บทที่ 65เบาะแสจากกระเพาะอาหาร

ลำดับต่อมา เซี่ยชิงเปิดกระเพาะอาหาร ด้านในไม่มีน้ำจากการจมน้ำ แทบจะว่างเปล่า ไม่พบเศษอาหารที่เป็นชิ้นเป็นอัน ทว่าขณะที่เธอกำลังจะวางมือ ช้อนก็ขูดเอาก้อนเนื้อเน่าเปื่อยเล็กๆ ก้อนหนึ่งที่ติดอยู่กับผนังกระเพาะอาหารออกมา

เธอใช้คีมคีบมันออกมา วางลงในถาดด้านข้างแล้วคลี่ออก “นี่เป็นเนื้อดิบชิ้นหนึ่งค่ะ ไม่เหมือนถูกมีดหั่น ดูเหมือนถูกกัดมากกว่า”

ถานอี้คาดเดา “ผู้ตายกัดคนร้าย คนร้ายก็เลยโกรธจนบันดาลโทสะแล้วลงมือฆ่าผู้ตายเหรอ”

“ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกันค่ะ” เซี่ยชิงพูดพลางทำความสะอาดเศษหนังศีรษะที่เหลืออยู่ เปิดกะโหลกศีรษะที่แตกละเอียดออก แล้วตักเนื้อสมองสีน้ำตาลเข้มปริมาณเล็กน้อยออกมาจากข้างใน

เธอเอ่ยขึ้น “กระดูกแตกแบบนี้ มักจะมีเนื้อสมองทะลักออกมาด้วย พอเนื้อสมองเกิดการสลายตัวของเซลล์ ปกติควรจะเป็นสีชมพูอ่อน สีแบบนี้แสดงว่าเป็นบาดแผลก่อนตาย เคยมีเลือดออกปริมาณมากค่ะ”

ถานอี้พอจะรู้เรื่องนี้อยู่บ้างจึงพยักหน้า เล็งกล้องไปที่กะโหลกศีรษะและเนื้อสมองแล้วกดชัตเตอร์ติดต่อกันสองภาพ

เซี่ยชิงวางช้อนลง “ตอนนี้ที่ยืนยันได้ก็คือ ผู้ตายอายุยังน้อย เสียชีวิตจากกะโหลกศีรษะแตกละเอียด และเสียชีวิตในเวลาอันสั้นค่ะ”

ถานอี้กล่าว “ต่อไปก็คือเรื่องระบุตัวตนของศพ ถ้าผู้ตายอายุยังน้อย สวมชุดกีฬา ก็อาจพิจารณาพวกเด็กนักเรียนมัธยมต้นหรือมัธยมปลาย แต่มีความเป็นไปได้สูงว่าจะเป็นนักเรียนมัธยมปลาย ผู้ตายน่าจะพักอยู่หอพัก คนลงมือก็น่าจะเป็นเพื่อนร่วมชั้น”

แม้จะยังไม่มีหลักฐานเพิ่มเติม แต่ข้อสันนิษฐานนี้ฟังดูสมเหตุสมผลทีเดียว

เซี่ยชิงพยักหน้าเห็นด้วยอยู่ในใจ พระรองคนนี้มีฝีมืออยู่จริงๆ เสียแค่แว่นตาเลนส์ธรรมดาที่ใส่อยู่นั่นดูเชยไปหน่อย

เธอตรวจดูเสื้อผ้าที่ตัดออกมาอีกรอบ แต่ก็ยังไม่พบอะไรเช่นเดิม

ตอนนั้นเองฟู่ต๋าก็เดินเข้ามาอีกครั้ง “หัวหน้าถาน สถานีตำรวจสาขาหลายแห่งส่งข้อมูลกลับมาแล้วครับ ภายในแปดวันนี้ พื้นที่รับผิดชอบของแต่ละสถานีได้รับแจ้งคนหายสามคดี แต่สองคดีเพศไม่ตรง ส่วนอีกคดีเสื้อผ้าไม่ตรง อายุเองก็ไม่ตรงครับ”

เสียงของเขาเพิ่งจะเงียบลง ประตูก็เปิดออกอีกครั้ง

เฉาไห่เซิงก้าวเข้ามาอย่างรีบร้อน เขาหยิบเสื้อกาวน์สีขาวลงมาจากที่แขวน พลางสวมพลางทักทายถานอี้ “ท่านนี้คงเป็นหัวหน้าถานสินะครับ ผมเฉาไห่เซิง พอดีที่บ้านมีเรื่องนิดหน่อยเลยมาช้าครับ”

ถานอี้เอ่ย “เข้าใจได้ครับ คนป่วยอาการเป็นยังไงบ้าง”

เฉาไห่เซิงตอบ “โรคเก่าน่ะครับ ไม่ได้หนักหนาอะไร นอนโรงพยาบาลอีกสองวันก็กลับบ้านได้แล้ว” เขามองไปยังผู้ตาย “ผ่าเสร็จแล้วเหรอครับ”

ถานอี้วางกล้องลง “หัวหน้าเฉาวางใจเถอะครับ เสี่ยวเซี่ยทำงานเก่งมาก งานตรงนี้ใกล้เสร็จเรียบร้อยแล้ว พวกเราจะไปตามหาตัวตนของศพกันต่อ”

ใบหน้าของเฉาไห่เซิงปรากฏรอยยิ้ม “ดีเลยครับ หัวหน้าถานไปจัดการงานเถอะ ทางนี้ผมกับเสี่ยวเซี่ยจะเก็บกวาดเอง”

“ได้ครับ เดี๋ยวเจอกันที่สำนักงาน” ถานอี้พยักหน้าน้อยๆ “หัวหน้าฟู่ พวกเราไปกันเถอะ”

ฟู่ต๋าไม่เข้าใจ “หัวหน้าถาน จะไปตามหาตัวตนของศพที่ไหนครับ ยังไม่มีเบาะแสอะไรเลยนะ”

ถานอี้กล่าว “เดี๋ยวระหว่างทางผมอธิบายให้ฟัง”

ทั้งสองคนเดินตามกันออกไป

เซี่ยชิงเอ่ย “อาจารย์คะ รีบออกไปเถอะค่ะ ข้างในนี้เหม็นมาก เดี๋ยวอาจารย์ยังต้องไปโรงพยาบาลอีกนะคะ”

“ได้” เฉาไห่เซิงไม่เกรงใจ “งั้นฉันไปรอเธอข้างนอกนะ”

เซี่ยชิงล้างทำความสะอาดร่างศพและเตียงผ่าชันสูตร จากนั้นใช้ด้ายเส้นหนาเย็บปิดส่วนที่ผ่าเปิดออกไว้หลวมๆ

เมื่อคลุมผ้าขาวเรียบร้อย เธอก็ยืดตัวตรงแล้วเอ่ยขึ้น “ไปสู่สุคตินะคะ พวกเราจะคืนความยุติธรรมให้คุณเอง”

จัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น เซี่ยชิงก็กรอกแบบฟอร์มชันสูตรศพจนเรียบร้อย แล้วเข็นร่างผู้ตายออกจากห้องไป

เฉาไห่เซิงเดินเข้ามาหา “เล่ามาซิ สรุปแล้วเป็นยังไงบ้าง”

เซี่ยชิงตอบ “ผู้ตายอายุไม่เกินยี่สิบปี สวมชุดกีฬา เสียชีวิตจากกะโหลกศีรษะแตกละเอียด ก่อนตายเคยถูกทำร้ายร่างกายค่ะ ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าผู้ตายเป็นใคร และยังไม่พบคนหายที่รูปพรรณตรงกัน หัวหน้าถานสันนิษฐานว่าเขาน่าจะเป็นนักเรียนมัธยมปลายที่อยู่หอพักค่ะ”

“ฉันเห็นด้วยกับข้อสันนิษฐานของเขานะ ถ้าคนร้ายบอกครูว่าที่บ้านผู้ตายมีธุระด่วนเลยกลับบ้านไป แล้วค่อยบอกพ่อแม่ของผู้ตายว่าผู้ตายติดธุระยังกลับบ้านไม่ได้ หรือไม่ก็บ้านของผู้ตายอาจจะอยู่ชนบท ก็จะไม่มีใครมาแจ้งความอยู่นานเลยล่ะ”