บทที่ 79 ชาติก่อนและชาตินี้

เย่เกินฝันไปตื่นหนึ่ง

ในฝัน เขาได้กลายเป็นหญิงสาวในยุคสาธารณรัฐจีน!

ใช่แล้ว แถมยังเป็นคุณหนูในห้องหอผู้เรียบร้อยอ่อนหวานอีกต่างหาก

หน้าตาของเธอจัดว่าสะสวย เป็นหญิงงามเลื่องชื่อของหมู่บ้านแถบหุบเขาแห่งหนึ่ง

ตามหลักแล้ว เธอควรได้ใช้ชีวิตเป็นนางเอกละครที่มีพวกคุณชายตระกูลใหญ่มาแย่งชิงกัน…

แต่ก็นั่นแหละ ทั้งหมดมันแค่เรื่องเพ้อเจ้อ!

ในยุคสมัยนั้น ความรวยคือบาปอย่างหนึ่ง!

ครอบครัวของหญิงสาวที่เย่เกินฝันถึงมีฐานะค่อนข้างดี ดูเหมือนจะเป็นคหบดีประจำหมู่บ้านแถบนั้น

พอมีเงินก็ย่อมกลายเป็นเป้าสายตาได้ง่าย

ในยุคนั้น ถ้าคิดจะโค่นล้มบ้านเศรษฐี ก็ต้องเริ่มจากทำลายชื่อเสียงให้พังยับเยินเสียก่อน

ตระกูลคหบดีตระหนักถึงข้อนี้ดี จึงปิดประตูบ้านใช้ชีวิตอย่างสงบเสงี่ยม

แต่ทุกเรื่องก็มักมีข้อยกเว้น ไม่รู้ว่าหญิงสาวคนนี้ซื่อบื้อหรือไร้เดียงสาเกินไป วันหนึ่งพอออกไปข้างนอกแล้วเห็นขอทานหนุ่มคนหนึ่งเข้า ก็เลยเจียดเศษเงินทำทานให้ไป

เรื่องนี้แต่เดิมก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

ทว่าเรื่องประหลาดกลับเกิดขึ้น เมื่อขอทานคนนั้นได้เงินไปแล้วไม่ยอมไปไหน ซ้ำยังกอดขาเธอไว้แน่น ร้องขอข้าวกินอีก

หญิงสาวจนปัญญา จึงจำต้องพาเขากลับบ้านแล้วหาข้าวร้อนๆ ให้กินมื้อหนึ่ง

ทว่าความใจดีนี้เอง ที่นำพาหายนะครั้งใหญ่ตามมา!

ขอทานเพิ่งจะถือชามข้าวเดินพ้นประตูบ้าน ก็มีคนมาดักรออยู่หน้าบ้านคหบดี พร้อมกับชี้หน้าด่าหญิงสาวว่า "ไร้ยางอาย แอบพาชู้เข้าห้อง"!

คำเดียวทำเอาสะเทือนไปทั้งบาง!

ปากคนยาวกว่าปากกา!

ข่าวแพร่สะพัดปากต่อปาก จากสิบเป็นร้อย ข่าวลือที่ว่าแม่สาวงามผู้เก็บเนื้อเก็บตัวแท้จริงแล้วเป็นหญิงแพศยาก็กระจายไปทั่ว

สิ่งที่ตามมาคือเสียงก่นด่าของฝูงชนนับไม่ถ้วนที่เรียกร้องให้จับหญิงสาวถ่วงสุ่มหมูลงน้ำ

เพื่อตัดความรำคาญและกลบเรื่องอื้อฉาว บ้านคหบดีจึงจำต้องยินยอม

ใครจะไปคาดคิด หญิงสาวร่างกายอ่อนแออยู่แล้ว กลับต้องมาจมน้ำตายระหว่างถูกถ่วงสุ่มหมูจริงๆ

เมื่อลูกสาวตาย คหบดีก็โศกเศร้าเสียใจเป็นล้นพ้น

เดิมทีตั้งใจจะหล่อโลงสัมฤทธิ์ให้เธอ แต่ตอนนั้นชาวบ้านกลับอ้างว่าบ้านนี้มีหญิงแพศยา ย่อมไม่มีใครเป็นคนดีสักคน พากันเข้ามารุมปล้นชิงทรัพย์สินในบ้านคหบดีจนเกลี้ยง

ส่วนโลงสัมฤทธิ์ที่เตรียมไว้ให้หญิงสาว ก็ถูกชาวบ้านพวกนั้นเอาไปหลอมเป็นสุ่มหมูสัมฤทธิ์อย่างหน้าด้านไร้ยางอาย

พวกเขาตัดสินใจด้วยท่าทีผดุงความยุติธรรมอันสูงส่งว่าจะฝังเธอไปพร้อมกับสุ่มหมูสัมฤทธิ์นั่น!

และแล้ว เรื่องไร้สาระชวนหัวนี้ก็ปิดฉากลงอย่างน่าขัน…

เย่เกินนึกว่าความฝันจะจบลงแค่นี้ แต่ภาพกลับเปลี่ยนฉากไปราวกับสไลด์ฉายภาพ

คราวนี้ เป็นชายหนุ่มหน้าตาเหี้ยมเกรียมคนหนึ่งกำลังพูดคุยกับชายที่ดูเหมือนซินแสฮวงจุ้ยอยู่บนยอดเขา

"หมู่บ้านพวกแก มีลมหยินมารวมตัวกันตรงปากช่องเขา นานวันเข้ามันจะพัดพาโชคลาภเงินทองของหมู่บ้านแกไปจนหมด!"

ซินแสฮวงจุ้ยมองไปทางเส้นทางบนเขา สีหน้าเต็มไปด้วยความทอดถอนใจ

"หา? อาจารย์ฮวงจุ้ย! แบบนี้จะทำยังไงดีล่ะครับ?"

พอได้ยินแบบนั้น ชายหนุ่มก็หน้าตาตื่นด้วยความร้อนใจ

"ต้องเอากระดูกของคนที่มีพลังหยางบริสุทธิ์มาฝังไว้ข้างบน ถึงจะสะกดไอหยินนี้ได้!"

"ซี๊ด… หมู่บ้านเรา… เหมือนจะไม่มีคนแบบนั้นน่ะสิครับ!"

"งั้นฉันก็จนปัญญาแล้ว!"

ซินแสฮวงจุ้ยผายมือทั้งสองข้าง ทำท่าจะหมุนตัวเดินลงเขา ชายหนุ่มคนนั้นจึงรีบคุกเข่าลงต่อหน้าเขาทันที

"อาจารย์! ท่านไปไม่ได้นะ! ช่วยหมู่บ้านพวกเราด้วยเถอะครับ! ผมอุตส่าห์แย่งชิงตำแหน่งผู้ใหญ่บ้านมาได้ ไม่อยากให้หมู่บ้านต้องฉิบหายลงไปแบบนี้!"

"…"

เมื่อเห็นอีกฝ่ายคุกเข่าอ้อนวอน ซินแสฮวงจุ้ยก็หรี่ตาลง "แกอยากจะรักษาโชคชะตาของหมู่บ้านไว้จริงหรือ?"

"จริงครับ!"

"เพื่อให้สำเร็จ ไม่ว่าจะวิธีไหนแกก็กล้าทำใช่ไหม?"

"เอ่อ… กล้าครับ!!!"

ลังเลอยู่เพียงชั่วแวบ ชายหนุ่มก็กัดฟันตอบตกลงทันที

"ถ้าอย่างนั้นก็ได้! ฉันคำนวณดูแล้ว หมู่บ้านของแกมีผู้หญิงคนหนึ่งตายไปพร้อมความเคียดแค้น ในเมื่อไม่มีพลังหยางมาสะกด ก็ต้องใช้แรงอาฆาตของหยินดูดซับมันซะ เพียงแต่ว่า…"

ซินแสฮวงจุ้ยชะงักคำพูดไว้แค่นั้น ก่อนจะหันไปสบตากับชายหนุ่ม แววตาแฝงความนัยลึกซึ้ง

"เพียงแต่ว่าอะไรครับ?"

"เพียงแต่ว่าถ้าเอาศพไปทับไว้ตรงจุดรวมไอหยิน พอนานวันเข้า เกรงว่าจะกลายสภาพเป็นผีดิบเอาน่ะสิ!"

"ผีดิบเหรอครับ?"

ร่างของชายหนุ่มสะท้านเยือก เห็นได้ชัดว่าเริ่มกลัวขึ้นมาแล้ว

คราวนี้ ซินแสฮวงจุ้ยกลับตบหลังชายหนุ่มเบาๆ พลางเอ่ยปลอบ

"เฮ้อ! แกอย่าเพิ่งปอดแหกไปหน่อยเลย… ขอแค่ไม่มีอะไรผิดพลาด ผีดิบตัวนี้ก็ไม่มีวันหลุดออกมาได้หรอก!"

"จริงเหรอครับ?"

"แน่นอนสิ! แกฟังฉัน ทำตามนี้ อย่างน้อยก็รับประกันว่าแกจะร่ำรวยไปตลอดชาติ ส่วนรุ่นลูกรุ่นหลาน…"

"งั้นก็เอาตามที่อาจารย์บอกเลยครับ!"

พอได้ยินคำว่ารับประกันความร่ำรวยตลอดชาติ ชายหนุ่มก็ตอบรับแทบไม่ต้องคิด รีบพูดแทรกตัดบทซินแสฮวงจุ้ยทันที

ส่วนรุ่นลูกรุ่นหลานที่อีกฝ่ายพูดถึง มันจะไปเกี่ยวอะไรกับเขาล่ะ?

และแล้ว ภายใต้การสั่งการของซินแสฮวงจุ้ย

พวกชายฉกรรจ์ทั่วทั้งหมู่บ้านก็พากันไปขุดเอาสุ่มหมูสัมฤทธิ์และศพหญิงสาวขึ้นมาจากหลุมศพแห่งหนึ่ง

พวกเขารวมหัวกันทั้งหมู่บ้าน สร้างสุสานขึ้นมาตรงปากช่องเขา

จากนั้นก็นำสุ่มหมูสัมฤทธิ์พร้อมร่างศพหญิงสาวไปสะกดไว้ตรงช่องลมของปากเขา ปล่อยให้ไอหยินพัดกระหน่ำใส่ร่างอย่างไม่ขาดสาย

หลังจากเสร็จงาน ชาวบ้านทุกคนต่างก็ยิ้มแก้มปริ เฝ้าฝันหวานถึงชีวิตอันร่ำรวยสุขสบายในวันข้างหน้า โดยไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่า นิ้วมือของศพหญิงสาวเริ่มกระดิกตั้งแต่เมื่อไร

ชายหนุ่มผู้เป็นหัวหน้าหมู่บ้านยิ่งซาบซึ้งใจจนน้ำตาไหล รีบก้มหัวขอบคุณซินแสฮวงจุ้ยไม่หยุด

ซินแสฮวงจุ้ยเพียงแค่ยิ้มพลางโบกมือ ก่อนจะเหลือบมองไปยังศพหญิงสาวด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา

ภาพตัดไปอีกครั้ง…

คราวนี้ เย่เกินฝันว่าตัวเองกลายเป็นศพหญิงสาวร่างนั้น และถูกขังอยู่ภายในสุ่มหมูสัมฤทธิ์

เธอขยับตัวไม่ได้แม้แต่น้อย ทว่าข้างหูกลับแว่วเสียงคนคุยกันพึมพำ

"เฮ้ยลูกพี่! ออร์เดอร์รอบนี้ราคาดีชะมัดเลยว่ะ!"

"ก็เออสิ! เบอร์สองเป็นคนรับมา ลูกค้าระบุชัดเจนเลยนะเว้ยว่าต้องการศพผู้หญิงร่างนี้ มันจะไม่แพงได้ยังไงล่ะวะ?"

"พวกมึงมือไวๆ หน่อยดิวะ! เสร็จงานนี้ ไม่แน่พวกเราอาจได้ซื้อวิลล่าหลังย่อมๆ ไว้เลี้ยงอีหนูเลยนะเว้ย!"

"ใช่ๆ!"

เสียงทั้งสามคนคุยกัน จังหวะนั้นเอง ตรงโซ่ตรวนเหล็กด้านในกรงขังหมูสัมฤทธิ์ก็มีเสียงเลื่อยตัดเหล็กดังขึ้น

พลั่ก! เสียงกระแทกพื้นดังสนั่น ร่างไร้วิญญาณของหญิงสาวร่วงลงมากองกับพื้น

คนสองสามคนรีบกุลีกุจอเข้ามาช่วยกันประคองศพขึ้นมาทันที

แต่ใครจะคิดว่า หนึ่งในนั้นดันมือบอน ยื่นไปลูบมือเล็กๆ ของศพเข้า ก่อนจะอุทานลั่น "เฮ้ย! พวกแก! ผู้หญิงคนนี้แปลกๆ ว่ะ!"

"หือ? แปลกยังไง?"

"เธอตายแล้วไม่ใช่เหรอวะ? ทำไมมือถึงเนียนนุ่มกว่าพวกพริตตี้สาวๆ อีกเนี่ย?"

"หา? จริงดิ?"

"ขอลองจับดูหน่อยซิ! เฮ้ย จริงด้วยว่ะ!"

ทั้งสามมองศพหญิงสาวด้วยความตื่นเต้น โดยไม่ได้สังเกตเลยแม้แต่น้อยว่าข้อต่อของร่างนั้นเริ่มขยับเขยื้อนแล้ว

"ตุ้บๆ!"

ทันใดนั้น เสียงตกกระทบพื้นหลายระลอกก็ดังขึ้น ทางปากหลุมโจรมีกลุ่มคนชรากระโดดตามลงมาพรึ่บพรั่บ แต่ละคนมองศพหญิงสาวด้วยความตระหนก "พวกแก! พวกแกปล่อยมันออกมาได้ยังไง!"

บรรดาคนชราต่างพากันมองศพหญิงสาวด้วยสีหน้าหวาดผวา แต่พวกคนที่กำลังประคองร่างศพอยู่กลับไม่ได้สนใจเลยสักนิด

"ปล่อยอะไรออกมา? ตัวสั่นงันงกอะไรกันวะ? อย่ามาขวางทางรวยของพวกกูนะโว้ย!"

พวกที่ประคองศพอยู่คิดว่าคนเหล่านี้ตั้งใจมาขวางทาง จึงพากันชักมีดพกออกมาขู่ กลุ่มคนชราพวกนั้นก็ยิ่งมีสีหน้าตื่นตระหนกหวาดกลัวขึ้นมาทันที

คราวนี้พวกที่ประคองศพถึงกับยิ้มกระหยิ่ม นึกว่าข่มขวัญพวกคนแก่ได้อยู่หมัด

ทว่าสิ่งที่พวกเขาคาดไม่ถึงก็คือ สายตาอันหวาดกลัวของคนแก่พวกนี้ไม่ได้มองมาที่พวกเขาเลยสักนิด แต่กำลังจ้องเขม็งไปยังศพหญิงสาวที่พวกเขากำลังประคองอยู่ต่างหาก!

"ฟิ้วๆ~"

ลมเย็นยะเยือกพัดกรรโชกมาเป็นระลอก ศพหญิงสาวเบิกตากว้างขึ้นมาทันใด!

"พวกแกไม่มีดีกันสักคน! พวกแก่กะโหลกกะลาคุกเข่าโขกหัวไถ่บาปซะให้หมด! คุกเข่าให้ครบสามวัน โขกหัวพันครั้ง ฉันถึงจะยอมไว้ชีวิตพวกแก!

ส่วนพวกแกน่ะเหรอ? รอรับโทษทัณฑ์ไปเถอะ!"

ศพหญิงสาวลอยตัวขึ้นแล้วคว้าทั้งสามคนไปแขวนไว้บนกรงหมูสัมฤทธิ์ทันที ทั้งสามคนตกใจจนตาค้างไปแล้ว

ส่วนพวกคนแก่พอมองดูแล้วเห็นว่าฝีมือของศพหญิงสาวมีอยู่แค่นี้ ก็พยักหน้าส่งสัญญาณให้กันแล้วพุ่งเข้าใส่ศพหญิงสาวทันที!

"นังแพศยานี่ก็คือนังร่านคนนั้นเมื่อก่อน! ขนาดเมื่อก่อนพวกเรายังฆ่ามันได้เลย! ตอนนี้ก็ต้องทำได้เหมือนกัน!"

"ฆ่ามัน!"

คนแก่จำนวนนับไม่ถ้วนต่างพุ่งทะยานเข้าใส่ศพหญิงสาว ทว่าเพียงพริบตาเดียว ต่างก็ถูกกรงเล็บแหลมคมของนางปาดคอหอยขาดสะบั้นไปทีละคน

มีเพียงคนแก่ที่เป็นหัวโจกและตะโกนเสียงดังที่สุด พอถูกศพหญิงสาวกัดเข้าที่ลำคอไปคำหนึ่ง ก็รีบตะเกียกตะกายวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงออกไป…