บทที่ 171 ท่านผู้เฒ่าสวี ไม่พาฉันเล่นด้วยงั้นเหรอ !

ลู่จ้าวอิ่งพล่ามอยู่ข้างหูฉินหร่านตั้งนานสองนาน แต่อีกฝ่ายเพียงแคะหูแล้วตอบกลับมาคำเดียวว่า "อ๋อ"

ในใจเขารู้สึกปั่นป่วนจนบรรยายไม่ถูก

จำได้ว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนเขาเพิ่งพูดเรื่องจะหาอาจารย์ที่เก่งกว่านี้ให้ฉินหร่าน นึกย้อนกลับไปตอนนี้ ช่างโชคดีเหลือเกินที่ตอนนั้นไม่ได้ทำตัวปากเก่งอวดดี