บทที่ 99 รางวัลจากระบบ: ขี้ผึ้งสะกดศพและวิชาบงการศพ

“หึ่งๆ~”

แมลงวันนับไม่ถ้วนบินกรูออกมาจากปาก

พอกระอักเอาแมลงวันออกมาจนหมดในที่สุด เฉินเป่าจูก็สูดหายใจเข้าได้เฮือกหนึ่ง ทว่ากลับมีเสียง “แหวะ!” สำรอกออกมาอีกคำรบ

คราวนี้เป็นเลือดสดๆ ร้อนผ่าวที่พวยพุ่งออกจากปาก พร้อมกับเศษเนื้อเน่าเปื่อย

เศษเนื้อนั้นเริ่มกลายเป็นสีคล้ำ ทั้งยังพอมองเห็นตัวหนอนชอนไชอยู่ข้างใน

“อ้วก~”

“นี่…นี่มันของในท้องฉันเหรอ?”

เมื่อเห็นสิ่งปฏิกูลเกลื่อนพื้น เฉินเป่าจูก็กลั้นไม่อยู่ สำรอกออกมาอีกระลอก

เศษเนื้อและตัวหนอนทะลักออกจากปากเธอไม่หยุด จนท้ายที่สุดถึงขั้นมีชิ้นส่วนอวัยวะภายในปนออกมาด้วย!

ใบหน้าของเฉินเป่าจูซีดเผือดลงเรื่อยๆ จนกระทั่งหายใจไม่ออก เลือดสดๆ ทะลักออกจากปาก ก่อนที่เธอจะหมดสติล้มพับไปกลางไลฟ์!

เงียบกริบ! เงียบสงัดราวกับป่าช้า!

ไม่มีใครในห้องไลฟ์ส่งคอมเมนต์เลยแม้แต่คนเดียว

วินาทีนี้ ทุกคนต่างตกตะลึงกับภาพสยองขวัญตรงหน้า

เนิ่นนานกว่าจะมีคอมเมนต์แรกโผล่ขึ้นมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ

【เฉินซื่อจิวเวลรี: เรียกรถพยาบาล รีบตามหมอของสถานทูตมาด่วน! คุณหนูของเราห้ามเป็นอะไรเด็ดขาด!】

พอมีคนเปิดประเด็น คอมเมนต์อื่นๆ ก็ระเบิดตามมาเป็นพรวน

【กระบี่เดียวท่องยุทธภพ: เชี่ยเอ๊ย! พี่เป่าจูเป็นอะไรไปวะนั่น? ดูเหมือนโดนคุณไสยเล่นงานเลยว่ะ!】

【ซินแสฮวงจุ้ยเมืองจิง: ไม่ใช่คุณไสยธรรมดา แต่นี่คือวิชายาสั่งมนตร์ดำของประเทศไทย! คุณเฉินโดนทำของใส่เข้าแล้ว! แถมยังเป็นคุณไสยสายดำด้วย คนลงมือนี่จิตใจอำมหิตชะมัด!】

【พี่หวังข้างบ้าน: ตามดูพี่คุมศพมา ฉันเคยเห็นคนกลายเป็นผีดิบมาแล้ว ไม่นึกเลยว่าชาตินี้จะได้เห็นวิชาคุณไสยมนตร์ดำกะตาอีก!】

【นักพรตเดียวดาย: ดูท่าบ้านคนรวยก็ใช่ว่าจะมีแต่ความสุข มนตร์ดำสายนี้ต้องใช้ทั้งเส้นผม เล็บ และเลือดของคนโดน ขาดอย่างใดอย่างหนึ่งไม่ได้เลย… ตระกูลเฉิน… หึๆ…】

【แค่อยากขำ: เปิดโลกกูอีกแล้ว! ตามพี่คุมศพต่อไปเรื่อยๆ กูว่าถ้าเห็นใครกลายพันธุ์กูก็คงเชื่อสนิทใจละ!】

คอมเมนต์ยังคงไหลผ่านหน้าจออย่างต่อเนื่อง แต่เพียงไม่นาน หน้าจอก็ขึ้นว่าห้องไลฟ์ถูกสั่งระงับไปแล้ว

“สงสัยตระกูลเฉินคงออกหน้าสั่งให้โต่วอินปิดห้องไลฟ์ล่ะมั้ง? ไม่งั้นคงไม่ไวขนาดนี้หรอก”

ขณะที่มองดูหน้าจอสีดำมืด เสียงของระบบก็ดังขึ้นข้างหูของเย่เกิน

【ติ๊ง! ปิดจ็อบสำเร็จ!】

【มอบรางวัลให้โฮสต์: ขี้ผึ้งสะกดศพและวิชาบงการศพฉบับดั้งเดิมของสำนักควบคุมศพ!】

【ขี้ผึ้งสะกดศพฉบับดั้งเดิมของสำนักควบคุมศพ: ในอดีต สำนักควบคุมศพต้องบุกป่าฝ่าดงข้ามเขาลำเนาไพรเพื่อส่งศพกลับบ้านเกิด เพื่อให้มั่นใจว่าตลอดการเดินทางอันยาวนานศพจะไม่เน่าเปื่อยหรือผิดรูป จึงต้องใช้ขี้ผึ้งเคลือบศพที่ปรุงจากสมุนไพรสูตรลับทาชโลมไว้

เมื่อทาแล้ว ศพจะคงรูปเดิม ไม่บุบสลายง่าย】

【วิชาบงการศพฉบับดั้งเดิมของสำนักควบคุมศพ: แตกต่างจากวิชาควบคุมศพทั่วไป วิชาควบคุมศพทำได้เพียงสั่งให้ศพทำท่าทางง่ายๆ แต่วิชาบงการศพจะสามารถควบคุมให้ศพเคลื่อนไหวได้แนบเนียนไม่ต่างจากคนเป็น

ข้อควรระวัง: ผู้บงการศพต้องรวบรวมแก่นโลหิตไปวาดอักขระบงการศพที่จุดเทียนหลิง (กระหม่อม) ของศพ ระหว่างบงการศพจิตใจต้องแน่วแน่ไม่วอกแวก และต้องรักษาระยะห่างจากศพในพิกัดที่กำหนดจึงจะสัมฤทธิผล!】

สิ้นเสียงแจ้งเตือนยาวยืดของระบบ แววตาของเย่เกินก็ฉายประกายยินดี

เขาหันไปมองทางเบาะหลังของรถอู่หลิงหงกวง ข้างตะกร้าแบกศพมีกล่องไม้จันทน์หอมสีม่วงวางอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

คงเป็นขี้ผึ้งสะกดศพของสำนักควบคุมศพอย่างไม่ต้องสงสัย

ขณะเดียวกัน องค์ความรู้เกี่ยวกับวิชาบงการศพก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวราวกับคลื่นซัด หลังมึนงงไปพักใหญ่ จู่ๆ หน้าจอมือถือของเย่เกินก็สว่างวาบขึ้น

เป็นข้อความเชาซิ่นจากหลี่ซินหยวน

“พี่คุมศพ! คุณไม่ต้องไปซื้อตั๋วเครื่องบินแล้วนะ เมื่อกี้ตระกูลเฉินเพิ่งเช่าเหมาลำเครื่องบินเจ็ตส่วนตัว เตรียมจะบินไปประเทศไทยด้วยตัวเอง! ผมแนะนำคุณให้พวกเขาไปแล้ว เดี๋ยวคงมีคนแอดเชาซิ่นไป คอยดูมือถือไว้ด้วยล่ะ!”

“อ้าว? มีเรื่องดีขนาดนี้ด้วยเหรอ? รับทราบๆ!”

หลังจากตอบข้อความหลี่ซินหยวนไป ก็เป็นไปตามคาด ไม่นานนักก็มีผู้ใช้ชื่อ “เฉินซื่อจิวเวลรี” แอดเข้ามาหาเย่เกิน

เย่เกินไม่ได้คิดอะไรมาก กดรับเพื่อนทันที

อีกฝ่ายสุภาพมาก ทักทายด้วยถ้อยคำอ่อนน้อมถ่อมตนทันที

“ขอเรียนถามว่า ใช่คุณเย่เกิน ฮีโร่ที่ช่วยจับกุมฆาตกรหั่นศพของเมืองจิงหรือเปล่าครับ?”

“ใช่ครับ! ไม่ทราบว่าคุณคือ?”

“อ๋อ! ผมเป็นพ่อบ้านของตระกูลเฉินครับ คุณเรียกผมว่าพ่อบ้านเฉินก็ได้ คนที่เมนต์ในไลฟ์เมื่อกี้ก็คือผมเอง เสียมารยาทไปจริงๆ ครับ เป็นเพราะผมตาต่ำมองไม่เห็นยอดคนแท้ๆ!”

“ไม่หรอกครับ ปกติใครเห็นหน้าผมแวบแรกก็ไม่มีใครยิ้มออกทั้งนั้นแหละ ชินแล้วครับ ชินแล้ว”

“คุณเย่นี่อารมณ์ขันจังนะครับ ถ้าตอนนี้พอจะสะดวก รบกวนมาที่คฤหาสน์หมายเลขหนึ่งของเจียงหนานฝู่หน่อยได้ไหมครับ? นายท่านผู้เฒ่าเฉินกำลังเตรียมตัวจะบินไปรับร่างของคุณหนูที่ประเทศไทยด้วยตัวเอง

คุณชายหลี่เล่าสถานการณ์ทางฝั่งคุณให้ฟังแล้ว ถ้าเป็นไปได้ อยากให้เดินทางไปด้วยกันเลยน่ะครับ”

“อ๋อ ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง ไม่มีปัญหาครับ เดี๋ยวผมรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ!”

“ถ้าอย่างนั้น ผมจะรอต้อนรับอยู่ที่หน้าประตูทางเข้านะครับ!”

“เกรงใจไปแล้วครับ!”

หลังจากสนทนาพาทีตามมารยาทกับพ่อบ้านเฉินจบ เย่เกินก็หันไปมองหลีซีที่นั่งอยู่ข้างๆ

“หลีซีเอ๊ย เธอเคยเหาะขึ้นฟ้าไหม?”

“หา?! เหาะขึ้นฟ้าคืออะไรเหรอ?”

หลีซียังคงกอดมือถือเครื่องใหม่ เล่นเพลินอยู่ในโลกส่วนตัว เธอเอียงคอถามตาแป๋วด้วยความสงสัย

เย่เกินส่ายหัว

“ดูทรงแล้วคงไม่เคยแน่ๆ! ฉันเองก็ยังไม่เคยเหมือนกัน ทริปนี้ไม่แน่ว่าอาจจะได้ลองไปเปิดหูเปิดตาดูบ้าง!”

ท่ามกลางราตรีอันมืดมิด รถตู้อู่หลิงหงกวงแล่นมุ่งหน้าไปยังเจียงหนานฝู่

หนึ่งชั่วโมงต่อมา เย่เกินก็ขับรถมาถึงทางเข้าของเจียงหนานฝู่อีกครั้ง มองเห็นชายชราคนหนึ่งสวมชุดถังสภาพภูมิฐาน ยืนชะเง้อซ้ายแลขวาอยู่หน้าซุ้มประตูหมู่บ้านแต่ไกล

เย่เกินจอดรถเทียบข้างเขา แล้วชะโงกหน้าออกไปถาม

“ใช่…ใช่พ่อบ้านเฉินไหมครับ?”

“ใช่ครับ! ใช่แล้ว! คุณคือคุณเย่เกินใช่ไหมครับ?”

พ่อบ้านเฉินรีบสาวเท้าเข้ามาสองก้าว ทักทายเย่เกินด้วยท่าทีนอบน้อม

สมกับที่เป็นพ่อบ้านของตระกูลใหญ่ รู้จักวางตัวดีเยี่ยม พอเห็นเย่เกินขับรถตู้อู่หลิงหงกวงมา ความประหลาดใจในแววตาก็แวบขึ้นมาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะปรับเป็นรอยยิ้มแย้มต้อนรับ

“คุณเย่ เชิญตามผมมาเลยครับ!”

“ครับ!”

เย่เกินขานรับสบายๆ พ่อบ้านเฉินจึงสั่งให้รปภ. เปิดไม้กั้นทันที

จากนั้นเขาก็เดินนำทางไปข้างหน้าอย่างกระฉับกระเฉง

รปภ. หนุ่มในป้อมยามยืนอ้าปากค้างไปแล้ว เขาจำได้ขึ้นใจว่าคราวก่อนที่รถตู้คันนี้มา คุณชายหลี่เป็นคนเดินนำทางให้ ส่วนรอบนี้กลับเป็นคนของตระกูลเฉินมาเดินนำเอง

เชี่ยเอ๊ย ไอ้คนขับรถคันนี้มันเส้นใหญ่มาจากไหนกันแน่เนี่ย?!

ท่ามกลางสายตาทึ่งปนอิจฉาของรปภ. หนุ่ม รถยนต์ค่อยๆ แล่นเข้าสู่โซนคฤหาสน์หรูหราอลังการยิ่งกว่าเดิม

เมื่อเทียบกับพื้นหินกรวดลวดลายวิจิตรที่ปูอยู่ทั่วทุกแห่งหนแล้ว รถตู้อู่หลิงหงกวงคันนี้ดูขัดหูขัดตาพิลึก

ถึงอย่างนั้น เย่เกินก็ยังคงจอดรถไว้ในโซนคฤหาสน์อย่างไม่สะทกสะท้าน

หลังจากลงจากรถ โดยมีพ่อบ้านเฉินเดินนำ เย่เกินก็พาหลีซีมาหยุดอยู่หน้าเรือนสี่ประสานสไตล์จีนหลังใหญ่โตโอ่อ่าจนเกินบรรยาย

พ่อบ้านเฉินก้าวไปข้างหน้าเพื่อปลดล็อกประตูดิจิทัลของ ‘คฤหาสน์ตระกูลเฉิน’ ท่าทางของเขาดูนอบน้อมดั่งข้ารับใช้ในวังโบราณไม่มีผิด

“คุณเย่ เชิญด้านในครับ นายท่านกับคุณชายหลี่รอท่านอยู่นานแล้ว!”

“อืม!”

เย่เกินก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไปอย่างสบายอารมณ์ ไม่สนธรรมเนียมพิธีรีตองใดๆ ทั้งสิ้น พลางเดินดุ่มๆ ตรงเข้าสู่ลานเรือนทันที

ทว่า ยังไม่ทันได้ก้าวเข้าห้องโถง ก็มีเสียงแหลมสูงเอะอะโวยวายแสบแก้วหูดังแว่วออกมาเสียก่อน

“คุณชายหลี่ ไม่ใช่ว่าฉันจะว่านะ แต่คนแบบไหนกันที่คุณไปตามตัวมาน่ะ? ถึงได้ปล่อยให้พวกเราทุกคนต้องมายืนรอเก้อแบบนี้?”