บทที่ 151 เขาก็แซ่เว่ยงั้นเหรอ

เว่ยหลินชะงักไปครู่หนึ่งอย่างเห็นได้ชัด เพราะไม่คิดว่าคนที่เปิดประตูออกมาจะเป็นผู้ชาย

เขาถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เงยหน้าดูเลขห้อง สองแปดหนึ่งเก้า ไม่ผิดแน่

“นายจำเลขห้องผิดหรือเปล่า” เว่ยหลินไพล่มือไว้ด้านหลัง พลางหันไปมองเว่ยจื่อหังที่ยืนอยู่ข้างๆ