บทที่ 128 ลู่จ้าวอิ่งแทบคลั่ง—พ่อบ้านเฉิง

เมื่อได้ยินเสียง เฉิงจวิ้นเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงไร้ระลอกคลื่น “รู้จักหรือ?”

ละอองฝนหนาทึบ มองจากตรงนี้ ร่างของฉินหร่านเหมือนถูกม่านบางคลุมไว้

ลู่จ้าวอิ่งพยักหน้าแล้วส่ายหน้า เขาเปิดประตูรถ รู้สึกว่าสมองใกล้ระเบิด “ไม่รู้ แต่เหมือนหยางเฟยมาก”