บทที่ 150 ชั่วพริบตา เฉิงมู่รู้สึกราวกับทะลุมิติมา

เดิมทีลู่จ้าวอิ่งนั่งเอียงคอ เท้าแขนไว้กับที่พักแขน พลางส่งยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ

ครั้นได้ยินประโยคนี้ รอยยิ้มตรงมุมปากก็ชะงักไปเล็กน้อย เขาหรี่ตาลง "ไปกันหมดเลยเหรอ"

ปกติแล้วลู่จ้าวอิ่งก็ไม่ใช่คนจริงจังอะไรอยู่แล้ว