บทที่ 80 คดีฆ่าหั่นศพแห่งเมืองจิง

“แฮ่ก… แฮ่ก… แฮ่ก…”

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในรถตู้อู่หลิงหงกวง

เย่เกินหอบหายใจหนักหน่วง เขาเบิกตากว้าง แผงอกกระเพื่อมขึ้นลงไม่หยุด

หยาดเหงื่อผุดซึมเต็มหน้าผาก เย่เกินรู้สึกเหมือนภาพในความฝันเมื่อครู่เป็นเรื่องจริงไม่มีผิด!

เค้าโครงใบหน้าของหญิงสาวในฝัน คล้ายคลึงกับหลีซีถึงแปดเก้าส่วน

พอคิดถึงหลีซี เย่เกินก็หันขวับไปมองที่นั่งข้างคนขับทันที

เห็นมุมปากของหลีซีมีรอยยิ้มน้อยๆ นอนตะแคงอยู่บนเบาะ ดูท่าเมื่อคืนคงจะมองหน้าเขาจนหลับไป

นิ้วมือเรียวงามดั่งลำเทียนของเธอยังสอดประสานอยู่กับมือของเย่เกินโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วทั้งห้าแนบชิดกันแน่น ชวนให้บรรยากาศดูวาบหวามพิกล

“แค่ก… แค่กๆ…”

เย่เกินแกล้งกระแอมสองที แล้วค่อยๆ ชักมือตัวเองกลับมา

จังหวะนั้นเอง หลีซีก็ค่อยๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้น เธอหันมามองเย่เกินตาใสแป๋ว

“เย่เกิน… เป็นอะไรเหรอ?”

“อ๊ะ! เปล่า ไม่มีอะไร! เช้านี้อยากกินอะไรล่ะ?”

เย่เกินยิ้ม หลีซีเอียงคอพลางพูด “ตอนเช้า ท่านแม่มักจะต้มโจ๊กให้ฉันกินน่ะ…”

“โจ๊กเหรอ… ฉันนึกก่อนนะ… โจ๊กฟักทอง… โจ๊กข้าวฟ่าง… โจ๊กแปดเซียน… เธออยากกินโจ๊กอะไรล่ะ?”

เย่เกินหยิบมือถือขึ้นมาเงียบๆ แล้วเปิดแอปส่งอาหาร

ปกติถ้าอยู่คนเดียวเขาก็กินส่งเดชไปเรื่อย แต่ตอนนี้มีสาวน้อยมาอยู่ด้วย ยังไงก็ต้องดูแลเรื่องปากท้องให้เป็นเรื่องเป็นราว

ขณะที่กำลังเลื่อนหน้าจอมือถือ หัวเล็กๆ ของหลีซีก็ยื่นเข้ามาชะเง้อดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“นายถือไอ้ก้อนอิฐเรืองแสงนั่นทำอะไรอยู่น่ะ?”

“หา? ก้อนอิฐเรืองแสง?”

เย่เกินหันไปมองหลีซีอย่างอึ้งๆ หญิงสาวขมวดคิ้วเรียวเล็กน้อย ตาคู่สวยยังคงจ้องเขม็งไปที่มือถือในมือของเขา

เย่เกินนิ่งค้างไป ‘แม่คุณเอ๊ย อย่าบอกนะว่าแม้แต่สมาร์ตโฟนก็ไม่รู้จัก? ซี้ด… แต่พอลองคิดดูดีๆ แถบเทือกเขาทุรกันดารบางที่ก็คงยังไม่มีสมาร์ตโฟนใช้กันจริงๆ นั่นแหละ…’

เขาดึงสติกลับมา ก่อนจะอธิบายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“อันนี้น่ะ เขาเรียกว่าสมาร์ตโฟน เรากดสั่งของกินผ่านเจ้านี่ได้!”

“เอ๋? สั่งของกินในนี้ได้ด้วยเหรอ!”

พอได้ยินแบบนั้น ตาของหลีซีก็เป็นประกายขึ้นมาทันที เธอขยับตัวเข้ามาเบียดเย่เกิน โดยไม่ทันระวังว่าหน้าอกขาวผ่องจะแนบชิดเข้ากับตัวเขาเต็มๆ

ภายในรถอันคับแคบ บรรยากาศเริ่มมีความกระอักกระอ่วนชวนใจเต้นขึ้นมาทันควัน

เย่เกินแสร้งทำเป็นนิ่งแล้วเลื่อนหน้าจอมือถือต่อ “เธอดูนี่สิ อยากกินโจ๊กอะไร… เดี๋ยวฉันกดสั่งให้…”

รูปอาหารเช้ามากมายเลื่อนผ่านหน้าจอ ดวงตาคู่สวยของหลีซีกะพริบปริบๆ ในที่สุด เมื่อแถบเมนูโจ๊กข้าวโพดปรากฏขึ้น แววตาของเธอก็สว่างวาบ

“อันนี้! จะเอาอันนี้!”

“โจ๊กข้าวโพดเนี่ยนะ? รสนิยมเธอนี่เหมือนคนโบราณจริงๆ เล้ย!”

เย่เกินหยอกกลับไปคำหนึ่ง แล้วกดสั่งโจ๊กข้าวโพดสองแก้วกับเสี่ยวหลงเปาหนึ่งเข่ง

“เรียบร้อย! สั่งเสร็จแล้ว! ทีนี้ก็นั่งรออย่างเดียว!”

“แค่นี้ก็เสร็จแล้วเหรอ?”

หลีซีเอียงคอ ยังคงทำหน้าตาไม่เข้าใจอยู่ดี

“ใช่แล้ว! นั่งรอเฉยๆ ก็พอ!”

เย่เกินยิ้ม ไม่ได้อธิบายอะไรต่อ แล้วเปิดแอปโต่วอินที่ไม่ได้แตะมาพักใหญ่

ทว่าพอเปิดเข้าไปเท่านั้น เสียงแจ้งเตือน “ติ๊งต่องๆ” นับไม่ถ้วนก็ดังรัวเป็นชุดจนแทบระเบิด!

เย่เกินขมวดคิ้ว แล้วกดเข้าไปดูในห้องไลฟ์ที่ตัดจบไปเมื่อคืน

ตอนนี้ ข้างในยังมีคนคุยกันอย่างคึกคัก

【ผู้ใช้ พี่หวังข้างบ้าน: พี่คุมศพอยู่ไหนเนี่ย? พี่คุมศพคงไม่ได้ไปคุมศพจนขิตไปแล้วนะ?】

【ผู้ใช้ เพปป้าหนังหมูป่า: ไม่มีทาง! พี่คุมศพฝีมือระดับนั้น ต่อให้ซอมบี้ขิต แกก็ไม่มีทางขิตหรอก!】

【ผู้ใช้ คุณชายรวยอันดับหนึ่งแห่งเมืองจิง: ฉันว่านะ! มือถือคงแบตฯ หมดแหละ ไม่เคยเห็นหมอนั่นพกพวกพาวเวอร์แบงก์ติดตัวเลยสักครั้ง!】

ส่วนใหญ่เป็นชื่อผู้ใช้ที่คุ้นหน้าคุ้นตากำลังคุยกัน พอเห็นว่ามีคนเป็นห่วง เย่เกินก็รู้สึกอบอุ่นในใจ รีบพิมพ์ตอบกลับไปในห้องไลฟ์ทันที

【ผู้ใช้ บริการควบคุมศพตระกูลเย่: คุมศพเสร็จแล้วครับ! เมื่อคืนมือถือแบตฯ หมด ลืมไลฟ์ให้ทุกคนดู ผมผิดเอง!】

【ผู้ใช้ นักสะกดจิตแห่งเมืองจิง: ว่าแล้วเชียว! พี่คุมศพจัดการเสร็จตั้งแต่เมื่อคืนนี่เอง! เสียดายชะมัด พลาดไลฟ์ไปเฉยเลย!】

【ผู้ใช้ แค่อยากขำ: พี่คุมศพ! รีบไปดูข้อความหลังไมค์ด่วนเลย! เมื่อคืนฉันจำได้ว่าทีมงานของแอปโต่วอินแอบเข้ามาส่องในห้องไลฟ์นายด้วย! พอติดต่อนายไม่ได้ เลยทักหลังไมค์มาหาฉันแทน!

สงสัยกะจะเซ็นสัญญากับนายแน่ๆ!】

“อ้าว… มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ?”

พอเห็นข้อความเตือนของเฉิงปิง เย่เกินก็รีบออกจากห้องไลฟ์แล้วกดเข้าไปดูระบบหลังบ้านของบัญชีตัวเอง

เหนือแถบแจ้งเตือนที่มียอดแท็ก 999+ และข้อความส่วนตัว 999+ มีประกาศปักหมุดจากทางระบบหลักที่ดูเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ

【หลินซือซือ ประธานฝ่ายบริหารโต่วอิน: เรียน คุณเย่ที่เคารพ สวัสดีค่ะ! เนื่องจากผลงานอันโดดเด่นของคุณ ทางแพลตฟอร์มจึงได้เริ่มใช้ระบบสัญญาค่าตอบแทนระดับสูง โดยดิฉันได้ยื่นขออนุมัติงบสัญญาว่าจ้างปีละ 10 ล้านหยวนให้แก่คุณแล้ว

หากคุณสนใจ โปรดติดต่อมาที่เบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวของดิฉัน แต่หากคุณไม่สะดวก ทางเราจะส่งเจ้าหน้าที่ไปพบเพื่อทำสัญญาแบบตัวต่อตัว โปรดพิจารณาอย่างถี่ถ้วนด้วยนะคะ!】

ข้อความที่กระแทกตานี้ดึงดูดความสนใจของเย่เกินในทันที

“คุณพระช่วย! สิบล้าน! นี่ฉันกำลังจะรวยเละแล้วใช่ไหมเนี่ย!”

เย่เกินมองข้อความนั้นตาค้าง พอลองเพ่งดูบัญชีของตัวเองอีกที ปรากฏว่ามียอดคนกดติดตามถึงแปดแสนคนแล้ว!

“นี่มัน… นี่มันผู้ติดตามที่ได้จากการไลฟ์ซอมบี้นี่หว่า!”

พอนึกย้อนไปถึงเรื่องก่อนหน้านี้ เย่เกินแทบอยากจะตบหน้าตัวเองสักฉาด!

ถ้าตอนนั้นมือถือยังไลฟ์ต่อไปเรื่อยๆ กระแสมันจะขนาดไหน ยอดผู้ติดตามจะไม่พุ่งทะลุฟ้าไปเลยรึไง!

เย่เกินก้มหน้าครุ่นคิด ในใจมีความรู้สึกหลากหลายตีวนกันไปหมด

หลีซีที่อยู่ข้างๆ เห็นสีหน้าของเย่เกินเดี๋ยวก็ยิ้มเดี๋ยวก็เครียด จึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

“เย่เกิน… นายเป็นอะไรไปเหรอ?”

“อ๋อ… เปล่า ไม่มีอะไร…”

เย่เกินโบกมือ แล้วแอบจดเบอร์โทรศัพท์ของหลินซือซือไว้เงียบๆ เงินสิบล้านนี้ไม่คว้าไว้ก็โง่เต็มทน!

หลังจากจัดการข้อความในแอปโต่วอินเสร็จ เย่เกินก็ดูเวลาจัดส่งอาหาร พบว่ายังเหลือเวลาอีกเกือบครึ่งชั่วโมง

เขารู้สึกเบื่อๆ เลยไถโต่วอินเล่นรอ

“เริ่มงานได้!”

เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางเลื่อนหน้าจอมือถือไปเรื่อย

หลีซีจ้องมือถือในมือเย่เกินที่ภาพเปลี่ยนไปมาไม่หยุด ในแววตามีประกายความอิจฉาพาดผ่าน เธอเอียงคอมองดูคลิปสั้นไร้สาระไปพร้อมกับเขา บางครั้งก็หัวเราะคิกคักตามไปด้วย

เลื่อนดูไปเรื่อยๆ จู่ๆ หน้าต่างจัดอันดับยอดนิยมของโต่วอินก็เด้งขึ้นมา

อันดับหนึ่งที่ประดับด้วยสัญลักษณ์เปลวไฟดึงดูดสายตาของเย่เกินได้ทันที

【ตำรวจเมืองจิง: มีรายงานแจ้งว่า! มีฆาตกรรายหนึ่งจากเมืองโหมวกำลังหลบหนีเข้ามายังเมืองจิง จากข้อมูลระบุว่า ชายคนนี้เป็นคนร้ายในคดีฆ่าหั่นศพถึงสี่คดี!

พฤติการณ์เหี้ยมโหดอย่างยิ่ง โดยเล็งเป้าหมายเฉพาะหญิงสาววัยรุ่นที่อยู่คนเดียว ขอให้พี่น้องสตรีทุกท่านหลีกเลี่ยงการออกไปข้างนอกตามลำพัง และโปรดระมัดระวังความปลอดภัยของตนเองด้วย!】

“เชี่ย! ฆ่าหั่นศพเนี่ยนะ?”

เย่เกินมองพาดหัวข่าวนั้นตาค้าง เขารู้สึกอยู่ตลอดว่าเมืองจิงเริ่มจะไม่ปลอดภัยขึ้นทุกวันแล้ว!

“ติ๊งต่อง!”

ทันใดนั้น หน้าต่างแจ้งเตือนใหม่ก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอมือถือ

“อาหารของคุณมาถึงแล้ว!”

เย่เกินชำเลืองมองจุดนัดรับ แล้วรีบเปิดประตูลงจากรถไปรับอาหารจากไรเดอร์ที่อยู่ไม่ไกล ก่อนจะกลับขึ้นมาบนรถ

เสี่ยวหลงเปาร้อนๆ กับโจ๊กสองถ้วยดูแล้วชวนน้ำลายสอ เย่เกินกับหลีซีต่างแกะถุงโจ๊กข้าวโพดแล้วเริ่มดูดกินกันทันที

กินโจ๊กแล้วไม่กินซาลาเปา มันก็เหมือนจับคู่ของกินไม่เป็น!

เย่เกินล้วงมือเข้าไปในถุงซาลาเปา เพิ่งจะหยิบออกมาได้หนึ่งลูกเตรียมจะส่งเข้าปาก

แต่แล้ว หลีซีกลับปัดซาลาเปาลูกนั้นกระเด็นออกไปนอกรถทันที!

เย่เกินมองหลีซีด้วยความเหวอจัด เห็นเพียงดวงตาของเธอหรี่ลงเล็กน้อย “ซาลาเปาของนายลูกนี้ มีกลิ่นเนื้อคน!”