บทที่ 81 ฆาตกรหั่นศพลงมือซ้ำ

“อะไรนะ? เนื้อมนุษย์!?”

ได้ยินแบบนั้น สีหน้าของเย่เกินก็ซีดเผือดลงทันที

“เธอ…เธอรู้ได้ยังไง?”

เขามองหลีซีอย่างไม่อยากเชื่อ หลีซีเบะปากเล็กน้อย

“นายบอกเองไม่ใช่เหรอว่าฉันเป็นคนเลี้ยงศพ? คิดว่าคนเลี้ยงศพจะไม่ได้กลิ่นเนื้อคนหรือไง?”

“แต่กลิ่นมันทะลุแป้งซาลาเปาออกมาได้ด้วยเหรอ?”

“ถ้าไม่เชื่อ ก็กินต่อสิ”

สองแก้มของเธอพองลมขึ้นมา พอยกเรื่องนี้มาแล้วเย่เกินยังไม่ยอมเชื่อ ใบหน้าของหลีซีก็พองป่องกลมดิ๊กเหมือนปลาปักเป้ากำลังโมโห

เย่เกินมองแก้มน้อยๆ ป่องๆ ของเธอแล้วรู้สึกว่าน่ารักชะมัด นึกอยากจะยื่นมือไปจิ้มดูสักที แต่ก็ไม่กล้าพอ

“ไม่กินแล้ว ไม่กินแล้วจ้า! ในเมื่อผู้เชี่ยวชาญพูดเอง ฉันก็ต้องเชื่อร้อยเปอร์เซ็นต์อยู่แล้ว!”

เย่เกินหัวเราะแห้งๆ ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถไปเก็บซาลาเปาที่ถูกปัดกระเด็นออกมา ยัดใส่ไว้ในกระเป๋า

“อ้าว! ไหนบอกว่าจะไม่กินแล้วไง? แล้วจะเก็บขึ้นมาทำไมอีก?”

เห็นเย่เกินยังเก็บซาลาเปาขึ้นมา ใบหน้าของหลีซีก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ

“ไม่กินก็คือไม่กินไง! แต่ว่านะ…ในนี้ยังไงก็มีเลือดเนื้อคนอยู่ จะโยนทิ้งไว้กลางถนนเฉยๆ มันก็ใช่ที่ ฉันว่าฉันรู้แล้วละว่ามันควรจะไปอยู่ที่ไหน!”

เย่เกินพึมพำกับตัวเอง พลางสลับหน้าจอมือถือเปิดแอปเชาซิ่นขึ้นมา

พอหารายชื่อเชาซิ่นของหนิงเถียนเจอ เขาก็ส่งข้อความทักไปทันที “อยู่ไหมครับ?”

ข้อความได้รับการตอบกลับอย่างรวดเร็ว

“อยู่ค่ะ! มีเรื่องอะไรเหรอคะ?”

“คือว่าทางผม…ซื้อซาลาเปามากินแล้วเหมือนจะเจอเนื้อมนุษย์เข้าให้น่ะครับ!”

“…ไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหมคะ?”

“ผมทำงานคุมศพนะ คุณคิดว่าซาลาเปามีเนื้อคนหรือเปล่าผมจะดูพลาดเหรอ?”

“งั้นก็ได้ค่ะ…คุณเอาซาลาเปามาส่งสิ เดี๋ยวฉันตรวจพิสูจน์ให้!”

“ได้ครับ”

หลังจากคุยเสร็จ เย่เกินก็ขับรถตู้อู่หลิงหงกวงมุ่งหน้าตรงไปยังสถานีตำรวจทันที

ที่หน้าสถานีตำรวจ หนิงเถียนดูเหมือนจะออกมายืนรออยู่นานแล้ว

เธอยังคงสวมเสื้อกาวน์สีขาว แม้ความสูงที่ไม่มากนักจะทำให้เสื้อกาวน์ดูหลวมโพรกไม่ค่อยเข้าที่เข้าทาง แต่มันกลับช่วยขับเน้นให้เธอดูตัวเล็กน่ารักอย่างบอกไม่ถูก

เมื่อรถจอดลงตรงหน้า หนิงเถียนก็เดินเข้ามาหาอย่างคุ้นเคย

เธอเพิ่งจะอ้าปากทักทายเย่เกิน สายตาก็เหลือบไปเห็นหลีซีตรงเบาะข้างคนขับเข้าเสียก่อน

“แหม~ เย่เกิน! ร้ายกาจไม่ใช่เล่นนี่! ไม่กี่วันเอง เบาะข้างคนขับก็มีเจ้าของซะแล้วเหรอ?”

หนิงเถียนเอ่ยแซวพลางมองเย่เกิน นิสัยของเธอค่อนข้างเปิดเผยน่ารักกว่าอารมณ์คุณหนูเอาแต่ใจที่โผล่มาเป็นพักๆ ของไป๋หย่าตั้งเยอะ

“เฮ้ย! นี่เพื่อนผม อย่าพูดมั่วสิครับ!”

เย่เกินโบกมือปฏิเสธพัลวันโดยไม่ลงจากรถ เขาหยิบถุงซาลาเปาในกระเป๋ายื่นให้หนิงเถียนตรงๆ

“อ่ะ! ถุงนี้นี่แหละ! คุณเอาไปตรวจดูแล้วกัน ถ้ามีจริงๆ ตำรวจอย่างพวกคุณจะได้รีบไปปิดล้อมร้านซาลาเปา แต่ถ้าไม่มี เอ่อ…

คุณก็…คิดซะว่าผมว่างจัดจนมาแกล้งเล่นแล้วกัน”

“แกล้งเล่นเหรอ? ฉันยังเชื่อฝีมือคุณอยู่นะ! ไปละ!”

ดวงตาเรียบร้อยคู่นั้นมองเย่เกินทีหนึ่ง สลับไปมองหลีซีอีกทีหนึ่ง มุมปากของหนิงเถียนยกยิ้มขึ้นมาบางๆ

เธอหมุนตัวก้าวเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงแผ่นหลัง

“ที่ที่นายบอกว่าจะเอามาส่งให้ ก็คือเอามาให้เด็กผู้หญิงคนนี้เนี่ยนะ?”

มองส่งหนิงเถียนจนเดินลับไป หลีซีถึงเพิ่งรู้สึกตัวว่าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ตัวเองเผลอคว้ามือของเย่เกินเอาไว้อีกแล้ว

ดูเหมือนว่าในวินาทีที่ผู้หญิงคนนั้นปรากฏตัวขึ้นมา เธอก็กลัวว่าอะไรบางอย่างจะถูกแย่งชิงไป จนเผลอดึงมือเย่เกินไว้โดยไม่รู้ตัว

“อืม! เธอเป็นหมอนิติเวช น่าจะตรวจอะไรออกมาได้บ้างแหละ!”

เย่เกินไม่ได้คิดอะไรมาก เขาเริ่มขยับรถพลางกวาดสายตามองหาที่จอดแถวๆ สถานีตำรวจ

“หมอนิติเวช? มันคืออะไรเหรอ?”

หลีซีเอียงคอถาม เย่เกินคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่งแล้วเปลี่ยนคำอธิบายใหม่

“เธอจะเข้าใจว่าเป็น 'หมอชันสูตร' ในสมัยโบราณก็ได้!”

“อ๋อ…”

…

ภายในรถเงียบสงบลง

ผ่านไปพักใหญ่ เย่เกินก็รู้สึกเหมือนมีใครมาดึงชายเสื้อเบาๆ เขาจอดรถเข้าที่เรียบร้อย ก่อนจะหันไปมองหลีซีด้วยความสงสัย พวงแก้มของหลีซีมีสีแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย

“แล้ว…แล้วที่บอกว่าเป็น 'เจ้าของ' น่ะ มันหมายความว่ายังไงเหรอ?”

“…เอ่อ เรื่องนี้มัน…”

เย่เกินชะงักไป คำพูดติดอยู่ที่คอ พอมองดูหลีซีที่นั่งอยู่ข้างๆ เขากลับเกิดอาการอึกอักพูดไม่ออกบอกไม่ถูกขึ้นมาเสียอย่างนั้น

บรรยากาศภายในรถคันเล็กเริ่มชวนให้อึดอัดปนหวานแปลกๆ

ตึกๆ~

เย่เกินไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมหัวใจของตัวเองถึงเต้นเร็วขึ้นมาหลายจังหวะ

แต่ยังดีที่หลังจากเขาแสร้งทำเป็นนิ่งเฉย มือถือก็สั่นเตือนขึ้นมาสองครั้งอย่างรู้ใจ

มีข่าวพาดหัวหน้าหนึ่งในแอปโต่วอินอัปเดตเข้ามาใหม่พอดี!

【ตำรวจเมืองจิง: ประกาศด่วนล่าสุด! ได้รับรายงานว่า ตั้งแต่ช่วงเที่ยงคืนของเมื่อวาน คุณเฉิงซึ่งอาศัยอยู่ใกล้กับ 'ร้านซาลาเปาเนื้อห่าวไจ้ไหล' ได้ขาดการติดต่อไปนานกว่าสิบสองชั่วโมงแล้ว!

ทางบริษัทต้นสังกัดได้ยื่นเรื่องแจ้งคนหาย คุณเฉิงเป็นหญิงสาวโสดวัยทำงาน

เจ้าหน้าที่ตำรวจมีเหตุอันควรให้สงสัยว่า คุณเฉิงอาจประสบเคราะห์ร้าย! ขอความร่วมมือจากพี่น้องประชาชนที่อาศัยอยู่ใกล้เคียง 'ร้านซาลาเปาเนื้อห่าวไจ้ไหล' ช่วยกันแจ้งเบาะแสช่วงเวลาตั้งแต่เที่ยงคืนถึงเช้าตรู่ของเมื่อวานเข้ามาอย่างเร่งด่วน!

หากสามารถให้ความร่วมมือจนนำไปสู่การจับกุมตัวคนร้ายได้ ทางตำรวจมีเงินรางวัลนำจับให้ตามความสำคัญของเบาะแส สูงสุดถึงห้าแสนหยวน!】

“หรือว่าไอ้ฆาตกรหั่นศพที่หนีมาจากเมืองโหมวเมื่อวานมันจะลงมืออีกแล้ว?”

ทันทีที่ข้อความนี้เด้งขึ้นมา มันก็ดึงดูดความสนใจของเย่เกินไปจนหมด

ในเวลาเดียวกัน หน้าต่างแจ้งเตือนของแอปเชาซิ่นก็มีข้อความตอบกลับมาจากหนิงเถียน

“ยืนยันแล้วค่ะ! ในซาลาเปาของคุณมีเศษเนื้อและเศษกระดูกมนุษย์ปนอยู่จำนวนหนึ่งจริงๆ…บนถุงใส่ซาลาเปาของคุณ เหมือนจะมีป้ายโฆษณาของ 'ร้านซาลาเปาห่าวไจ้ไหล' อยู่ด้วย!

ฉันแจ้งท่านผู้การไป๋แล้วนะคะ! เดี๋ยวท่านจะส่งคนไประงับเหตุและปิดล้อมพื้นที่ทันที!”

“ซี๊ด~ ถ้าในซาลาเปาของร้านห่าวไจ้ไหลมีเนื้อคนล่ะก็ คงไม่ใช่ว่าคุณเฉิงคนนั้นโดนหั่นศพ…แล้วก็…”

ลางสังหรณ์ร้ายแวบผ่านเข้ามาในหัว สีหน้าของเย่เกินเริ่มซีดลงเล็กน้อย

ยังดีที่เมื่อกี้หลีซีช่วยเตือนไว้ ไม่อย่างนั้นลองคิดภาพว่าตัวเองกินซาลาเปาเนื้อมนุษย์เข้าไปสิ ชาตินี้ทั้งชาติคงไม่กล้าสั่งซาลาเปามากินอีกแหง!

“เธอพูดถูกจริงๆ ด้วย! ในซาลาเปานี้มีเนื้อคนอยู่จริงๆ!”

เย่เกินหันไปมองหลีซี ส่วนหลีซีก็ทำหน้าเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว

“ก็แน่อยู่แล้วสิ! สัญชาตญาณของฉันไม่มีทางผิดพลาดหรอก! แล้วตอนนี้จะเอายังไงต่อล่ะ? พวกเราจะไปตามจับไอ้ฆาตกรคนนี้กันไหม?”

“ไม่ไป!”

“อ้าว?”

“ถึงพวกเราจะเป็นคนเจอเบาะแส แต่เรื่องจับคนร้ายมันเป็นหน้าที่ของตำรวจ พวกเราทำงานส่วนของตัวเองไปก็พอแล้ว!”

“อ๋อ…งั้นนายจะดูภาพเลื่อนตลกๆ พวกนั้นต่อเหรอ?”

“หา? ภาพเลื่อน?”

หลีซีชี้ไปที่โทรศัพท์มือถือของเย่เกินอย่างเก้ๆ กังๆ เย่เกินถึงเพิ่งจะนึกขึ้นได้

“นั่นไม่ได้เรียกว่าภาพเลื่อน เขาเรียกว่าวิดีโอสั้นต่างหาก! แต่ก็นะ เธอพูดถูกแล้วล่ะ ฉันกำลังจะไถดูวิดีโอสั้นต่อนี่แหละ!”

เย่เกินวางมือถือตั้งไว้ตรงกระจกหน้ารถตู้อู่หลิงหงกวง เขาสังเกตเห็นว่าหลีซีเองก็ดูจะสนใจพวกวิดีโอสั้นอยู่ไม่น้อย

ขณะที่นิ้วคอยเลื่อนดูคลิปไปเรื่อยๆ เย่เกินก็แอบชำเลืองมองประกายตาอันแสนอยากรู้อยากเห็นของหลีซีไปด้วย

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ตลอดช่วงเช้าที่ผ่านมา เย่เกินไม่ได้เจอคลิปไหนที่ระบบแจ้งเตือนขึ้นมาเลยสักคลิป

เขากำลังนั่งคัดกรองวิดีโอสั้นอย่างเบื่อหน่ายอยู่นั้น ในวินาทีต่อมา ประเด็นร้อนใหม่ของโต่วอินก็รีเฟรชขึ้นมาอีกครั้ง

【ตำรวจเมืองจิง: ความคืบหน้าล่าสุดเกี่ยวกับคดีการหายตัวไปของคุณเฉิง

ขณะนี้ตรวจพบซาลาเปาที่มีส่วนผสมของเนื้อมนุษย์เป็นจำนวนมากภายใน 'ร้านซาลาเปาเนื้อห่าวไจ้ไหล' จากการตรวจสอบยืนยันแล้วว่า ชิ้นเนื้อคนในซาลาเปาเป็นเศษเนื้อของเพศหญิง มีความเป็นไปได้สูงมากที่คุณเฉิงจะประสบเคราะห์ร้ายเสียชีวิตแล้ว!

ขอให้ประชาชนทุกท่านที่มารับประทานอาหารที่ร้านซาลาเปาเมื่อช่วงเช้าที่ผ่านมา รีบไปล้างท้องที่โรงพยาบาลโดยด่วน ในส่วนของเจ้าของร้านซาลาเปาและพนักงาน ขณะนี้อยู่ภายใต้การควบคุมตัวเพื่อสอบสวนของเจ้าหน้าที่ตำรวจแล้ว!】

ต่างจากข่าวก่อนหน้านี้ลิบลับ ทันทีที่ประเด็นร้อนนี้ถูกเผยแพร่ออกไป มันก็จุดชนวนคลื่นความโกลาหลครั้งใหญ่ขึ้นมาในชั่วพริบตา!