บทที่ 78 หลีซี (ตอนจบ)

“ทำไมเธอไม่เข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำสาธารณะล่ะ”

“ประตูอัตโนมัติบานนั้น…ฉัน…ฉันใช้ไม่เป็น…”

“เอ่อ…งั้นก็ช่างเถอะ! รีบๆ หน่อยนะ ดึกกว่านี้พวกร้านข้างทางจะปิดเอา!”

“อื้ม…เข้าใจแล้ว!”

ข้างนอกรถตู้อู่หลิงหงกวง เย่เกินยืนเฝ้าอยู่ตรงหน้าต่างเบาะหลัง เอาแผ่นหลังผอมเกร็งพิงกระจกไว้

จากด้านหลัง แว่วเสียงสวบสาบของการเปลี่ยนเสื้อผ้ามาเป็นระยะ ฟังจนเย่เกินคันยุบยิบในหัวใจ

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมหลีซีถึงได้รีบร้อนเปลี่ยนใส่เสื้อผ้าตลาดนัดที่เขาซื้อให้ขนาดนี้ แต่ในเมื่อเธอรบเร้าไม่หยุด เขาก็จำต้องตามใจ

“ก๊อกๆ”

ประตูเบาะหลังส่งเสียงเคาะ หลีซีส่งเสียงแผ่วหวานออกมา “เย่เกิน…ฉันเปลี่ยนเสร็จแล้ว…”

“ดี! งั้นพวกเราไปหาร้านข้างทางกัน!”

ประตูเลื่อนเปิดออก เย่เกินยังไม่ทันหันกลับไป ก็ได้กลิ่นหอมสะอาดสดชื่นของดอกสาลี่ลอยมาแตะจมูก

ร่างระหงก้าวมายืนตรงหน้า เย่เกินเงยหน้าขึ้นมองก็ถึงกับชะงักไป

ต่างจากชุดกี่เพ้าสีแดงเพลิงที่ชวนให้ใจสั่น ชุดกระโปรงลายดอกบนร่างของหลีซีขับเน้นความสดใสไร้เดียงสาของเธอออกมาอย่างชัดเจน

หากบอกว่าตอนใส่กี่เพ้าให้ความรู้สึกเหมือนสาวสวยทรงเสน่ห์ ตอนนี้หลีซีในชุดกระโปรงลายดอกก็เหมือนสาวน้อยข้างบ้านไม่มีผิด

ชายกระโปรงคลุมลงมาแค่เหนือเข่า น่องขาวเนียนย่ำเท้าไปมาอย่างประหม่า

ดูเหมือนเธอจะไม่ค่อยชินกับเสื้อผ้าที่ค่อนข้างเปิดเผยแบบนี้สักเท่าไร

“เฮ้อ ใส่ชุดแบบนี้ ถ้าท่านแม่รู้เข้า คงโดนดุแน่เลย!”

“ไม่มั้ง อย่างน้อยนี่ก็ปิดถึงเข่านะ บางคนใส่สั้นคลุมแค่ครึ่งต้นขาเขายังไม่เห็นเป็นไรเลย”

“เอ๋ จริงเหรอ”

“ก็ต้องจริงสิ”

เย่เกินมองหลีซีด้วยความสงสัย ไม่รู้ทำไม หน้าของแม่คุณคนนี้ถึงได้เริ่มแดงขึ้นมาอีกแล้ว

เธอจับกระโปรงแน่นด้วยความขัดเขิน พลางช้อนตาขึ้นมองเย่เกิน

“เป็นไง…สวยไหม”

“สวยสิ! หุ่นเธอเป็นไม้แขวนเสื้ออยู่แล้ว ใส่อะไรก็ดูดีทั้งนั้นแหละ!”

“ฮึ นายคงพูดแบบนี้กับทุกคนล่ะสิ!”

“ใครว่าล่ะ ผมไม่เคยพูดแบบนี้กับศพสักหน่อย!”

“…”

เย่เกินตอบส่งเดชไป ไม่ทันสังเกตเลยว่ามุมปากของหลีซีกระตุกเบาๆ

เขาจับมือน้อยๆ ของหลีซีอีกครั้ง แล้วพาเดินมุ่งหน้าไปยังโซนร้านอาหารข้างทางที่มีคนพลุกพล่าน

เวลานี้ตามร้านข้างทางมีคนนั่งจนแน่นขนัด เหลือเพียงโต๊ะเก้าอี้พลาสติกที่ตั้งอยู่นอกร้านไม่กี่ตัวเท่านั้นที่ยังว่าง

ว่ากันตามตรง บรรยากาศที่นี่ไม่ได้ดีเด่นอะไรเลย

เศษอาหารที่ลูกค้ารอบก่อนกินเหลือยังเกลื่อนอยู่บนโต๊ะ แต่เย่เกินก็จูงหลีซีนั่งลงไปแล้ว

“นี่ ไม่รังเกียจที่จะกินข้าวในที่แบบนี้ใช่ไหม”

เขาเอ่ยถามหลีซีเสียงค่อย ส่วนหลีซีได้แต่มองสำรวจบรรยากาศรอบๆ ตาค้าง ผ่านไปพักใหญ่ถึงได้ตอบกลับมาอย่างบ้องแบ๊ว

“เอ๋ อะไรนะ”

“…ช่างเถอะ…อยากกินอะไรล่ะ”

เย่เกินเห็นว่าในแววตาของเธอไม่มีความรังเกียจหรือต่อต้านแม้แต่น้อย จึงยื่นเมนูให้อย่างเป็นกันเอง

“อืม…ฉัน…ฉันไม่เคยกินน่ะ…”

คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันเล็กน้อยยามจ้องเมนู เย่เกินเห็นท่าทางที่เธอมองเมนูอย่างจริงจังครุ่นคิดก็อดแซวไม่ได้

“คงไม่ใช่คุณหนูตระกูลใหญ่ที่เก็บเนื้อเก็บตัวอยู่แต่ในห้องหับหรอกนะ”

“เอ๊ะ รู้ได้ยังไงน่ะ”

ใบหน้าเล็กหันมามองเย่เกินด้วยความประหลาดใจ เย่เกินได้แต่ยักไหล่ นึกว่าหลีซีแค่พูดเล่น

‘สงสัยจะอยู่ในหลุมศพนานเกินไปจนไม่ได้สัมผัสโลกภายนอกล่ะสิ’

เขานึกค่อนขอดในใจ สายตาที่มองหลีซีจึงเจือความสงสารอยู่บ้าง

“ในเมื่อไม่เคยกิน งั้นสั่งเหมือนผมแล้วกัน ดีไหม”

“อืม…ได้สิ!”

“งั้นตกลง ไส้กรอกย่าง ปีกไก่ เนื้อแกะเสียบไม้ มะเขือยาว รากบัว…จริงสิ กินเผ็ดไหม”

“ฉันกินได้หมดแหละ!”

“ดื่มเหล้าไหม”

“ไม่ได้นะ! เป็นผู้หญิงจะดื่มเหล้าได้ยังไงกัน”

พอได้ยินเรื่องดื่มเหล้า หลีซีก็ส่ายหน้ารัวเป็นกลองป๋องแป๋ง

“คุณหนูตัวจริงเสียงจริงเลยแฮะ!”

เย่เกินหัวเราะ “น้ำผลไม้ได้ใช่ไหม”

“อื้ม!”

หลีซีพยักหน้ารับอย่างว่าง่ายพร้อมส่งยิ้มหวาน

ภายใต้แสงไฟ รอยยิ้มอันบริสุทธิ์ทำเอาเย่เกินถึงกับเหม่อมองไปชั่วขณะ

เวลาลงมือ หลีซีเป็นผู้หญิงที่เยือกเย็นและเด็ดขาดอย่างไม่น่าเชื่อ แต่ยามนี้ท่ามกลางแสงสีเสียง เธอกลับเหมือนเด็กสาวไร้เดียงสาที่น่าทะนุถนอม

เย่เกินแยกไม่ออกเลยว่าคนไหนคือตัวตนที่แท้จริงของเธอกันแน่

และเขาก็ไม่ได้อยากจะคิดหาคำตอบด้วย

หลังจากสั่งอาหารไป ทั้งสองคนก็คุยสัพเพเหระกันไปพลาง

กลิ่นหอมเข้มข้นของเกลือพริกไทยและเครื่องเทศลอยอบอวลไปทั่วร้าน ปิ้งย่างก็ถูกยกมาเสิร์ฟอย่างรวดเร็ว

พริกป่นสีแดงสดโรยอยู่ทั่วอาหาร เห็นแล้วชวนให้น้ำลายสอ

เย่เกินหยิบไม้เล็กๆ ขึ้นมาไม้หนึ่งแล้วก้มหน้าก้มตากินอย่างไม่ห่วงภาพลักษณ์

หลีซีมองท่าทีเป็นธรรมชาติไม่เสแสร้งของเย่เกินแล้วก็อมยิ้มบางๆ เธอเลียนแบบท่าทางของเขา หยิบรากบัวชิ้นหนึ่งขึ้นมากัดกิน

ทันใดนั้น ดวงตาคู่สวยของเธอก็เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ

“อื้อ~ อร่อยจังเลย~”

“อร่อยเหรอ งั้นก็กินเยอะๆ สิ!”

“อื้ม…”

คนทั้งสองได้ร่วมรับประทานอาหารมื้อที่อบอุ่นอย่างหาได้ยาก…

ราตรีเริ่มดึกสงัด ผู้คนในตลาดโต้รุ่งเริ่มบางตาลง

หลังจากอิ่มหนำสำราญ เย่เกินก็หันไปมองหลีซี แล้วจู่ๆ ก็รู้สึกจนปัญญาขึ้นมา

“ผมต้องกลับไปนอนในรถแล้ว…แล้วเธอจะทำยังไงล่ะ”

“เอ๊ะ”

พอถูกเย่เกินถามแบบนั้น ใบหน้าเล็กที่แดงระเรื่อจากการกินอาหารก็ชะงักไปทันที ก่อนจะมองเย่เกินด้วยสายตาน่าสงสาร “นาย…นายไม่ต้องการฉันแล้วเหรอ”

“…”

เย่เกินถึงกับอึ้งกิมกี่

ฟังดูแล้วทำไมเหมือนเมียเด็กกำลังออดอ้อนสามียังไงชอบกล

“ผม…เหมือนจะไม่เคยบอกว่าต้องการเธอเลยนะ”

“…”

หลีซีเงียบไป ขอบตามีม่านน้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาราวกับจะร้องไห้

“เอาละๆ! ผมหมายความว่า ผมต้องกลับไปนอนในรถ ถ้าเธอไม่รังเกียจว่าในรถมันแคบ ก็ตามมาด้วยกันแล้วกัน!”

“อื้อ~”

หลีซียิ้มร่าออกมาอย่างดีใจพลางกระโดดโลดเต้น เดินตามกลับเข้ามาในรถตู้อู่หลิงหงกวงอีกครั้ง

แม้เธอจะมีร่างเป็นผีดิบขนเขียวและมีชีวิตอยู่มานับร้อยปี แต่จิตใจที่แท้จริงกลับหยุดอยู่ที่ช่วงเวลาก่อนตาย หากจะว่ากันตามตรง เธอก็เป็นแค่เด็กสาวที่ยังไม่ประสีประสาต่อโลกเท่านั้น

เมื่อตามเย่เกินขึ้นมาบนรถ เย่เกินก็สอนเธอปรับเอนเบาะลง

การได้นอนบนเบาะที่เอนเอียงเล็กน้อยทำให้หลีซีรู้สึกแปลกใหม่มาก

เธอเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะมีความสุขขนาดนี้เวลาได้อยู่กับผู้ควบคุมศพ

“สภาพมันซอมซ่อหน่อย ทนๆ เอาแล้วกัน! ก็นะ พวกเราคนคุมศพต้องถือคติค่ำไหนนอนนั่นนี่นา!”

เย่เกินเอ่ยบอกพลางทิ้งตัวลงนอนบนเบาะ เขาหันไปมองหลีซีที่เบาะข้างคนขับ ถึงได้เห็นว่าเธอนอนตะแคงอยู่บนเบาะและกำลังจ้องมองเขาตาไม่กะพริบ

“มีอะไร…หน้าผมมีดอกไม้ติดอยู่เหรอ”

“…เปล่า ฉันแค่รู้สึกว่า นายไม่เหมือนคนอื่นเลย!”

หลีซีหดคอลงเล็กน้อย แก้มเนียนแดงระเรื่อขึ้นมา

“งั้นเหรอ บนโลกนี้คนที่ไม่เหมือนคนอื่นน่ะมีถมไป!”

เย่เกินยิ้มแล้วหลับตาลง หลีซีมองดูเขาเงียบๆ อย่างนั้น ไม่ได้พูดอะไร

ผ่านไปเนิ่นนาน จู่ๆ เย่เกินก็พูดขึ้นมาประโยคหนึ่ง

“นี่! ถ้าเธอไม่มีที่ไปจริงๆ มาเป็นลูกมือให้ผมเป็นไง ผม…เลี้ยงข้าวมีที่ซุกหัวนอนให้…ว่าไงล่ะ”

“เอาสิ!”

พอได้ยินเช่นนั้น มุมปากของหลีซีก็ยกยิ้มขึ้นเบาๆ มือน้อยๆ ยื่นไปกุมมือใหญ่ของเย่เกินไว้ด้วยตัวเอง…