บทที่ 111 หร่านหร่านแผลงฤทธิ์

เดิมทีหนิงฉิงคิดว่า ในเมื่อเธออธิบายชัดเจนขนาดนี้ ฉินหร่านต้องยอมไปแน่

เธอสงสัยว่าตัวเองฟังผิด จึงค่อย ๆ เงยหน้ามองฉินหร่าน “แกว่าอะไรนะ?”

ฉินหร่านเลื่อนเก้าอี้ไปด้านหลัง กินแอปเปิลหมดแล้วก็โยนไม้จิ้มฟันลงถังขยะตามสบาย ก่อนย้ำอีกครั้ง “ฉัน ไม่ไป”