บทที่ 73 ยันต์เพลิงแท้

“ฮ่าๆ”

“นี่เธอพูดเล่นหรือไง”

“คุยด้วยเหตุผลจนคนเก้าสิบกว่าคนกลายเป็นผีดิบเนี่ยนะ”

เซียวอวี่แค่นหัวเราะเยาะ

ยิ่งเขาแสดงท่าทีเหยียดหยามออกมาอย่างไม่ปิดบัง แววตาของหญิงสาวชุดแดงก็ยิ่งเย็นเยียบลงเรื่อยๆ

“นึกว่าพวกคนยุคนี้จะวิเศษวิเศษมาจากไหน ที่แท้ก็พวกเดียวกันทั้งนั้น ในเมื่อแกตัดสินว่าฉันผิดขนาดนี้ ก็เตรียมรับผลลัพธ์จากการทำให้ฉันโมโหไว้เถอะ!”

ไอเย็นยะเยือกสายหนึ่งพลันตลบอบอวลในสุสาน เมื่อเซียวอวี่หันกลับไปมองที่กรงขังสำริด หญิงสาวก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยแล้ว

“ฟู่… ฟู่… ฟู่…”

ลมหนาวพัดจู่โจมมาจากด้านหลังอีกระลอก เซียวอวี่ขมวดคิ้วแน่น

“ความผิดพลาดเดิมๆ ฉันไม่ทำซ้ำสองหรอก!”

ไม่รอช้า เขาชักปืนพกออกจากอกเสื้อแล้วเอี้ยวตัวลั่นไกใส่ด้านหลังรวดเดียวสามนัด “ปัง! ปัง! ปัง!”

ไอเย็นชวนขนลุกสลายตัวไปในทันที ก่อนเงาร่างสีแดงเพลิงจะค่อยๆ ปรากฏขึ้น

พอมองดู บนชุดกี่เพ้าของหญิงสาวมีรูกระสุนเพิ่มขึ้นมาสามรู ทว่าใต้รอยกระสุนนั้น ผิวขาวผ่องกลับไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน

“ร่างทองแดงกระดูกเหล็กของผีดิบขนเขียวงั้นเหรอ”

เซียวอวี่หรี่ตาลง พลางแอบบรรจุกระสุนสยบมารลงในปืนอย่างแนบเนียน

เขาส่งสายตาให้เซียวจิ้ง จ้าวเจิ้งกั๋ว และไป๋หย่า ทุกคนเข้าใจความหมายได้ทันที ต่างยกปืนพกขึ้นเล็งไปที่หญิงสาวชุดกี่เพ้าพร้อมกัน

“ถึงจะไม่รู้ว่าเธอเป็นใครมาจากไหน แต่ฉันจะให้โอกาสเธอ ยอมรับผิดแล้วมอบตัวซะ ผีดิบพวกนี้แต่เดิมก็เป็นสิ่งชั่วร้ายอัปมงคลอยู่แล้ว ถ้าเธอปลิดชีพตัวเอง ก็จะได้ไม่ต้องเปลืองแรงฉัน!”

เซียวอวี่เอ่ยอย่างเที่ยงธรรม วางท่าสูงส่งราวกับได้ตัดสินประหารชีวิตหญิงสาวชุดกี่เพ้าไปแล้ว

“พวกแกนี่ วางท่าหน้าซื่อใจคดได้น่าสะอิดสะเอียนจริงๆ!”

แม้จะถูกปืนสี่กระบอกเล็งใส่ หญิงสาวชุดกี่เพ้าก็ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย

“ปัง! ปัง! ปัง!”

“ปัง! ปัง! ปัง!”

ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไรต่อ เซียวอวี่ก็เปิดฉากยิงอีกครั้ง

ปืนทั้งสี่กระบอกพ่นไฟออกมาพร้อมกัน หญิงสาวชุดกี่เพ้ากระโดดตัวลอย ถอยกลับขึ้นไปอยู่บนยอดกรงหมูสำริดอีกครา

“เหอะ! ตอนแรกกะว่าจะไว้ชีวิตพวกคนที่ไม่เกี่ยวแล้วเชียว! ในเมื่อบีบคั้นกันขนาดนี้ ก็อย่าหาว่าฉันโหดเหี้ยมแล้วกัน!”

มือเรียวงามสะบัดวูบ ทันใดนั้นก็มีร่างสองร่างพุ่งทะยานออกมาจากใต้กรงหมูสำริด

นั่นคือศพของหวังหลงกับผู้ใหญ่บ้านเฒ่าไม่ผิดแน่!

ยามนี้ ใบหน้าของทั้งสองขาวซีด ทั่วทั้งร่างถูกปกคลุมด้วยฝ้าขาวบางๆ ราวกับศพเย็นเยียบที่เพิ่งนำออกมาจากห้องแช่แข็ง

สองคนนี้ กลายสภาพเป็นผีดิบขาวแล้ว!

“ถึงขั้นเลี้ยงผีดิบขาวไว้ถึงสองตัว! ยังจะบอกว่าตัวเองไม่ใช่พวกชั่วช้าอีกเหรอ!”

ปากกระบอกปืนยังคงเล็งไปที่หญิงสาวชุดกี่เพ้า เซียวอวี่ลั่นไกอีกครั้ง เสียงปืนดังสะท้อนก้องกังวานอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย

แม้ศพขาวจะเคลื่อนไหวได้รวดเร็วอย่างยิ่งจนหลบกระสุนส่วนใหญ่ไปได้ ทว่ากระสุนที่หลุดรอดไปเพียงไม่กี่นัดก็ยังคงพุ่งเข้าใส่ร่างของหญิงสาวชุดกี่เพ้าอยู่ดี

แต่ทว่า นอกจากจะเจาะทะลุชุดกี่เพ้าบนร่างเธอแล้ว มันกลับไม่ระคายผิวเลยสักนิด!

“ผิวกายทองแดงกระดูกเหล็กของผีดิบขนเขียวต้านทานแรงปะทะของกระสุนได้แล้ว คิดจะจัดการเธอ มีแต่ต้องใช้วิชาของบรรพบุรุษเท่านั้น!”

แววตาของเซียวอวี่ฉายประกายอำมหิต เขาล้วงมือหยิบยันต์สีแดงชาดแผ่นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ

“นั่นมันยันต์เพลิงแท้! แกคิดจะเผาที่นี่ให้วอดวายหรือไง?”

หญิงสาวชุดกี่เพ้ามองยันต์ในมือของเซียวอวี่ด้วยความระแวง ก่อนจะรีบสะบัดมือสั่งการผู้ใหญ่บ้านกับหวังหลงทันที “ลงมือ!”

“ตึงๆ!”

พริบตานั้น ศพขาวทั้งสองก็ย่อเข่าลงเล็กน้อย แล้วกระโดดพุ่งเข้าใส่เซียวอวี่พร้อมกัน

“พวกคุณสองคน คุ้มกันผมไว้! ผมต้องปลดผนึกยันต์ก่อน!”

เขาออกคำสั่งกับจ้าวเจิ้งกั๋วและไป๋หย่าด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด ทั้งคู่จึงรีบพุ่งเข้าไปขวางด้านหน้าเซียวอวี่ทันควัน

“ปัง ปัง ปัง!”

ความจริงพิสูจน์แล้วว่า การที่เซียวอวี่พาตำรวจสายสืบทั้งสองนายมาด้วยนั้นเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง

อย่างน้อยฝีมือการยิงปืนของพวกเขาก็ไร้ที่ติ ในจังหวะที่ศพขาวทั้งสองพุ่งทะยานขึ้น กระสุนศพละสามนัดก็เจาะเข้าใส่ร่างอย่างแม่นยำจนเปลวไฟลุกท่วมตัว

ทว่า แม้จะถูกเปลวเพลิงห่อหุ้มร่าง ศพขาวก็ยังคงรี่เข้าหาเซียวอวี่อย่างไม่คิดจะถอย

เมื่อเห็นว่าศพขาวกำลังจะถึงตัว เซียวจิ้งก็ลงมือทันที เธอหยิบเชือกเส้นบางคล้ายเส้นไหมเงินออกมาจากอกเสื้อ แล้วเหวี่ยงมัดใส่ร่างของศพขาวทั้งสองอย่างแม่นยำ

เส้นไหมสีเงินดูบอบบางไร้น้ำหนัก ทว่ายามที่รัดเข้ากับร่างของศพขาว กลับมีควันดำพวยพุ่งออกมาเป็นสาย

“ไหมแส้ปัดงั้นเหรอ? พวกแกสองคนมีของดีไม่น้อยเลยนี่!”

เมื่อเห็นศพขาวใต้บัญชาถูกเส้นไหมเงินพันธนาการไว้ หญิงสาวชุดกี่เพ้าจึงลงมืออีกครั้ง

คราวนี้ เธอลงมือโหดเหี้ยมเป็นพิเศษ

ร่างเคลื่อนไหวดุจภูตพรายเข้าประชิดตัวทั้งสี่คน เพียงแค่ฟาดฝ่ามือลงบนไหล่ของจ้าวเจิ้งกั๋วและไป๋หย่าคนละข้าง ร่างของทั้งคู่ก็ลอยละลิ่วกระเด็นแยกไปคนละทิศละทาง!

เสียงกระแทกดังสนั่นหวั่นไหว ร่างของทั้งคู่ร่วงฟาดลงกับพื้น หลังพยายามตะเกียกตะกายอยู่สองสามที ก็เจ็บปวดรวดร้าวเสียจนลุกขึ้นมาไม่ไหวอีกต่อไป

“แรงอะไรจะน่ากลัวขนาดนี้! นี่น่ะเหรอผีดิบขนเขียว?”

เมื่อเห็นตำรวจสองนายด้านหน้าถูกซัดกระเด็น เซียวอวี่ก็ถอยร่นไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว

เขากัดนิ้วกลางจนแตก เลือดหยดลงบนยันต์สีแดงชาด ตัวยันต์เริ่มแผ่ไอความร้อนประหลาดออกมาทันที

“แกเองก็ไม่ใช่คนดีอะไรนักหรอก!”

ดวงตางดงามวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ มือเรียวของหญิงสาวชุดกี่เพ้าหมายจะคว้าบดขยี้ไหล่ของเซียวอวี่!

“พี่! ฉันช่วยเอง!”

ในจังหวะนั้นเอง เมื่อเห็นว่าเซียวอวี่กำลังจะถูกเข้าถึงตัว เซียวจิ้งก็ขยับนิ้วทั้งห้าวูบ ปลดไหมแส้ปัดที่รัดศพขาวอยู่ออกมาได้อย่างง่ายดาย

เส้นไหมพุ่งแหวกอากาศราวกับมัจฉาแหวกว่าย ตรงเข้าพันร่างของหญิงสาวชุดกี่เพ้าทันที

“เหอะ! แค่ไหมแส้ปัด จะทำอะไรฉันได้!”

หญิงสาวชุดกี่เพ้าสะบัดมือออกไปอย่างไม่ใส่ใจ หมายจะกระชากเส้นไหมนั้นให้ขาดสะบั้น

ทว่าใครจะคาดคิด พอฝ่ามือขาวผ่องแตะโดนเส้นไหมสีเงิน มันกลับราวกับแตะเข้ากับสายไฟฟ้าแรงสูง ประกายไฟระเบิดแตกกระจายออกมาในพริบตา

“เปรี๊ยะ!”

ควันดำลอยคลุ้งเคล้าไปกับเปลวไฟที่ลุกไหม้อยู่บนฝ่ามือ ผิวขาวเนียนของหญิงสาวชุดกี่เพ้าถูกเผาจนเกรียมไหม้เป็นวงกว้าง

“ไหมแส้ปัดที่เป็นอาวุธเวทของเขาหลงหู่ ตัวโสมมอย่างแกมีสิทธิ์มาดูถูกตั้งแต่เมื่อไหร่?”

เซียวจิ้งปรายตามองหญิงสาวชุดกี่เพ้าด้วยความหยิ่งยโส พลางดึงเส้นไหมในมือให้ตึงขึ้นอีกครั้ง หมายจะใช้มันตัดเฉือนฝ่ามือของอีกฝ่ายให้ขาดสะบั้น

ทว่าสีหน้าของหญิงสาวชุดกี่เพ้าพลันแปรเปลี่ยนเป็นถมึงทึง ขาขาวเรียวยาวเตะเสยเข้าที่ท้องน้อยของเซียวจิ้งเร็วปานสายฟ้าแลบ

เร็วเสียจนไม่ทันได้ตั้งตัว!

ลูกเตะนี้หนักหน่วงรุนแรงอย่างยิ่ง รอยยิ้มกระหยิ่มใจบนใบหน้าของเซียวจิ้งยังไม่ทันได้ฉายชัด ร่างของเธอก็ลอยละลิ่วกระเด็นออกไป ริมฝีปากสีแดงระเรื่อเผยอออกก่อนจะกระอักเลือดสดๆ ออกมาคำโต ร่างร่วงกระแทกลงพื้น ใบหน้าขาวซีดราวกับแผ่นกระดาษ

เธอพยายามดิ้นรนขยับตัว แต่รู้สึกเหมือนกระดูกซี่โครงทั่วร่างหักไปหลายซี่ ความเจ็บปวดแล่นพล่านจนเหงื่อเม็ดโป้งผุดซึมเต็มหน้าผาก ได้แต่นอนบิดตัวสั่นระริกอยู่บนพื้นราวกับหนอน

“เสี่ยวจิ้ง!”

เมื่อเห็นน้องสาวแท้ๆ ของตัวเองถูกเตะจนหมดสภาพต่อหน้าต่อตา ตาของเซียวอวี่ก็แดงก่ำ

“นังสารเลว! วันนี้ฉันจะฆ่าแกให้ได้!”

“หุบปาก! เอะอะก็ด่า! ถ้ายังกล้าเห่าอีก ฉันจะตัดหัวแกเดี๋ยวนี้แหละ!”

หญิงสาวชุดกี่เพ้าตวัดสายตามองเซียวอวี่อย่างเย็นชาและเหยียดหยาม ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาเขาโดยไร้รอยขีดข่วน

ยันต์ในมือของเซียวอวี่เริ่มมีควันขาวลอยกรุ่น ดูท่าพร้อมจะลุกไหม้เป็นเปลวเพลิงได้ทุกเมื่อ

ทว่า ยันต์ยังไม่ทันได้ติดไฟ หญิงสาวชุดกี่เพ้าก็ชิงลงมืออย่างเหี้ยมเกรียมเสียก่อน!

เสียงกระดูกลั่นดัง “กร๊อบ” พร้อมสายลมเย็นเยียบพัดเฉือนผ่าน หญิงสาวชุดกี่เพ้าเพียงแค่ตบลงบนไหล่ทั้งสองข้างของเซียวอวี่เบาๆ ราวกับไม่ใส่ใจ ทว่าเซียวอวี่ยังไม่ทันได้มีปฏิกิริยาตอบสนอง ไหล่ทั้งสองข้างก็ทรุดยวบลงทันที

ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา

“อ๊ากกก! แก! แกหักไหล่ฉัน!”