บทที่ 100 วิถีคนชนชั้นสูง

เสียงแหลมสูงเสียดหูของผู้หญิงดังแว่วออกมา ทำให้เย่เกินขมวดคิ้วเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว

“คุณหนูรองตระกูลเฉิน น้องเย่ไม่ได้พักอยู่ในตัวเมือง กว่าจะเดินทางมาถึงก็ต้องใช้เวลาสักหน่อยสิครับ! รออีกนิดเถอะ ไม่แน่อาจจะใกล้ถึงแล้วก็ได้!”

“เหอะ! ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่หน้านายนะหลี่ซินหยวน ตระกูลเฉินของเราไม่มีทางพาคนไม่รู้กาลเทศะพรรค์นี้ไปด้วยหรอก!”

“แหม… พูดแบบนี้ก็ไม่ถูก วิชาควบคุมศพแม้จะไม่เลิศเลอในสายตาสังคมชั้นสูง แต่อย่างน้อยก็นับเป็นวิชาสืบทอดสายขาวที่ถูกต้องนะ! จะหาว่าไม่รู้กาลเทศะได้ยังไง?”

เสียงถกเถียงในห้องโถงยังคงดำเนินต่อไป เย่เกินพูดสวนขึ้นมาพลางก้าวเท้าเดินเข้าไปข้างใน

เขาไม่ได้เอ่ยทักทายตามมารยาทจอมปลอม สายตากวาดมองไปทั่วห้อง

ที่นี่เป็นห้องรับแขกสไตล์จีนโบราณอันโอ่อ่า มีเก้าอี้ไท่ซือสองตัวตั้งเด่นอยู่ตรงตำแหน่งประธานด้านในสุด ส่วนตำแหน่งอื่นๆ มีเก้าอี้ไท่ซือจัดวางเรียงรายหันหน้าเข้าหากัน

ตรงที่นั่งประธาน ชายชราวัยหกสิบกว่าปีกำลังนั่งคุยอะไรบางอย่างกับชายชราเคราแพะอีกคน ส่วนที่นั่งรอง หลี่ซินหยวนนั่งอยู่คนเดียวทางฝั่งซ้าย ขณะที่ฝั่งขวามีหญิงสาวและชายหนุ่มนั่งอยู่คู่กัน

หน้าตาของชายหญิงคู่นี้ละม้ายคล้ายเฉินเป่าจูถึงแปดส่วน ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นทายาทของตระกูลเฉิน

และด้านหลังของพวกเขา ยังมีชายหญิงอีกคู่หนึ่งยืนนิ่งอยู่

ในตอนนั้น หญิงสาวที่หน้าเหมือนเฉินเป่าจูกำลังพูดจาด้วยสีหน้าหงุดหงิด ทว่าพอได้ยินเย่เกินพูดแทรกขึ้นมา ทุกคนในห้องโถงก็หันขวับมามองเขาเป็นตาเดียว

“เย่เกิน! ในที่สุดนายก็มาถึงแล้ว! รีบมานั่งนี่เร็ว!”

พอเห็นเย่เกินมา หลี่ซินหยวนก็รีบลุกขึ้นจากที่นั่ง เดินตรงมาที่ประตูแล้วดึงแขนเย่เกินให้ไปนั่งทางฝั่งซ้าย

ตรงที่นั่งประธาน ชายชราทั้งสองคนพลันเงียบเสียงลงและจับจ้องมาที่เย่เกิน

“มาๆ นายมานั่งข้างฉันนี่…”

ท่าทีของหลี่ซินหยวนดูเกรงอกเกรงใจเป็นพิเศษ ทำให้หญิงสาวที่หน้าเหมือนเฉินเป่าจูยิ่งไม่พอใจขึ้นไปอีก

“คนตั้งเยอะแยะต้องมานั่งรอนายคนเดียว หนังหน้ายังหนาพอจะนั่งลงไปได้อีกเหรอ?”

“พวกคุณก็ไม่ต้องรอสิครับ! จะเปิดประชุมกันไปก่อนก็ว่าไปสิ! ผมแค่แวะมาช่วยพวกคุณขนศพเฉยๆ ไม่ใช่คนสำคัญอะไรสักหน่อย!”

สำหรับคนไร้มารยาท เย่เกินไม่เคยคิดจะรักษามารยาทด้วยอยู่แล้ว

พอเขาตอกกลับไปแบบนั้น หญิงสาวที่คงคุ้นชินกับการมีคนคอยประจบเอาใจก็ชักสีหน้าโกรธจัดขึ้นมาทันที

“แก! ไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ! ตระกูลเฉินไม่ต้อนรับตัวซวยอย่างแก!”

“คงไม่ได้หรอกครับ… ผมมารับศพคุณเฉินเป่าจู ไม่ได้มารับศพคุณ จะรีบร้อนไปทำไม?”

เย่เกินไม่สนใจ จูงมือหลีซีเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งซ้ายอย่างผ่าเผย ใบหน้าของหญิงสาวแดงก่ำด้วยความโกรธ

“แก แก! แก… พ่อบ้าน! ไปตามรปภ.มา ลากไอ้ตัวซวยนี่ออกไปเดี๋ยวนี้!”

เมื่อเห็นว่าห้องโถงกำลังจะกลายเป็นลานวิวาท ชายชราตรงที่นั่งประธานก็ทนดูต่อไปไม่ไหว

“พอได้แล้ว! เป่าเหลียน! ปกติปู่สั่งสอนเรื่องมารยาทการต้อนรับแขกไว้ยังไง!”

ชายชราตบโต๊ะเสียงดังฉาด เปลวเพลิงโทสะที่เพิ่งลุกโชนของเฉินเป่าเหลียนพลันมอดดับลงในพริบตา เธอทำหน้ามุ่ยอย่างไม่สบอารมณ์

“แต่คุณปู่คะ เขาไร้มารยาทเกินไปแล้ว อีกอย่าง คนคุมศพพรรค์นี้มีสิทธิ์อะไรมานั่งร่วมโต๊ะกับพวกเรา? คนของตระกูลจู้โหยวกับตระกูลกู่แม้วยังต้องยืนอยู่ข้างหลังเลย แล้วทำไมเขาถึงได้นั่งล่ะคะ!”

“เพราะเขาเป็นเพื่อนของฉัน หลี่ซินหยวน ไม่ใช่คนรับใช้ของตระกูลเฉิน!”

อาจเป็นเพราะคำพูดของเฉินเป่าเหลียนระคายหูเกินไป หลี่ซินหยวนจึงสวนกลับไปฉาดใหญ่ คราวนี้มุมปากของหญิงสาวกระตุกเบาๆ สุดท้ายก็จำต้องเงียบปากไป

บรรยากาศในห้องรับแขกเริ่มตกอยู่ในความเงียบงัน

ชายชราไว้เคราแพะอีกคนที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งประธานเม้มปาก ก่อนจะยิ้มแย้มช่วยคลี่คลายสถานการณ์

“เอาละๆ! เรื่องแค่นี้มีอะไรให้ต้องเถียงกัน? น้องชายแซ่เย่คนนี้ไม่ใช่ผู้ควบคุมศพธรรมดานะ หากจะนับรุ่นกันจริงๆ เผลอๆ อาจจะรุ่นเดียวกับฉันด้วยซ้ำ!”

“เหอะ! แค่คนคุมศพ จะมีความสามารถสักแค่ไหนกันเชียว!”

เฉินเป่าเหลียนยังคงพึมพำอย่างไม่ยอมรับ

“เทียบกับอิทธิพลและเงินทองของตระกูลเฉินแล้ว เขามีสิทธิ์อะไรมานั่งตรงนี้?”

“เธอจะไปรู้อะไร? สมัยก่อนหากจะเชิญผู้ควบคุมศพมาช่วยงาน ต้องตั้งโต๊ะจัดเลี้ยงสามวันสามคืน ประกาศให้เพื่อนบ้านละแวกนั้นรู้ รอจนผู้ควบคุมศพพยักหน้าตอบตกลง ถึงจะถือว่าเสร็จสิ้นพิธีเชิญ

แถมเวลาผู้ควบคุมศพจะทำงานยังต้องเลือกคนด้วย คนที่ชะตาไม่สมพงษ์ก็ไม่คุม อารมณ์ไม่ดีก็ไม่คุม วันออกเดินทางสภาพอากาศไม่ดีก็ไม่คุม

เธอดูนี่สิ คนระดับนี้ เธอยังจะไปพูดเรื่องกฎเกณฑ์เรื่องสิทธิ์อะไรกับพวกเขาอีกเหรอ?”

เมื่อเห็นว่าเฉินเป่าเหลียนยังดื้อดึง ชายชราเคราแพะจึงสั่งสอนเข้าให้

เด็กสาวที่ได้รับการประคบประหงมตามใจมาตั้งแต่เด็กแบบนี้ จะไปมีประสบการณ์หรือมองการณ์ไกลอะไรได้

แล้วก็เป็นไปตามคาด พอโดนสั่งสอนจบ เฉินเป่าเหลียนก็ก้มหน้านิ่งไม่ปริปากพูดอีก ชายชราบนที่นั่งประธานส่ายหน้าไปมา

“เฮ้อ! ยัยเป่าเหลียนนี่ถูกฉันตามใจจนเสียนิสัยจริงๆ! น้องชายเย่ เย่เกินใช่ไหม? ตัวฉันเฉินเป่าเซิง ขอเป็นตัวแทนขอโทษเธอตรงนี้ก็แล้วกัน!”

พูดจบ เฉินเป่าเซิงก็ลุกขึ้นจากที่นั่งประธาน เตรียมจะประสานมือโค้งคำนับให้เย่เกิน

เย่เกินลุกขึ้นยืนแล้วรีบโบกมือปฏิเสธทันที

“เอ่อ อย่าเลยครับ! ผู้อาวุโสอย่างคุณจะมาไหว้ผมทำไมกัน?”

แม้ปากจะพูดจาถ่อมตน แต่ในใจของเย่เกินกลับมองทะลุปรุโปร่ง

เกิดมาสองชาติภพ มีหรือเขาจะไม่รู้ว่าเฉินเป่าเซิงกำลังเล่นละครตบตา?

ถ้าอยากจะขอโทษจริง ป่านนี้สั่งให้เฉินเป่าเหลียนหุบปากไปตั้งแต่แรกแล้ว! ที่มาเสแสร้งทำเป็นคนดีอยู่ตอนนี้ ก็แค่รักษาหน้าให้ชายชราเคราแพะที่นั่งข้างๆ เท่านั้นแหละ!

‘เหอะ… กฎเกณฑ์น่ารำคาญของพวกคนรวย!’

เย่เกินแอบค่อนขอดอยู่ในใจ แล้วก็เป็นไปตามคาด ทันทีที่เฉินเป่าเซิงได้ยินว่าเย่เกินไม่ติดใจเรื่องคำขอโทษ เขาก็ยืดตัวขึ้นตรงทันที

“น้องชายเย่นี่ใจกว้างจริงๆ! นายอาจจะมาสายไปหน่อยเลยยังไม่รู้สถานการณ์ ตอนนี้ที่นี่รวมยอดฝีมือในวงการไว้ไม่น้อยเลยทีเดียว!”

“คนในวงการเหรอครับ?”

เย่เกินกะพริบตาปริบๆ เฉินเป่าเซิงยิ้มแล้วกล่าว “เดี๋ยวฉันแนะนำให้รู้จักก็แล้วกัน!”

“คนที่นั่งอยู่ข้างๆ ฉันคือซินแสฮวงจุ้ยชื่อดังแห่งเมืองจิง หลินเทียนกัง!”

เขาผายมือไปทางหลินเทียนกังที่อยู่ข้างกาย หลินเทียนกังลูบเคราแพะของตัวเองพลางส่งยิ้มอย่างเป็นมิตรให้เย่เกิน

“พี่คุมศพ? ผมก็คือไอดี ‘ซินแสฮวงจุ้ยเมืองจิง’ คนนั้นไงล่ะ!”

“อ้าว! ที่แท้ก็คุณนี่เอง!”

เย่เกินถึงบางอ้อ มิน่าล่ะตาแก่คนนี้ถึงได้ออกโรงช่วยเขา ที่แท้ก็เป็นแฟนคลับเขานี่เอง

หลังจากทักทายกับหลินเทียนกังตามมารยาทแล้ว เฉินเป่าเซิงก็ชี้ไปทางเฉินเป่าเหลียนที่อยู่ฝั่งขวา “เป่าเหลียนคงไม่ต้องแนะนำแล้ว เธอเป็นน้องสาวคนที่สองของเป่าจู ส่วนคนที่นั่งเงียบๆ ข้างเธอนั่นคือน้องชายคนที่สามของเป่าจู ชื่อเป่าซิ่น!”

เฉินเป่าซิ่นที่ถูกเรียกชื่อลุกขึ้นยืนจากที่นั่ง แล้วส่งยิ้มอย่างขวยเขินให้เย่เกิน

ดูแล้วน่าจะมีมารยาทมากกว่าพี่สาวอย่างเฉินเป่าเหลียนเยอะทีเดียว

“ส่วนสองคนที่ยืนอยู่ข้างหลังพวกเขานั้น… ก็คือคนในวงการที่ฉันว่า คนที่เป็นผู้ชายคืออูจวิ้นเซิงจากตระกูลเวทจู้โหยว ส่วนผู้หญิงคือเหมียวหลิงเอ๋อร์จากสายหนอนกู่แถบเหมียวเจียง”

เขาชี้มือไปยังคนทั้งสองที่ยืนอยู่ อูจวิ้นเซิงและเหมียวหลิงเอ๋อร์พยักหน้าทักทายเย่เกินตามมารยาท

เมื่อฟังคำแนะนำจบ เย่เกินก็แอบเดาะลิ้นในใจ

‘มิน่าล่ะถึงได้กร่างนัก ที่แท้ก็พวกชนชั้นสูงนี่เอง!’

เย่เกินไม่พูดอะไรพลางมองไปยังเฉินเป่าเซิง ชายชราหลังจากอวดบารมีของตระกูลเสร็จสิ้นก็ดูภาคภูมิใจไม่น้อย

เขาโบกมือใหญ่ แสดงอำนาจของผู้นำตระกูลออกมาอย่างเต็มที่

“การไปรับศพเป่าจูในครั้งนี้ อย่างแรกคือหวังพึ่งพาความสามารถของพวกคุณทุกคน อยากให้ช่วยสืบหาตัวฆาตกรที่ฆ่าเป่าจู! อย่างที่สองก็เพื่อป้องกันไม่ให้คนที่ทำร้ายเป่าจูหันมาเล่นงานพวกเรา จึงต้องอาศัยการคุ้มครองจากทุกท่าน”

“เครื่องบินจะออกเดินทางในเช้าวันพรุ่งนี้ คนที่จะไปเบื้องต้นมีฉัน คุณหลิน เป่าเหลียน เป่าซิ่น แล้วก็คุณอูกับคุณหนูเหมียว”

“แต่ว่า เจ้าหนูตระกูลหลี่แนะนำนายมาอย่างหนักแน่น เที่ยวบินนี้ก็เลยจะหนีบนายไปด้วยอีกคน!”

เฉินเป่าเซิงชี้มาทางเย่เกินอย่างวางก้าม เย่เกินขมวดคิ้วมุ่นทันที

“เดี๋ยวก่อนครับ! ยังมีผู้ช่วยของผมอีกคน!”

ไม่ว่าเฉินเป่าเซิงจะเก๊กท่าแค่ไหนเย่เกินก็ไม่สน แต่ถ้าตั๋วเครื่องบินไม่มีที่นั่งของหลีซีล่ะก็ ยอมไม่ได้เด็ดขาด

“หือ? หมายความว่า แม่หนูน้อยที่อยู่ข้างๆ นายจะไปด้วยอย่างนั้นเหรอ?”

“ใช่ครับ! เธอเป็นผู้ช่วยของผม พวกเราทำงานเป็นทีม!”

“อย่างนี้นี่เอง…”

เฉินเป่าเซิงจ้องมองเย่เกินอยู่นาน ส่วนเย่เกินก็จ้องตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน

ผ่านไปพักใหญ่ ในที่สุดเขาก็ตอบตกลง "ก็ได้! แค่เพิ่มอีกที่นั่งเดียวเองนี่!"

"ถ้าไม่มีปัญหาอะไรแล้ว ก็เอาตามนี้!"

เฉินเป่าเซิงกวาดสายตามองทุกคนในห้องอีกรอบเพื่อหยั่งเชิง เมื่อเห็นว่าไม่มีใครคัดค้าน เขาก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

การประชุมที่ฉากหน้าดูสงบเรียบร้อย จึงปิดฉากลงอย่างรวดเร็วเพียงเท่านี้