งั้นผมขอตัวก่อนนะ”

เซี่ยชิงทำภารกิจสำเร็จแล้ว เธอเดินขึ้นชั้นสี่ไปด้วยอารมณ์เบิกบานใจ

เฉาไห่เซิงเปิดประตูห้องพักผู้ป่วยให้เธอ

ภายในห้องมีเตียงคนไข้สามเตียง ทั้งผู้ป่วยและญาติที่มาเฝ้าไข้อยู่กันแน่นขนัด กลิ่นอับในห้องไม่ค่อยน่าอภิรมย์นัก

เฉาไห่เซิงแนะนำกับภรรยา “เหวินซิน นี่คือเสี่ยวเซี่ยที่ผมเล่าให้ฟังบ่อยๆ ไง เซี่ยชิงน่ะ”

เจิ้งเหวินซินจับมือเซี่ยชิงไว้ เธอหายใจหอบเหนื่อยพลางเอ่ยขึ้น “เป็นเด็กที่ดีจริงๆ นะ หน้าตาน่ารักเชียว”

ได้ยินมาว่าช่วงนี้อาการของเธอค่อนข้างทรุด เวลาจะเอนตัวนอนก็หายใจติดขัดจนต้องนั่งพิงหมอนเอาไว้ทั้งคืน แทบไม่ได้หลับได้นอน

ร่างกายของเธอซูบผอม สีหน้าก็ดูไม่สู้ดีนัก

เซี่ยชิงรีบกล่าว “อาจารย์ผู้หญิงชมเกินไปแล้วค่ะ คุณน้ายังหายใจลำบากอยู่ ไม่ต้องฝืนคุยกับหนูหรอกนะคะ”

เฉาไห่เซิงช่วยสำทับ “ใช่แล้วเหวินซิน เสี่ยวเซี่ยเป็นลูกศิษย์ผมเอง ไม่ใช่คนอื่นคนไกลที่ไหนหรอก”