บทที่ 76 ผูกวาสนา (ตอนจบ)

“ยกให้งั้นเหรอ? แค่นายอ้างตัวว่าเป็นคนคุมศพ ฉันก็ต้องยกศพขาวตัวหนึ่งให้เลยหรือไง?”

หญิงสาวมองเย่เกินอย่างนึกสนใจ เธอไม่เคยเจอผู้ควบคุมศพคนไหนที่หน้าด้านหน้าทนขนาดนี้มาก่อนเลยจริงๆ

“คนสวย ถ้าผมมีหลักฐานยืนยันล่ะจะว่ายังไง?”

เย่เกินเห็นว่าอีกฝ่ายคุยง่ายกว่าที่คิด จึงค่อยๆ เก็บแส้เข้าที่ แล้วล้วงเอากระดูกมือของหวังหลงออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

“เอ้า ดูสิ! นี่กระดูกมือของหมอนี่!

พวกเราบริการควบคุมศพ ต้องส่งร่างลูกค้ากลับไปฝังแบบครบสามสิบสองนะคุณ! ลองคิดดูสิ ถ้าผมไม่ได้ตั้งใจมารับศพเขาจริง จะเอากระดูกชิ้นนี้พกใส่กระเป๋าให้เกะกะทำไมล่ะ จริงไหม?”

เขาโบกกระดูกมือไปมา หญิงสาวเห็นเย่เกินพูดจาเป็นตุเป็นตะ จึงหรี่ตามองดูกระดูกในมือเขาสลับกับข้อมือที่กุดด้วนของหวังหลง ก็พบว่ามันต่อกันได้พอดีเป๊ะ

“ของจริงนี่!”

หญิงสาวพยักหน้า นับว่าเธอยังพอคุยด้วยเหตุผลได้อยู่บ้าง

“ในเมื่อเป็นลูกค้าที่นายตกลงไว้แต่แรก ฉันก็ไม่แย่งของนายหรอก! เอาไปสิ!”

เธอยืนกอดอกนิ่งอยู่ริมน้ำ ไม่ได้ขยับเขยื้อนไปไหน

เย่เกินประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม “ขอบคุณครับ!”

จากนั้นเขาก็รีบวิ่งเข้าไปหาหวังหลงทันที

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ทั้งที่มีตบะถึงขั้นศพขาวแล้ว หวังหลงที่ยืนอยู่ข้างหลังหญิงสาวกลับว่านอนสอนง่ายราวกับเด็กน้อย

เย่เกินเห็นว่ามันไม่ขัดขืน จึงล้วงเอาตะปูสะกดวิญญาณออกมาจากอกเสื้อ

โบราณว่าไว้ ไม่ยอมเสียลูกหมาป่า ย่อมจับแม่หมาป่าไม่ได้!

ต่อให้ของวิเศษชิ้นนี้จะล้ำค่าแค่ไหน ถ้าเอาแต่เก็บไว้ไม่ยอมใช้ มันจะมีประโยชน์อะไร?

เย่เกินไม่อยากให้หวังหลงก่อเรื่องวุ่นวายเตลิดหนีไปไหนอีกแล้ว

ตะปูสะกดวิญญาณสีดำขลับทั้งเจ็ดเล่มถูกตอกลงบนจุดชีพจรของหวังหลงตามลำดับ ทันทีที่ตะปูฝังมิด ควันดำสายบางๆ ก็พวยพุ่งออกมาจากจุดชีพจรทั้งเจ็ด ไอศพกำลังถูกตะปูสะกดวิญญาณขับดันออกมา!

“ตะปูสะกดวิญญาณพันปีงั้นเหรอ? เพื่อสะกดศพขาวแค่ตัวเดียวเนี่ยนะ? นายใจถึงจริงๆ!”

เมื่อเห็นการกระทำของเย่เกิน หญิงสาวก็อดเอ่ยปากทอดถอนใจไม่ได้ เย่เกินจึงยักไหล่

“ของดีแค่ไหน ถ้าไม่ใช้ก็ไร้ค่าครับ! ขอแค่เป็นลูกค้าของผม จะมามัวเสียดายของไม่ได้หรอก”

“ปล่อยวางเก่งนี่!”

ไม่รู้ว่าเป็นคำชมหรือประชด หญิงสาวไม่ได้มีทีท่าจะจากไป ยังคงยืนมองดูตะปูสะกดวิญญาณสลายไอศพของหวังหลงจนหมดสิ้น

เกล็ดน้ำค้างสีขาวเย็นเยียบค่อยๆ ร่นถอยออกจากผิวของหวังหลงทีละนิด เขี้ยวและเล็บยาวร่วงหลุดออกมาเอง ดวงตาที่ดุร้ายคู่นั้นค่อยๆ ปิดสนิทลงอย่างช้าๆ

กระทั่งไอศพสลายไปจนหมด หวังหลงก็กลับคืนสู่สภาพศพคนธรรมดา

เย่เกินดึงตะปูสะกดวิญญาณทั้งเจ็ดเล่มออกมาจากร่างของเขาอีกครั้ง ตะปูล้ำค่าต่างสึกกร่อนหายไปถึงหนึ่งในสามของความยาวเดิม

เมื่อมองดูปลายตะปูที่แหว่งหายไป เย่เกินก็รู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองกำลังหลั่งเลือด

ทว่าในเวลานี้ หญิงสาวคนนั้นกำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาสงสัยใคร่รู้ เขาจึงได้แต่แสร้งทำเป็นใจกว้าง เก็บตะปูสะกดวิญญาณเข้ากระเป๋าอย่างสุขุมมาดนิ่งแกมเท่เข้าไว้

หลังจากป้ายชาดลงบนทวารทั้งเจ็ดของหวังหลง เย่เกินก็สั่นกระดิ่งสะกดวิญญาณอย่างคล่องแคล่ว

"คนตายออกเดินทาง! คนเป็นหลบไป!"

"กรุ๊งกริ๊งๆ~"

เสียงกระดิ่งดังกังวานใสสะท้อนในค่ำคืนอันเงียบสงัด เย่เกินเดินนำมุ่งหน้าไปทางตีนเขา

หวังหลงที่อยู่ด้านหลังขยับตัวลุกขึ้นยืนตามเสียงกระดิ่ง แล้วกระโดดตามไปทีละก้าว

เมื่อเดินผ่านข้างกายหญิงสาว เย่เกินก็ยังคงเอ่ยทักทายอย่างมีมารยาท

"ขอบคุณสหายท่านนี้ที่ให้เกียรติ!"

หญิงสาวได้ยินเช่นนั้นก็เพียงหัวเราะเบาๆ "นายไม่คิดจะลงมือกับฉันจริงๆ เหรอ?"

"อ้าว? จะลงมือกับคุณไปทำไมล่ะ ในเมื่อคุณคุยง่ายขนาดนี้!"

เย่เกินมองหญิงสาวด้วยความงุนงง คิดไปว่าเธอคงมีอาการหวาดระแวงอะไรสักอย่าง

"นาย…ไม่อยากเป็นพวกผดุงความยุติธรรม ปราบมารเพื่อประชาชนอะไรเทือกนั้นเหรอ? ฉันเลี้ยงศพขาวเชียวนะ!"

"ความยุติธรรม? ความยุติธรรมมันกินแทนข้าวได้เรอะ? สำหรับผมนะ ความยุติธรรมบนโลกนี้มันไม่มีอะไรแน่นอนตายตัวหรอก! ผมทำงานแค่ขอให้ไม่ละอายใจตัวเองก็พอ แล้วความยุติธรรมมันเกี่ยวอะไรกับผมด้วยล่ะ?"

เขาแค่บ่นลอยๆ ไปประโยคหนึ่ง ไม่นึกเลยว่าพอหญิงสาวได้ยินแล้ว กลับพึมพำประโยคของเย่เกินซ้ำๆ ไม่หยุด

"ความยุติธรรมบนโลกนี้ไม่แน่นอนตายตัวงั้นเหรอ…"

"เฮ้อ~ คงไม่ใช่คนมีปัญหาทางจิตหรอกนะ?"

เย่เกินส่ายหัว เมื่อเห็นหญิงสาวยังคงเอาแต่พร่ำประโยคนั้นซ้ำๆ ราวกับคนเสียสติ เขาก็สั่นกระดิ่งแล้วออกเดินทางทันที

ใครจะไปคิดล่ะว่า พอเย่เกินพาหวังหลงเดินกลับมาถึงที่จอดรถตีนเขา หญิงสาวคนนั้นจะเดินตามหลังมาเงียบๆ ด้วย

"นี่คุณ… คนสวย คุณจะเดินตามผมมาทำไมเนี่ย?"

เย่เกินมองหญิงสาวด้วยสายตาพิลึกพิลั่น

คนสวยน่ะก็ดีอยู่หรอก แต่สวยแบบสภาพจิตใจดูไม่ค่อยปกตินี่ เขาไม่กล้าไปยุ่งด้วยจริงๆ

"นาย… นายคิดจริงๆ หรือว่าความยุติธรรมไม่ใช่เรื่องสัมบูรณ์?"

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเย่เกินอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าเธอยังฝังใจไม่เลิก เย่เกินจึงเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"อะไรคือความยุติธรรมล่ะ? พูดง่ายๆ มันก็คือความเที่ยงธรรม เป็นกลาง ไม่ลำเอียงเข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง แต่ว่านะ ของพรรค์นี้น่ะมันไม่มีอะไรสัมบูรณ์หรอก! ขอยกตัวอย่างแล้วกัน…

อืม เอาอย่างผีดิบเป็นไง!

ในสายตาของฝ่ายธรรมะ สิ่งนี้ก็คือสิ่งชั่วร้ายในใต้หล้า เพราะแต่เดิมพวกมันก็ถือกำเนิดขึ้นจากการสะสมของแรงพยาบาท เป็นด้านที่อัปลักษณ์ของความเป็นมนุษย์

แต่ทว่า…ทำไมพวกมันถึงมีแรงพยาบาทล่ะ? ก็เพราะต้องทนทุกข์กับความอยุติธรรมไม่ใช่เหรอ?

สำหรับคนหมู่มาก พวกมันคือภัยคุกคาม แต่สำหรับตัวพวกมันเองแล้ว มันคือความน่าเวทนา

แล้วความยุติธรรมจะตัดสินยังไงล่ะ?

ถ้ามองจากมุมของคนส่วนใหญ่ ผีดิบย่อมเป็นฝ่ายผิด! แต่ถ้ามองจากความแค้นส่วนบุคคล ผีดิบก็เป็นแค่น่าสงสารที่ถูกคนชั่วข่มเหงรังแกจนกลายสภาพมาเป็นแบบนี้เท่านั้นเอง…

เพราะงั้น ผมถึงคิดว่า…ความยุติธรรมบางครั้งมันก็ไม่ได้มีถูกผิดตายตัวหรอก!"

เย่เกินคุยจ้ออย่างฉะฉาน ยิ่งหญิงสาวที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ ได้ยิน แววตาก็ยิ่งเปล่งประกายสดใสขึ้นเรื่อยๆ

"แล้วนายล่ะ? นายตัดสินความยุติธรรมยังไง?"

"แปดคำ!"

"แปดคำไหน?"

"ใช้ชีวิตทำงาน ไม่ละอายแก่ใจ!"

พูดจบส่งๆ เย่เกินก็เปิดท้ายรถตู้อู่หลิงหงกวงออก

ตุ้บ~

หวังหลงกระโดดขึ้นไปบนรถตามการควบคุมของเขา

เย่เกินปิดประตูท้ายรถเสร็จสรรพแล้วเดินไปนั่งฝั่งคนขับ นอกรถ หญิงสาวยังคงพึมพำทวนคำพูดของเขาไม่หยุด

"ใช้ชีวิตทำงาน…ไม่ละอายแก่ใจ…"

"เฮ้อ พอได้แล้วน่า…เลิกท่องได้แล้ว! จะให้ผมไปส่งไหมเนี่ย?"

เย่เกินเริ่มจะเอือมระอาขึ้นมาหน่อยๆ จึงเอื้อมไปเปิดประตูฝั่งผู้โดยสาร หญิงสาวชะงักไป

"นาย…จะไปส่งฉันเหรอ?"

"ก็ใช่น่ะสิ! ขึ้นมาเถอะ!"

เขาตบเบาะข้างคนขับ หญิงสาวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยอมก้าวขึ้นมานั่ง

พอประตูปิดลง ไฟหน้ารถตู้อู่หลิงหงกวงของเย่เกินก็สว่างวาบขึ้นท่ามกลางราตรีอันเงียบสงัด

ตรงตีนเขา รถตำรวจหลายคันจอดทิ้งไว้อย่างไร้ผู้คน คาดว่าคงกำลังวุ่นวายกับการสะสางเรื่องราวในหมู่บ้านหลีฮวากันอยู่

เย่เกินหยิบมือถือมาเสียบสายชาร์จในรถเงียบๆ เรื่องทั้งหมดเมื่อครู่นี้เขาไม่ได้ไลฟ์สดเลยสักนิด เพราะมือถือแบตหมดไปตั้งแต่ตอนนอนกลางวันเมื่อบ่าย ผีรู้สิว่าตอนนี้ในห้องไลฟ์จะเป็นยังไงบ้าง

พอเสียบสายชาร์จเปิดเครื่อง เสียงแจ้งเตือนก็ดังรัวเป็นชุดราวกับห่าระเบิดลง

เย่เกินขมวดคิ้วแล้วกดล็อกหน้าจอไปก่อน

รถเริ่มพุ่งทะยานไปในความมืด เย่เกินเอ่ยถามหญิงสาวที่เบาะข้างๆ อย่างไม่คิดอะไรมาก

"บ้านเธออยู่ที่ไหนล่ะ? เดี๋ยวผมไปส่ง!"

ใครจะไปรู้ สิ่งที่ได้รับกลับมากลับเป็นเสียงถอนหายใจอย่างจนปัญญาของหญิงสาว "บ้านเหรอ? ฉัน…ฉันไม่มีบ้านหรอก!"