บทที่ 74 เธอเป็นคนชั่วจริงหรือ?

“แก! แก!”

ความเจ็บปวดแล่นพล่านจนเซียวอวี่ตัวสั่นเทิ้ม

น้ำตาเล็ดออกมาจากหางตาด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว น้ำมูกก็ไหลย้อยออกมาอย่างไม่อาจควบคุม

ตั้งแต่ลงมาจากเขาหลงหู่ เขาเคยต้องมารับเคราะห์ในสภาพทุเรศทุรังแบบนี้ที่ไหนกัน?

แม้ตอนนี้จะน้ำตาเล็ดน้ำมูกไหลดูไม่ได้เพียงใด แต่เซียวอวี่ก็ยังจ้องมองหญิงสาวชุดกี่เพ้าด้วยสายตาเคียดแค้น

“กล้าทำร้ายพวกเราสองคนพี่น้อง แกโดนเขาหลงหู่ออกหมายล่าหัวแน่!”

“ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่คนเขาหลงหู่ทำได้แค่ขู่ฟ่อๆ ถึงจะจัดการคนอื่นได้?”

หญิงสาวชุดกี่เพ้าเหลือบมองเซียวอวี่อย่างดูแคลน แต่ไม่ได้คิดจะเอาชีวิต เธอเบือนหน้าหนีไม่สนใจสีหน้าของเซียวอวี่ ก่อนจะดีดตัวขึ้นไปนั่งห้อยขาอยู่บนกรงสำริดโบราณอีกครั้งอย่างคล่องแคล่วดั่งดอกบัวพิสุทธิ์อันสง่างาม

เธอนั่งอยู่บนขอบกรงสำริด สองเท้าขาวผ่องแกว่งไปมาอย่างสบายอารมณ์

หญิงสาวชุดกี่เพ้าทอดสายตามองทั้งสี่คนที่ล้มพับกองอยู่กับพื้นอย่างล้อเลียน

เมื่อครู่นี้ยังปรี่เข้ามาอย่างดุดัน ทำท่าเหมือนจะสับเธอเป็นชิ้นๆ ให้ได้

ทว่าชั่วพริบตาเดียว พวกเขากลับลงไปนอนกองหมดสภาพกันหมดแล้ว

“พวกไร้มารยาท ไม่มีหัวนอนปลายเท้า!”

หญิงสาวชุดกี่เพ้าเบะปากอย่างเบื่อหน่าย แล้วหันไปมองหวังหลงกับอดีตผู้ใหญ่บ้าน

ศพขาวสองร่างนี้เป็นศพที่เธอเลี้ยงขึ้นมาจริงๆ เพียงแต่ตอนนี้ศพขาวทั้งคู่ถูกเส้นใยแส้ปัดแผดเผาจนดำเกรียมไปทั้งตัว จะเรียกว่าศพดำก็คงไม่เกินไปนัก

“นาย ลงไปก่อน!”

เธอโบกมือให้หวังหลง ร่างของหวังหลงก็กระโดดดิ่งลงไปยังก้นเหวลึกใต้กรงสำริดทันที

ส่วนร่างของอดีตผู้ใหญ่บ้าน หญิงสาวชุดกี่เพ้าเพียงปรายตามองด้วยความรังเกียจแล้วไม่ได้สนใจอีก

“ซี๊ด… อูย…”

ภายในสุสานอันเงียบสงัด เสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวดของทั้งสี่คนดังแว่วมาเป็นระยะ หญิงสาวชุดกี่เพ้าหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาพลางเช็ดฝ่ามือที่ถูกเส้นใยแส้ปัดแผดเผาจนไหม้เกรียม พร้อมกับเอ่ยเย้ยหยันออกมาอย่างไม่ยี่หระ

“ฝีมือไม่มีแต่ปากเก่ง! ก่อนจะพูดอะไรไม่คิดใช้สมองบ้างเลย กล้ารับประกันนักเหรอว่าทุกอย่างมันจะเป็นอย่างที่แกเห็นน่ะ?”

“หึ! นังปีศาจชั่ว! อย่าเพิ่งได้ใจไปหน่อยเลย!”

พอได้ยินคำพูดของหญิงสาวชุดกี่เพ้า ดวงตาของเซียวอวี่ก็ยิ่งแดงก่ำด้วยเส้นเลือดฝอย

ตอนนี้ความโกรธแล่นพล่านจนบดบังสติ เขาไม่ฉุกคิดสักนิดว่าทำไมหญิงสาวชุดกี่เพ้าถึงไม่ลงมือสังหาร คิดเพียงแค่ว่าผีดิบขนเขียวตนนี้กำลังได้ใจ

หัวไหล่ทั้งสองข้างถูกบดจนแหลก แขนสองข้างห้อยต่องแต่งอยู่ข้างลำตัวอย่างไม่อาจควบคุม ทว่าสายตาของเซียวอวี่กลับยังจ้องเขม็งไปที่ยันต์เพลิงแท้ตรงหน้า

ตอนที่หัวไหล่ถูกบดขยี้เมื่อครู่ มือของเขาคลายออกตามสัญชาตญาณจนยันต์เพลิงแท้หลุดร่วง

ยามนี้ ยันต์เพลิงแท้วางนิ่งอยู่บนพื้น มุมหนึ่งเริ่มมีประกายไฟลุกไหม้ขึ้นมาแล้ว

“ขอแค่ใช้เลือดหยางบริสุทธิ์ปลดผนึกยันต์ จะต้องใช้ยันต์เพลิงแท้พลิกกระดานที่ตกเป็นรองอยู่นี้ได้แน่!”

แววตาบ้าคลั่งผุดวาบขึ้นมา เซียวอวี่กัดฟันกรอดด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียม เขากัดปลายลิ้นตัวเองจนเลือดไหลแล้วพ่นใส่ยันต์เพลิงแท้ทันที

“ฟู่~”

เลือดสีแดงสดพ่นลงบนแผ่นยันต์ นอกจากจะไม่ทำให้ประกายไฟตรงมุมมอดดับลง กลับยิ่งโหมให้เปลวไฟลุกท่วมขึ้นมา!

ประกายไฟเล็กๆ เริ่มลุกไหม้พรึบขึ้นในพริบตา

หญิงสาวชุดกี่เพ้าที่นั่งแกว่งเท้าเปลือยขาวเนียนอยู่บนกรงสำริดคล้ายจะสังเกตเห็นไฟที่ลุกไหม้บนแผ่นยันต์ สีหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนก

“นี่ยังคิดจะใช้ยันต์แผ่นนั้นอยู่อีกเหรอ?!”

“ตูม!!!”

ในจังหวะที่เธอกำลังตกตะลึง แผ่นยันต์สีแดงชาดนั้นก็ประหนึ่งเชื้อไฟอันไร้ที่สิ้นสุด มันพ่นเปลวเพลิงระเบิดกระจายออกไปรอบทิศทางโดยมียันต์เป็นจุดศูนย์กลาง

กองเพลิงลุกพรึบขึ้นมาทันที ภายในสุสานไม่มีสิ่งของที่เป็นเชื้อเพลิง ทว่าบริเวณรอบกรงสำริด ศพของคนในหมู่บ้านหลีฮวาเกือบเก้าสิบศพกลับถูกเปลวไฟลุกลามเข้าใส่จนหมดสิ้น

เปลวไฟลุกโหมไหม้ดังเปรี๊ยะๆ กองเพลิงยิ่งลามก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่ศพของโจรปล้นสุสานทั้งสามคนบนกรงสำริดก็พลอยติดไฟไปด้วย

ใบหน้าของหญิงสาวชุดกี่เพ้าฉายแววเหยียดหยาม เธอหันไปมองเซียวอวี่

“นี่น่ะเหรอที่พวกแกเรียกว่าผดุงความยุติธรรม? ในบรรดาโจรปล้นสุสานพวกนั้นยังมีคนรอดชีวิตอยู่คนหนึ่งนะ! แล้วชาวบ้านเก้าสิบกว่าคนนี้ ถ้าเกิดยังมีคนที่ยังไม่กลายร่างเป็นศพม่วงล่ะ จะว่ายังไง?”

“หุบปาก! อย่ามาทำลายจิตเต๋าของฉัน! ที่นี่มีแต่พวกผีดิบทั้งนั้น! ฆ่าทิ้งแล้วมันจะทำไม? ไอ้พวกโจรปล้นสุสานสามคนนั้นมันก็สมควรตายอยู่แล้ว! ถ้าความสูญเสียแค่นี้แลกกับการกำจัดผีดิบขนเขียวได้สักตัว ยังไงก็มีแต่คุ้มกับคุ้ม!”

เซียวอวี่ยกตนขึ้นสู่จุดสูงสุดแห่งศีลธรรม เขาหยัดกายลุกขึ้นยืนอีกครั้ง แม้แขนทั้งสองข้างจะห้อยต่องแต่ง แต่สีหน้ากลับเปี่ยมล้นด้วยความมั่นใจขึ้นมาอย่างประหลาด

“ฆ่าฉันเนี่ยนะ? นายเอาจริงดิ?”

หญิงสาวในชุดกี่เพ้ามองเซียวอวี่อย่างนึกขำ คิ้วของเซียวอวี่ขมวดมุ่นเข้าหากันทันที

“ฉันจะให้แกได้เห็น ว่ายันต์เพลิงแท้มันเป็นยังไง!”

“ขออัญเชิญเพลิงเทพแห่งทิศใต้ สยบปราบเหล่ามารร้าย!”

“จงลุกไหม้!!!”

ปากของเขาท่องบริกรรมคาถาไม่หยุด เปลวไฟในสุสานยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนควบแน่นกลายเป็นอสรพิษเพลิงตัวมหึมา พุ่งทะยานเข้าใส่หญิงสาวในชุดกี่เพ้าอย่างดุดัน

หญิงสาวในชุดกี่เพ้าชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพลิ้วกายหลบหลีกไปรอบสุสานอย่างรวดเร็วเพื่อหวังจะพ้นจากรัศมีของงูเพลิงตัวนี้

ทว่าใครจะไปคิดว่างูเพลิงตัวนี้จะเหมือนมีจิตรับรู้ มันยังคงไล่กวดตามติดไม่ยอมปล่อย

คลื่นความร้อนแผดเผาจนชายเสื้อของหญิงสาวชุดกี่เพ้าม้วนงอ ยิ่งเมื่อศพเก้าสิบกว่าร่างในสุสานถูกจุดไฟเผาทีละร่าง เปลวเพลิงก็ยิ่งทวีความรุนแรง หญิงสาวชุดกี่เพ้าไม่อาจหลบพ้น งูเพลิงอันดุร้ายจึงโถมเข้ากลืนกินร่างของเธอไปทั้งตัว

พริบตาเดียว เปลวไฟก็แผดเผาร่างของหญิงสาวชุดกี่เพ้าจนส่งเสียงดังเปรี๊ยะประ ถึงขนาดมีของเหลวสีขาวไหลซึมออกมาจากร่างของเธอ!

"กรี๊ด!!!"

หญิงสาวชุดกี่เพ้ากรีดร้องโหยหวน ร่างกายลุกท่วมไปด้วยเปลวไฟ เธอตวัดสายตาเคียดแค้นจ้องมองเซียวอวี่แวบหนึ่ง ก่อนจะไม่คิดอะไรอีก พุ่งตัวกระโดดลงไปในช่องเหวลึกใต้กรงหมูสำริดทันที

และเมื่อหญิงสาวชุดกี่เพ้าหนีไป ซากผีดิบเกือบทั้งหมดในห้องสุสานก็ถูกกองเพลิงเผาผลาญจนหมดสิ้น ควันดำหนาทึบลอยคละคลุ้งไปทั่วทุกสารทิศ

"คิดจะสู้กับฉันเรอะ! ต่อให้เป็นผีดิบขนเขียวก็ต้องยอมสยบให้สำนักเขาหลงหู่!"

หลังจากขับไล่หญิงสาวชุดกี่เพ้าไปได้ เซียวอวี่ก็กลับมายืดอกผึ่งผายอีกครั้ง

เขามองไปยังช่องเหวลึกใต้กรงหมูสำริด ในใจเกิดความรู้สึกลังเลขึ้นมาวูบหนึ่ง แต่สุดท้ายก็สะบัดแขนแล้วเอ่ยปากเรียกทุกคน

"ภารกิจเสร็จสิ้นแล้ว! พวกเราไปกันเถอะ!"

สิ้นเสียงสั่งการ จ้าวเจิ้งกั๋วและไป๋หย่าที่นอนคว่ำอยู่บนพื้นก็กัดฟันข่มความเจ็บปวด ลุกขึ้นไปช่วยพยุงร่างของเซียวจิ้ง

ทั้งสี่คนโซซัดโซเซมาถึงด้านล่างของปากหลุมโจรขุดสุสาน จ้าวเจิ้งกั๋วจึงหยิบวิทยุสื่อสารตรงหน้าอกขึ้นมา

"ฮัลโหลๆ! ส่งคนมาสองสามคนที ใช่! บนยอดเขามีหลุมโจรขุดสุสานอยู่ ให้คนเอาอุปกรณ์มาด้วย มีคนเจ็บต้องส่งตัวออกไป!"

หลังจากตะโกนสั่งการผ่านวิทยุสื่อสารเสร็จ จ้าวเจิ้งกั๋วก็ทิ้งตัวนั่งแหมะลงกับพื้นโคลน

แรงกดดันจากหญิงสาวชุดกี่เพ้าเมื่อครู่นี้มันมหาศาลเกินไปจริงๆ

ยามนี้เมื่อห้องสุสานว่างเปล่าลง อย่าว่าแต่เขาเลย อีกสามคนที่เหลือต่างก็หมดเรี่ยวแรง ทิ้งตัวนั่งแหมะลงบนพื้นโคลนอย่างหมดสภาพ ไม่สนใจแล้วว่าจะเปื้อนหรือสกปรกแค่ไหน

ท่ามกลางสุสานอันเงียบสงัด ไม่มีใครพูดอะไรออกมาสักคำ ราวกับยังคงขวัญผวากับนาทีเฉียดตายเมื่อครู่ไม่หาย

เนิ่นนานผ่านไป ไป๋หย่าถึงได้พึมพำขึ้นมาประโยคหนึ่ง

"ผู้หญิงประหลาดคนนั้น เธอออมมือให้พวกเราหรือเปล่านะ?"

"เธอหมายความว่ายังไง?"

พอได้ยินว่าไป๋หย่ายังคงพูดแก้ต่างให้หญิงสาวชุดกี่เพ้า เส้นประสาทที่เพิ่งผ่อนคลายลงของเซียวอวี่ก็พลันตึงเปรี๊ยะขึ้นมาทันที

"ไม่ใช่สิ! คุณลองคิดดูนะ! เธอหักกระดูกคนได้ง่ายๆ แถมยังไม่สะทกสะท้านกับกระสุนปืนเลยด้วยซ้ำ ถ้าเธอจะฆ่าพวกเราทุกคนให้ตายเกลี้ยงตั้งแต่แรกก็ย่อมทำได้ แต่กลับค่อยๆ ยื้อเวลาเล่นกับพวกเราไปเรื่อยๆ

เหมือนกับว่า…เหมือนกับว่าเธอไม่ได้คิดจะฆ่าพวกเราตั้งแต่แรกเลยด้วยซ้ำ!

พวกคุณว่า เธอเป็นคนเลวจริงๆ เหรอ?"

ไป๋หย่าครุ่นคิด สัญชาตญาณของผู้หญิงบวกกับการวิเคราะห์ในฐานะตำรวจสายสืบ ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะสงสัยถึงต้นสายปลายเหตุของเรื่องนี้

"เหอะ! ใครๆ ก็ว่าเธอเป็นพวกสวยใสไร้สมอง ทีแรกฉันยังไม่ค่อยเชื่อ ตอนนี้ตาสว่างแล้วว่าเธอมันก็แค่แจกันประดับโต๊ะจริงๆ! มันเปลี่ยนคนทั้งหมู่บ้านให้กลายเป็นศพม่วง จัดการพวกโจรปล้นสุสานสามคนนั่น แล้วยังหลอมสร้างศพขาวขึ้นมาอีก ถ้าแบบนี้ไม่ใช่คนเลวแล้วมันจะเป็นตัวอะไรได้อีก?"

เซียวอวี่มองไป๋หย่าด้วยสายตาดูแคลน ทำเอาสีหน้าของไป๋หย่าฉายแววไม่พอใจขึ้นมาทันที

มุมปากของเธอกระตุก ทำท่าเหมือนอยากจะตอกกลับไปสักสองสามประโยค แต่แขนของจ้าวเจิ้งกั๋วสะกิดหลังเธอไว้เสียก่อน ลูกกระเดือกของไป๋หย่าขยับขึ้นลงสองที สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

บรรยากาศเริ่มกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง

อาจเพราะไม่อยากให้เงียบจนเกินไป จ้าวเจิ้งกั๋วจึงชะเง้อคอถามเซียวอวี่ขึ้นมา "ว่าแต่ท่านหัวหน้าครับ ไฟของคุณจะเผาเจ้าตัวประหลาดนั่นตายไหมครับ?"

"เผาไม่ตายหรอก! แต่ฉันรับประกันได้เลยว่า มันต้องบาดเจ็บสาหัสจนสูญเสียพลังไปไม่น้อยแน่!"

เซียวอวี่เอ่ยอย่างมั่นใจ แขนของเขาขยับเล็กน้อย พลางเผยสีหน้าเจ็บปวดออกมาแวบหนึ่ง

"หลังจากนี้ อย่างน้อยมันก็ต้องใช้เวลารักษาตัวเป็นสิบๆ ปี! เรื่องในคราวนี้ ก็นับว่าจบลงไปเปลาะหนึ่งแล้ว!"

"งั้นเหรอครับ?"

จ้าวเจิ้งกั๋วมองเซียวอวี่ด้วยความคลางแคลงใจ เขามีลางสังหรณ์อยู่ลึกๆ ว่า ผู้หญิงชุดกี่เพ้าคนนั้น อาจจะไม่ได้เป็นอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว