บทที่ 75 ผูกวาสนา (บน)

ปากทางเข้าหมู่บ้านหลีฮวา

แสงจันทร์สาดส่องลงมาบนถนนดินบนเขา

เย่เกินเงยหน้ามองควันดำที่พวยพุ่งขึ้นมาจากยอดเขาเป็นระลอก พลางล้วงนกกระดาษที่นักพรตอวิ๋นเฮ่อมอบให้ตนออกมาจากกระเป๋าเสื้อเงียบๆ

เขาวางนกกระดาษไว้ใต้แสงจันทร์ แล้วหยิบกระดูกมือของหวังหลงมาแกว่งไปมาตรงหน้านกกระดาษ ทันใดนั้น นกกระดาษก็เริ่มกระพือปีกอย่างน่าอัศจรรย์

มันค่อยๆ ลอยขึ้นสู่อากาศ บินวนรอบปากทางเข้าหมู่บ้านหนึ่งรอบ ราวกับสุนัขล่าเนื้อที่กำลังดมหากลิ่นต้นตอ

พริบตานั้นคล้ายมันจับทิศทางได้ จึงบินมุ่งหน้าไปทางตีนเขา

"เอ๊ะ? นี่… นี่มันชักจะไม่ถูกมั้ง?"

สีหน้าของเย่เกินเริ่มดูแปลกไป เขามองตามไปทางตีนเขาด้วยความงุนงง แล้วหันกลับไปมองยอดเขาอีกครั้ง

ควันดำที่ลอยออกมาจากยอดเขานั้นเห็นได้ชัดว่าเป็นควันจากการเผาศพ แต่นกกระดาษกลับบินย้อนศรลงไปทางตีนเขาเสียอย่างนั้น

ตามหลักแล้วพวกผีดิบควรจะรวมตัวกันอยู่ที่แหล่งกักเก็บศพสิ ไม่ว่าจะมองมุมไหน หวังหลงก็ควรจะอยู่บนยอดเขาไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมนกกระดาษถึงบินลงไปทางตีนเขาล่ะ?

หรือว่าหวังหลงจะมีสติปัญญาขึ้นมาแล้วกลายเป็นผีดิบสายอินดี้ไม่เหมือนใคร? หรือว่านกกระดาษที่นักพรตอวิ๋นเฮ่อให้มามันเชื่อถือไม่ได้กันแน่?

ขณะกำลังลังเลใจอยู่นั้น เมื่อเห็นนกกระดาษกำลังจะบินลับสายตาไปทางตีนเขา เย่เกินชั่งใจซ้ำไปซ้ำมา สุดท้ายก็เลือกที่จะเชื่อมั่นในนกกระดาษ

การเดินลงเขาเทียบกับตอนเดินขึ้นเขาแล้วถือว่าสบายกว่ากันเยอะ

มีลมราตรีพัดโชยมาตามทางบนเขา มีสายลมเย็นและดวงจันทร์สว่างไสวเคียงคู่ตลอดทาง ก็นับว่าได้บรรยากาศไปอีกแบบ

ทว่าพอนกกระดาษพาเย่เกินลงมาถึงตีนเขา มันกลับไม่ได้บินไกลออกไปนอกภูเขา แต่บินวนลัดเลาะไปตามแนวเขาแทน

ที่เชิงเขาอีกด้านหนึ่งของหมู่บ้านหลีฮวา มีน้ำตกธรรมชาติสายหนึ่งตั้งอยู่

พอนกกระดาษบินมาถึงริมสายน้ำตก มันก็นิ่งสงบไม่ขยับอีกเลย

เย่เกินเดินตามนกกระดาษมาหยุดยืนอยู่ริมน้ำ พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างงุนงง

"แค่นี้เหรอ?"

"ไม่มีอะไรเลยนี่หว่า!"

เขามองสำรวจไปรอบทิศ นอกจากน้ำตกที่ทิ้งตัวลงมาจากยอดเขาราวกับเส้นด้ายสีเงินและเสียงน้ำไหลซ่าๆ แล้ว แม้แต่เสียงแมลงหรือเสียงนกสักตัวก็ยังไม่มี อย่าว่าแต่เงาของผีดิบเลย

"นกกระดาษของนักพรตอวิ๋นเฮ่อไม่ได้จงใจล่อฉันออกมาหรอกนะ? เพื่อไม่ให้ฉันไปเปิดศึกกับเจ้านั่นน่ะ?"

เย่เกินมองนกกระดาษที่ยังคงกระพือปีกพะงาบๆ ด้วยความสงสัย ขณะกำลังคิดจะหันหลังเดินกลับไปที่หมู่บ้านหลีฮวา จู่ๆ ก็มีเสียงดัง "ตูม!" สนั่นหวั่นไหวมาจากเหนือน้ำตก!

เมื่อมองตามเสียงไป บริเวณช่วงกลางของน้ำตกดูเหมือนจะมีปากถ้ำซ่อนอยู่ด้านหลัง ร่างสีขาวร่างหนึ่งกระโดดผลุนออกมาจากจุดนั้น แล้วพุ่งดิ่งฝ่าสายน้ำตกลงมาเบื้องล่าง!

"หวังหลงนี่หว่า!!!"

เมื่อเห็นร่างสีขาวซีดราวกับน้ำค้างแข็ง เย่เกินหรี่ตาก็มองเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายได้ชัดเจน

"ตูม!"

ร่างของหวังหลงไหลไปตามสายน้ำ ตกลงกระทบผิวน้ำที่แอ่งน้ำเบื้องล่างจนแตกกระเซ็นเป็นละอองคลื่นขาวโพลน

หลังจากตกลงไป เขากลับไม่ได้หนีไปตามกระแสน้ำในทันที แต่กลับยืนเซ่อซ่าอยู่ในน้ำ คล้ายกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง

"เฮ้ย! แปลกแฮะ! นกกระดาษของนักพรตอวิ๋นเฮ่อนี่นำทางได้จริงด้วยเว้ย!"

ในเมื่อตอนนี้หวังหลงมาโผล่อยู่ตรงหน้าแล้ว เย่เกินย่อมดีใจจนยิ้มแก้มแทบปริ

เขาชักแส้ออกจากอกเสื้อ เตรียมจะพุ่งเข้าไปซัดกับหวังหลงอีกรอบ แต่ไม่นึกเลยว่าเหนือน้ำตกบนหัวจะมีเสียงระเบิดดังสนั่นขึ้นมาอีกระลอก!

"เชี่ย! ยังมีอีกเหรอวะ!"

พอได้ยินเสียงนั้น เย่เกินก็แหงนหน้ามองขึ้นไปตามสัญชาตญาณ

เห็นแค่หญิงสาวร่างลุกท่วมไปด้วยไฟคนหนึ่งกระโดดออกมาจากช่วงกลางม่านน้ำตก สายน้ำซัดกระทบลงบนร่างของเธอจนเกิดเสียงดัง "ฉี่ๆ"

ชุดกี่เพ้าสีแดงเพลิงของเธอถูกไฟเผาจนขาดวิ่น เผยให้เห็นผิวขาวเนียนดุจหิมะวับๆ แวมๆ

ร่างนั้นร่วงหล่นตามสายน้ำ ดิ่งลงสู่ก้นแอ่งน้ำตก

"ตูม!"

เสียงน้ำแตกกระจายดังสนั่นขึ้นอีกครั้ง ร่างขาวผ่องของหญิงสาวกระเพื่อมไหวอยู่ใต้ก้นแอ่งน้ำครู่หนึ่ง ก่อนจะลอยขึ้นมาเหนือน้ำ

สีหน้าของเธอดูหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ปากก็สบถพึมพำ "เรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย โลกนี้ผ่านไปเกือบร้อยปีแล้ว ก็ยังมีพวกสารเลวที่ชอบคิดว่าตัวเองผดุงความยุติธรรมอยู่อีก…"

ระหว่างที่บ่นพึมพำ หญิงสาวก็ก้มมองดูชุดกี่เพ้าที่ขาดวิ่นบนร่างด้วยความเสียดาย

"น่าเสียดายจริงๆ… นี่มันชุดโปรดของฉันแท้ๆ…"

หยดน้ำไหลรินผ่านผิวขาวผ่องของหญิงสาว เสียงน้ำหยดดังเปาะแปะ ชุดกี่เพ้าเปียกชุ่มแนบเนื้อยิ่งขับเน้นทรวดทรงอวบอิ่มเย้ายวน

เธอกระโดดปราดขึ้นจากผิวน้ำ พลิ้วไหวราวกับบัวเขียวเหนือน้ำ เพียงไม่กี่ก้าวก็ข้ามมาถึงริมฝั่ง

ขณะกำลังปัดคราบน้ำที่เปียกโชกตามเสื้อผ้า หญิงสาวก็สัมผัสได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่จับจ้องมาที่ตน

พอเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นชายหนุ่มถือแส้ยาวสีชาดกำลังยืนอ้าปากค้างมองเธอตาไม่กะพริบ

หญิงสาวโดนสายตาเหม่อลอยคู่นั้นจ้องจนหน้าร้อนผ่าว จึงตวาดแหวด้วยความขุ่นเคือง "มองอะไร! ไม่เคยเห็นคนสวยหรือไง?"

"เอ่อ… ก็เคยเห็นนะ แต่ไม่เคยเห็นคนสวยหล่นลงมาจากฟ้าแบบนี้มาก่อนเลย!"

พอโดนด่าเข้าให้ เย่เกินถึงได้สติกลับมาแบบเก้อๆ กังๆ

ในสายตาเขา หญิงสาวที่ร่วงลงมาจากฟ้าคนนี้สวยสะเด็ดจริงๆ

ผิวขาวผ่องดั่งกระดาษ ยามมีหยดน้ำเกาะพราวดูเนียนนุ่มจนแทบจะแตกเปรียะหากแตะต้อง เรือนร่างเว้าโค้งรัดรึงอยู่ใต้ชุดกี่เพ้าเปียกแนบเนื้อ ชวนให้นึกถึงลูกพีชฉ่ำน้ำที่แช่ลอยในสระ ช่างยั่วตาสั่นคลอนใจเหลือเกิน

ใบหน้าเรียวเล็กประณีต แม้เวลานี้จะบึ้งตึงด้วยความไม่สบอารมณ์ แต่ก็ไม่ได้ลดทอนความสวยลงเลยแม้แต่น้อย

สีหน้าปั้นปึ้งด้วยความหงุดหงิดนั้น กลับยิ่งขับให้เธอดูมีเสน่ห์น่าเอ็นดูขึ้นไปอีกเป็นกอง

"เชอะ! เรื่องที่นายไม่เคยเห็นมันยังมีอีกเยอะย่ะ!"

เมื่อเห็นว่าเย่เกินยังยืนเอ๋อ หญิงสาวก็ไม่อยากจะเสวนากับเขาต่อ เธอหันไปกวักมือเรียกหวังหลงทันที "พวกเราไปกันเถอะ!"

เดิมทีเธอไม่ได้คิดจะสนใจเย่เกิน ทว่าพอเธอออกคำสั่งกับหวังหลง และหวังหลงเพิ่งจะกระโดดขึ้นมาจากผิวน้ำ ทางฝั่งที่เย่เกินยืนอยู่ก็มีเสียงฟาดดัง "เปรี๊ยะ!" ก้องขึ้นมา!

"หืม?"

หญิงสาวหันไปมองเย่เกินด้วยความสงสัย ถึงได้สังเกตเห็นว่าเขาควักแส้ออกมาสะบัดตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

"นายคิดจะทำอะไร?"

สีหน้าของเธอพลันบึ้งตึงลงทันที สัมผัสได้ถึงท่าทีของเย่เกินที่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

"ฉันก็นึกว่าตัวเองโชคดี ได้เจอสาวงามหล่นลงมาจากฟ้า ที่ไหนได้ ดันมาเจอคนเลี้ยงผีดิบซะงั้น! เธอก็ช่างกระไร จะเลี้ยงศพใครไม่เลี้ยง ดันมาเลี้ยงศพลูกค้าของฉันเนี่ยนะ!"

แส้สีชาดตวัดฟาดกลางอากาศจนเกิดเสียงดังเปรี้ยง เย่เกินที่เมื่อครู่ยังทำหน้าตาทะลึ่งทะเล้น มาตอนนี้กลับเปลี่ยนเป็นขึงขังจริงจังขึ้นมาทันควัน

"ลูกค้าของนาย? นายเอาอะไรมาพูดว่าเป็นลูกค้าของนายมิทราบ?"

หญิงสาวหรี่ตาลง เธอไม่คิดเลยจริงๆ ว่าเพิ่งจะหนีเสือปะจระเข้ สลัดหมาป่าพ้นตัวไป ก็ต้องมาโดนเสือจ้องเล่นงานต่ออีกตัว

"ผมเป็นผู้ควบคุมศพ! คนๆ นี้เคยตกลงกับผมไว้ก่อนตาย ว่าพอตายแล้วผมจะเป็นคนพาศพไปทำพิธีฝัง คุณว่าถ้าเขาไม่ใช่ลูกค้าผม แล้วจะเป็นลูกค้าของคุณหรือไง?"

"นายเนี่ยนะ? เป็นคนควบคุมศพ?"

"มิกล้า! บริการควบคุมศพตระกูลเย่ เย่เกิน ครับผม!"

เย่เกินเอ่ยบอกชื่อและสำนักกับหญิงสาวโดยไม่ได้รีบร้อนลงมือ สีหน้าของหญิงสาวจึงค่อยคลายความตึงเครียดลงเล็กน้อย

"นายนี่น่าสนใจกว่าพวกนั้นเยอะแฮะ ยังรู้จักแนะนำตัวก่อนด้วย! ทำไมล่ะ ต่อไปคิดจะผดุงความยุติธรรมอะไรนั่น แล้วฆ่าคนเลี้ยงผีดิบอย่างฉันหรือเปล่าล่ะ?"

น้ำเสียงของเธอแฝงไปด้วยความประชดประชัน เย่เกินเองก็ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงมีท่าทีแบบนั้น เขาจึงยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ

"ผมจะไปฆ่าคุณทำไมล่ะครับ?"

"ผดุงความยุติธรรมแทนสวรรค์ไง! ในสายตานาย ฉันไม่ใช่คนชั่วร้ายที่เปลี่ยนชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ให้กลายเป็นผีดิบหรอกเหรอ?"

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับผมล่ะ? ผมแค่มาเก็บศพ! ถ้าคุณไม่ขัดขวางการเก็บศพของผม ผมจะไปฆ่าคุณหาพระแสงอะไร?"

"อ้อ? คนอย่างนายเนี่ย ไม่รู้ว่าเห็นแก่เงินจริงๆ หรือแค่เป็นคนตลกกันแน่ ไปซะเถอะ! ฉันจะไม่ลงมือกับนาย"

หญิงสาวมองเย่เกินด้วยสายตาหยอกล้อพลางโบกมือไล่

มุมปากของเย่เกินกระตุกยิกๆ

"คนสวย จะให้ผมไปก็ได้นะ แต่ว่า… คุณช่วยยกเจ้าศพขาวนั่นให้ผมก่อนจะได้ไหม?"