บทที่ 77 หลีซี (ตอนต้น)

“หา? คนเลี้ยงผีดิบอย่างเธอเนี่ยนะไม่มีบ้าน?”

พอได้ยินแบบนั้น พวงมาลัยในมือเย่เกินแทบหลุด

เขารีบเหยียบเบรกเอี๊ยด แล้วหันไปมองหญิงสาวด้วยสีหน้าเหวอสุดขีด

“คนเลี้ยงผีดิบก็ต้องมีรังไว้เลี้ยงผีดิบสิ? แล้วที่แบบนั้นมันไม่ได้มีแค่ที่เดียวไม่ใช่เหรอ?”

“…ฉัน…ฉัน…ไม่มีบ้านแล้วจริงๆ…”

ไม่รู้ทำไม พอได้มานั่งอยู่ในรถแคบๆ คันนี้ หญิงสาวกลับรู้สึกเหมือนได้ยกภูเขาออกจากอกอย่างน่าประหลาด

อาจเพราะคำพูดของเย่เกินเมื่อครู่ หรืออาจเพราะบรรยากาศยามค่ำคืนมักทำให้คนเราคลายความระแวดระวัง เธอจึงเผยแววตาเคว้งคว้างไร้ที่พึ่งออกมาอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นนัก

“…ก็ได้…”

ด้วยความที่ผ่านชีวิตมาถึงสองชาติ เย่เกินจึงไม่อยากซักไซ้ไล่เลียงให้มากความ

คนเราน่ะ…บางครั้งก็มีเรื่องทุกข์ใจที่พูดยากเหมือนกัน

“เอาเป็นว่าในเมื่อไม่มีที่ไป ฉันขอเอาศพไปส่งที่บ้านก่อน เธอคงไม่ว่าอะไรนะ?”

“อืม…”

เมื่อถามความเห็นแล้วเห็นว่าเธอไม่ขัด เย่เกินจึงเหยียบคันเร่งมุ่งหน้าตรงไปยังมูลนิธิการกุศลในเมืองจิงทันที

เขาเคยเช็กข้อมูลของหวังหลงดูแล้ว เป็นศพที่ได้รับการรับรองจากมูลนิธิการกุศล ถึงจะไม่รู้ว่าบ้านเกิดอยู่ที่ไหน แต่ส่งไปที่มูลนิธิการกุศลเมืองจิงย่อมเป็นตัวเลือกที่ถูกต้องที่สุด

รถค่อยๆ แล่นเข้าสู่ตัวเมือง แสงสีเสียงยามราตรีสว่างไสว หญิงสาวที่นั่งเบาะข้างแทบจะมุดหัวทะลุกระจกออกไปมองข้างนอกอยู่แล้ว

ก่อนหน้านี้ยังวางท่าเป็นสาวแซ่บพราวเสน่ห์จนเย่เกินแทบน้ำลายหกอยู่แท้ๆ แต่ตอนนี้กลับกลายร่างเป็นเด็กน้อยที่ตื่นตาตื่นใจกับทุกสิ่งนอกหน้าต่างรถไปเสียได้

“เธอ…ไม่เคยเข้าเมืองเลยเหรอ?”

เย่เกินถามอย่างสงสัย หญิงสาวส่ายหน้า

“ทั้งชีวิตฉันไม่เคยออกไปจากหมู่บ้านหลีฮวาเลยสักครั้ง”

“อ๋อ~ งั้นเธอก็…น่าสงสารพิลึกแฮะ…”

“…”

ปิดจ็อบการสนทนาได้ในประโยคเดียว สมกับเป็นเย่เกินจริงๆ บรรยากาศในรถพลันเงียบกริบจนชวนอึดอัด

ผ่านไปพักใหญ่ คงเพราะทนความเงียบไม่ไหว เย่เกินจึงเป็นฝ่ายเปิดประเด็นคุยอีกรอบ

“จริงสิ เธอยังไม่ได้บอกเลยนะว่าชื่ออะไร!”

“หลีซี หลีที่มาจากดอกหลีฮวา ซีที่แปลว่าแสงอรุณ…”

“หลีซี ชื่อเพราะจัง! ฟังดูก็รู้เลยว่าคนตั้งต้องมีการศึกษา!”

“แล้วนายล่ะ?”

หลีซีเหลือบมองเย่เกินแวบหนึ่ง มุมปากของเย่เกินถึงกับกระตุกยิกๆ

“นี่สรุปว่าที่ฉันแนะนำตัวไปเมื่อกี้ เธอไม่ได้จำใส่หัวเลยสินะ!”

“…ขอโทษด้วยนะ…”

เสียงของหลีซีแผ่วลง เย่เกินเห็นว่าบรรยากาศชักจะกร่อยอีกรอบ จึงรีบหาทางแก้เก้อ

“ไม่เป็นไร! ชื่อฉันจำง่ายจะตาย เย่เกิน เย่เกินที่มาจากใบไม้ร่วงคืนสู่รากไง!”

“ใบไม้ร่วง…คืนสู่รากเหรอ…เหมาะกับอาชีพนายดีนะ”

“ใช่ไหมล่ะ! ฉันมันเกิดมาเพื่อทำงานสายนี้อยู่แล้ว!”

“คิก~”

หลีซีหลุดขำออกมา

“มีที่ไหนมาบอกว่าตัวเองเกิดมาเพื่อคุมศพกัน? ไม่กลัวซวยบ้างหรือไง?”

“ซวยเหรอ? เธอไม่รู้อะไรซะแล้ว บางครั้งการข้องแวะกับคนตาย มันสบายใจกว่ายุ่งกับคนเป็นตั้งเยอะ!”

“อายุก็แค่นี้ ทำไมถึงพูดจาแก่แดดเป็นหลักการนักล่ะ?”

หลีซีมองเย่เกินด้วยความสงสัย เย่เกินจึงแกล้งแหย่กลับไปว่า “อาจจะ…เพราะฉันเป็นเฒ่าทาริกาเทียนซานละมั้ง เห็นยังหนุ่มฟ้อแบบนี้ จริงๆ อายุหกสิบกว่าแล้วนะ…”

“ฮ่าๆ… นายนี่ตลกจัง…”

บรรยากาศในรถค่อยๆ ผ่อนคลายลง ไม่ทันรู้ตัว รถตู้หงกวงก็แล่นมาถึงหน้าอาคารมูลนิธิการกุศลเมืองจิง

เย่เกินลงจากรถ ไปยืนคุยกับรปภ. ตรงป้อมหน้าประตูอยู่พักใหญ่ อีกฝ่ายจึงยอมต่อสายคุยกับหัวหน้า จากนั้นถึงเปิดทางให้เย่เกินขับเข้าไปข้างใน

คนที่ออกมารับเย่เกินกลับกลายเป็นสวีเหวิน

ทันทีที่เห็นหน้าเย่เกิน เขาก็ปรี่เข้ามาทักทายถามไถ่สารทุกข์สุกดิบด้วยความสนิทสนม

พอได้ยินว่าเย่เกินนำศพของหวังหลงกลับมาส่ง เขาก็ซาบซึ้งจนน้ำตาแทบไหล

“ศพของเสี่ยวจิ้งพวกเราไหว้วานคนไปติดต่อขอรับจากทางตำรวจมาแล้วครับ ส่วนศพพี่หลง ผมตั้งใจว่าจะฝังไว้เคียงข้างเสี่ยวจิ้ง ตอนมีชีวิตอยู่ไม่ได้ลงเอยกัน พอตายไปแล้ว ผมก็หวังให้พวกเขาได้อยู่ด้วยกันเสียที!”

“ถ้าอย่างนั้น ฉันก็ส่งมอบศพให้นายจัดการต่อนะ!”

เย่เกินพยักหน้ารับ ในเมื่อมีคนพร้อมจะจัดงานศพให้ เขาก็จะได้ไม่ต้องเหนื่อยจัดการเรื่องยุ่งยากพวกนี้ต่อ

“ได้เลยครับ! ขอบคุณอาจารย์มากจริงๆ เหนื่อยแย่เลย!”

สวีเหวินค้อมตัวขอบคุณอย่างนอบน้อม พลางกวักมือเรียกคนมาช่วยกันยกศพของหวังหลงลงจากรถ

เดิมทีเขาอยากจะชวนเย่เกินอยู่กินข้าวก่อน แต่เย่เกินเห็นสภาพเหนื่อยล้าเต็มทนของสวีเหวิน จึงปฏิเสธไปด้วยความเกรงใจ

ท่ามกลางสายตาเปี่ยมด้วยความซาบซึ้งของอีกฝ่าย เย่เกินก็ขับรถออกจากมูลนิธิการกุศลเมืองจิง

บนรถ หลีซีหันมามองเย่เกินด้วยความประหลาดใจ

“เดี๋ยวนี้ผู้ควบคุมศพเขาทำงานกันแบบนี้แล้วเหรอ?”

“ก็ใช่น่ะสิ! ไม่ทำแบบนี้แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ?”

“ฉันเคยได้ยินมาว่า ต้องเดินเท้าบุกป่าฝ่าดงพาผีดิบกลับบ้านไม่ใช่เหรอ?”

“โธ่เอ๊ย! ยุคสมัยไหนแล้ว ยังจะมาใช้วิธีคนโบราณอยู่อีกเหรอ?”

“งั้นเหรอ…”

หลีซีเอียงคอ แล้วหันกลับไปเหม่อมองแสงสีของเมืองใหญ่อันเจริญรุ่งเรืองนอกหน้าต่างรถอีกครั้ง

เย่เกินเหลือบมองชุดกี่เพ้าที่ขาดวิ่นของเธอ ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัว เขาจึงหักพวงมาลัยมุ่งหน้าตรงไปยังตลาดกลางคืนของเมืองจิงทันที

ในตลาดกลางคืนมีผู้คนเดินสวนกันขวักไขว่

ยิ่งดึกเท่าไร บรรยากาศตรงนี้ก็ยิ่งพลุกพล่านและหลากหลายตามากขึ้นเท่านั้น

เย่เกินจอดรถเทียบข้างทาง ยังไงเสียรถเทพคันนี้ก็ไม่กลัวรอยขูดขีดอยู่แล้ว

เขากระโดดลงจากรถ แล้วกวักมือเรียกหลีซีทันที “ไป! หาอะไรกินกัน! วันนี้เสร็จงานเรียบร้อยแล้ว ต้องให้รางวัลตัวเองหน่อย!”

“เอ๊ะ? ฉันต้องไปด้วยเหรอ?”

หลีซียังคงนั่งนิ่งอยู่ในรถ เธอมองดูฝูงชนที่เบียดเสียดกันด้านนอกด้วยท่าทีต่อต้านอย่างเห็นได้ชัด

“ก็แหงล่ะสิ! ลงมากินข้าว เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง!”

เย่เกินเปิดประตูฝั่งผู้โดยสาร ไม่สนใจว่าหลีซีจะยอมหรือไม่ เขาดึงมือเธอให้เดินฝ่าเข้าไปในฝูงชนทันที

ชุดกี่เพ้าที่หลีซีสวมอยู่ค่อนข้างขาดรุ่งริ่ง เดิมทีน่าจะตกเป็นเป้าสายตาแปลกๆ ของคนรอบข้าง ทว่าในยามราตรีเช่นนี้ สาวๆ ที่ใส่กระโปรงสั้นกุดเดินกันเกลื่อนกลาด การแต่งตัวของเธอจึงไม่ได้ดูสะดุดตาจนผิดแผกอะไรนัก

เมื่อถูกเย่เกินจูงมือ แก้มของหลีซีก็เริ่มซับสีเลือดฝาด

เธอ…เหมือนจะไม่เคยโดนผู้ชายจับมือมาก่อนเลย

ถึงอย่างนั้น เธอกลับไม่ได้รู้สึกรังเกียจการกระทำเสียมารยาทของเย่เกินเลยสักนิด

หลังจากเดินแหวกฝูงชนที่เบียดเสียด เย่เกินที่บอกว่าจะพาเธอไปกินข้าว กลับพาเดินมาโผล่ที่ตลาดขายเสื้อผ้าสำเร็จรูปเสียอย่างนั้น

เสื้อผ้าที่นี่มีหลากหลายรูปแบบ ละลานตาจนหลีซีมองตามแทบไม่ทัน

ดูเหมือนเย่เกินจะคุ้นเคยกับที่นี่เป็นอย่างดี เขาเดินดิ่งตรงไปยังแผงลอยของป้าคนหนึ่งทันที

“ป้าจาง ช่วยดูให้เธอหน่อยสิครับ ว่าเหมาะกับชุดแบบไหน”

พอได้ยินเสียงเรียก ป้าคนนั้นหันมาเห็นว่าเป็นเย่เกินก็ยิ้มร่า

“อ้าว! นึกว่าใคร เสี่ยวเกินนี่เอง! ไม่เจอกันตั้งนานเลยนะ”

“ช่วงนี้งานยุ่งนิดหน่อยครับ”

เย่เกินเกาหัวแก้เขิน ป้าจางยิ้มตอบ “ยุ่งสิดี! ยุ่งถึงจะมีเงินใช้!”

ระหว่างคุยทักทายกับเย่เกิน ป้าจางก็เหลือบไปมองหญิงสาวที่เขาพามาด้วย

เพียงแค่แวบเดียว ป้าจางก็ตกตะลึงในความงามจนตาค้าง

“อุ๊ยตายแล้ว! มิน่าล่ะพักนี้เสี่ยวเกินถึงไม่แวะมาเลย ที่แท้ไปฉุดสาวสวยหยาดเยิ้มมาจากไหนเนี่ย?!”

ป้าจางมองหลีซีตาไม่กะพริบ เธอไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนหน้าตาสะสวยหมดจดขนาดนี้มาก่อนเลย

“โธ่ ป้าจาง อย่าล้อผมเล่นเลยครับ! นี่เพื่อนผมเอง ตัวผมมันคนจนที่ใส่แต่เสื้อผ้าตลาดนัด จะไปหาแฟนได้ยังไงล่ะครับ”

เย่เกินโบกมือปฏิเสธพัลวัน

ป้าจางได้ยินแบบนั้นก็ไม่ได้เซ้าซี้ต่อ เธอพยักหน้ารับ แล้วก้มลงไปเลือกกระโปรงยาวลายดอกที่เนื้อผ้าค่อนข้างดีออกมาจากกองเสื้อผ้า

“เอ้า เอาตัวนี้ไปสิ! แม่หนูคนนี้ผิวขาว ใส่ตัวไหนก็ดูดีทั้งนั้นแหละ!”

พอยื่นชุดกระโปรงส่งให้ถึงมือ หลีซีก็มองเย่เกินด้วยสีหน้างุนงงเล็กน้อย

“นาย…นายซื้อให้ฉันเหรอ”

“อืม ก็เห็นชุดเธอขาดหมดแล้วนี่! ใส่ตัวถูกๆ แก้ขัดไปก่อนแล้วกัน เธอคง…ไม่รังเกียจของราคาถูกหรอกนะ”

เย่เกินมองหลีซีอย่างลังเล ดูกังวลว่าของตลาดนัดแบบนี้จะไม่เข้าตาเธอ

ใครจะไปคิด หลีซีกลับคลี่ยิ้มบางๆ ออกมา

“ไม่หรอก! นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนซื้อเสื้อผ้าให้ฉัน ขอบคุณนะ!”

เธอเผยรอยยิ้มสดใส ดวงตาหยีโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว ราวกับเด็กน้อยไร้เดียงสา

วินาทีนั้น ยามมองใบหน้าอันไร้เดียงสาของหลีซี เย่เกินก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจราวกับต้องสายลมฤดูใบไม้ผลิ!