บทที่ 129 บันทึกชื่อใน 129 เพียงตัวอักษรเดียว—หยาง

ในสายตาของพ่อบ้านเฉิง ฉินหร่านยังคงเป็นแค่เด็กมัธยมปลายคนหนึ่ง

คดีที่ผู้กองเฉียนกับพวกเฉิงมู่กำลังทำอยู่ตอนนี้เป็นคดีใหญ่ การให้เด็กมัธยมปลายเข้ามายุ่งเกี่ยวแบบนี้มันดูเล่นเป็นเด็กขายของเกินไปหน่อย

ลู่จ้าวอิ่งเลิกคิ้ว ยิ้มพลางพูดว่า "ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก เสี่ยวฉินหร่านเก่งมากนะ คุณอย่ามัวกังวลไปเรื่อยเลย"